บทที่ 3

มุมมองของคาทารินา เดอ ลูกา ฉันกำลังเดินผ่านทางเดินที่มุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ขี่ม้าตอนที่เห็นมันเข้า อเลสซานโดรยืนอยู่ตรงนั้น ถือกล่องกำมะหยี่สีดำ เขาหยิบหมวกขี่ม้าสั่งทำพิเศษออกมาด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าและตั้งใจ มันเป็นสีดำ เพรียวบาง และขัดเงาราวกับกระจก พร้อมตราประจำตระกูลเดอ ลูกาสลักเป็นสีเงินอยู่ด้านข้าง เขาวางมันลงบนศีรษะของอาเรียอย่างอ่อนโยน แล้วรัดสายใต้คางของเธอ นิ้วมือของเขาค้างอยู่ที่แนวกรามของเธอ เป็นสัมผัสที่ใกล้ชิดเกินกว่าจะเป็นแค่ของขวัญธรรมดาๆ “สมบูรณ์แบบ” เขาพูดเบาๆ ลมหายใจของฉันเหือดหายไปจากปอด สามปีก่อน เขาเคยสั่งทำหมวกแบบเดียวกันนี้ให้ฉัน มันเป็นสัญลักษณ์ของการยอมรับให้ฉันเข้ามาอยู่ในวงใน มันควรจะหมายความว่าฉันเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ฉันเดินไปที่ล็อกเกอร์ของตัวเอง หมวกของฉันวางอยู่บนชั้นบนสุด ถูกปกคลุมด้วยฝุ่นบางๆ ความเจ็บปวดแหลมคมและบาดลึกเฉือนผ่านหน้าอกของฉัน มันไม่ใช่แค่เรื่องของสิ่งของ แต่มันคือการส่งต่ออภิสิทธิ์ การส่งต่อสถานะ ฉันคว้าอุปกรณ์ของตัวเอง ฉันจำเป็นต้องขี่ม้า ฉันจำเป็นต้องสัมผัสสายลมปะทะใบหน้า เพื่อวิ่งหนีความอึดอัดของบ้านหลังนี้ก่อนที่มันจะบดขยี้ฉันจนแหลกสลาย ฉันใส่อานให้ม้าตัวเมียที่อารมณ์ร้ายที่สุดในคอก สัตว์ร้ายสีดำชื่อฟิวรี คนดูแลม้ามองฉันด้วยความกังวลและก้าวเข้ามาเพื่อช่วย แต่ฉันโบกมือไล่พวกเขาไป มือของฉันสั่นเทาด้วยความโกรธขณะดึงสายรัดทึบให้แน่น ตาบอดไปด้วยความโกรธจนไม่ได้ตรวจเช็กอุปกรณ์ซ้ำ ฉันขี่ม้าเข้าไปในสนามกระโดดข้ามเครื่องกีดขวาง อเลสซานโดรกับอาเรียอยู่ที่ปลายอีกด้านหนึ่ง กำลังหัวเราะ พวกเขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง ฉันเร่งให้ฟิวรีควบเต็มฝีเท้า จังหวะเสียงกีบเท้าของมันกระทบพื้น ดังก้องสอดประสานไปกับการเต้นอย่างบ้าคลั่งของหัวใจฉัน มีเครื่องกีดขวางแบบออกเซอร์ทรงสูงอยู่ข้างหน้า มันอันตราย แต่มันคือสิ่งที่ฉันต้องการอย่างแท้จริง “บินเลย” ฉันกระซิบ พวกเราทะยานขึ้นสู่อากาศ ชั่ววินาทีหนึ่ง ฉันรู้สึกไร้น้ำหนัก ฉันรู้สึกเป็นอิสระ จากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงหักดังเป๊าะ สายรัดทึบที่ยึดอานของฉันขาดผึง แรงโน้มถ่วงเข้าครอบงำ อานม้าไถลไปด้านข้างอย่างรุนแรง ฉันหลุดออกจากโกลนเหยียบ ฉันกระแทกพื้นอย่างแรง แรงกระแทกทำให้ฉันจุกจนหายใจไม่ออก เสียงกระดูกลั่นน่าสะอิดสะเอียนดังก้องมาจากขาขวาของฉัน ความเจ็บปวดระเบิดออก มันเป็นเปลวไฟร้อนจัดที่แผดเผาร่างกายของฉัน ทำให้ฉันมองไม่เห็น และขโมยเสียงของฉันไป ฉันนอนอยู่บนผืนดิน หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอด ผ่านม่านหมอกแห่งความทรมาน