บทที่ 2

อากาศในห้องทำงานของออสเตน โนแลน ทั้งอบอ้าวและร้อนจัด เหนียวเหนอะหนะติดผิวฉันราวกับเป็นผิวหนังอีกชั้นหนึ่ง ด้วยอายุครรภ์แปดเดือน ความร้อนนี้จึงชวนให้อึดอัดแทบหายใจไม่ออก ราวกับผ้าห่มผืนหนาหนักที่กดทับลงบนตัวฉันและลูกในท้อง ฉันเดินตรงไปที่เครื่องควบคุมอุณหภูมิ ยื่นมือออกไปเพื่อปรับให้อุณหภูมิลดลง

“ได้โปรดอย่าทำเลยค่ะ”

น้ำเสียงนั้นแผ่วเบาแต่หนักแน่น ฉันหันไปมองและเห็นเด็บ โนเบิล ผู้ช่วยส่วนตัวของสามีฉัน ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของเธอ เธอมีสีหน้าเจ็บปวด

“ฉันเป็นประจำเดือนอยู่น่ะค่ะ” เธอพูด น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย “อากาศเย็นทำให้ฉันปวดท้องประจำเดือนจนทนไม่ไหว”

ฉันมองเธอ แล้วมองไปยังหน้าต่างปิดสนิทของสำนักงานบนตึกสูง แสงแดดแผดเผากระจก ฉันรู้สึกได้ถึงเหงื่อที่ไหลลงมาตามแผ่นหลัง ลูกของฉันต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก

“ข้างในนี้อุณหภูมิเกินแปดสิบห้าองศาแล้วนะเด็บ มันไม่ปลอดภัยสำหรับฉัน”

ฉันหันกลับไปที่