ฉันมองไปยังอีกฟากหนึ่งของสนาม อเลสซานโดรไม่ได้ขยับเลย เขายังคงคุยกับอาเรีย เขาไม่ได้หันศีรษะมามองด้วยซ้ำ ตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักได้ว่าฉันสามารถตายตรงนี้ได้เลย และเขาจะไม่สังเกตเห็นจนกว่าความเงียบจะสร้างความไม่สะดวกให้แก่เขา “ช่วยด้วย!” ฉันกรีดร้อง เสียงของฉันแหบแห้งและแตกพร่า คนดูแลม้าคนหนึ่งวิ่งเข้ามา ใบหน้าของเขาซีดเผือด หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันอยู่ในปีกพยาบาลส่วนตัวของตระกูล ขาของฉันใส่เฝือกและถูกยกสูงขึ้นบนหมอนแข็งๆ ในที่สุดอเลสซานโดรก็เดินเข้ามา เขาถือช่อดอกลิลลี่ธรรมดาๆ แบบที่หาซื้อได้ตามปั๊มน้ำมันตอนที่นึกขึ้นได้ทีหลัง “เธอควรระวังให้มากกว่านี้” เขาพูดพลางวางดอกไม้ลงบนโต๊ะข้างเตียง เขาไม่ได้นั่งลง “อานมันพัง” ฉันพูด เสียงของฉันไร้อารมณ์ความรู้สึก “อุปกรณ์มันก็ชำรุดได้” เขายักไหล่ เป็นการยักไหล่กว้างอย่างไม่ใส่ใจ “เดี๋ยวฉันจะให้คนดูแลม้าไปตรวจดู” เขาจัดผ้าห่มคลุมเท้าให้ฉัน สัมผัสของเขาแข็งทื่อราวกับหุ่นยนต์ เขาแค่ทำตามหน้าที่ ในดวงตาของเขาไม่มีความกังวล มีเพียงความรำคาญที่ช่วงบ่ายของเขาถูกขัดจังหวะ “พักผ่อนซะ” เขาพูด “ฉันมีธุระ” เขาเดินออกไป คืนนั้น ความเจ็บปวดทำให้ฉันนอนไม่หลับ ฉันจ้องมองเพดาน นับรอยร้าวบนปูนพลาสเตอร์ ฉันได้ยินเสียงคนคุยกันตรงโถงทางเดิน “มันก็แค่ขาหัก มาร์ก” เสียงของอเลสซานโดรลอยผ่านประตูเข้ามา “เธอเคยเจอหนักกว่านี้มาแล้ว เลิกทำเหมือนมันเป็นโศกนาฏกรรมได้แล้ว” “หัวเข็มขัดถูกตะไบออกไป อเลสซานโดร” เสียงของมาร์กทุ้มต่ำและร้อนรน “มันไม่ใช่อุบัติเหตุ มีคนเห็นอาเรียอยู่แถวล็อกเกอร์เก็บอุปกรณ์ของเธอเมื่อเช้านี้” หัวใจของฉันหยุดเต้น เกิดความเงียบขึ้น ความเงียบที่ยาวนานและหนักอึ้ง “เธอก็แค่พยายามสั่งสอนคาทารินา” ในที่สุดอเลสซานโดรก็พูดขึ้น “คาทารินาทำให้เธออับอายเรื่องบัตรเครดิต ปล่อยมันไปเถอะ” “แต่บอสครับ–” “ฉันบอกให้ปล่อยมันไป” ความเย็นยะเยือก ความเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจอย่างสมบูรณ์แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน มันเริ่มจากปลายนิ้วเท้าและพุ่งขึ้นสู่หนังศีรษะ เขารู้ เขารู้ว่าเธอแอบทำลายอานม้าของฉัน เขารู้ว่าเธออาจทำให้ฉันตายได้ และเขาไม่สนใจเลย เขากำลังปกป้องเธอ เขากำลังอนุญาตให้เธอไล่ล่าฉัน ฉันหลับตาลง น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกมา ร้อนผ่าวปะทะผิวอันเย็นเฉียบของฉัน ฉันไม่ได้เช็ดมันออก ฉันปล่อยให้มันแห้งไปเอง ฉันไม่ได้กรีดร้อง ฉันไม่ได้ปาแจกันดอกลิลลี่ใส่ผนัง ฉันนอนอยู่ตรงนั้นในความมืด และให้คำมั่นสัญญากับเพดาน ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะไม่บ่น ฉันจะอดทน เพราะความเงียบงันคือเสียงกรีดร้องที่ดังที่สุดของผู้หญิงที่พอแล้ว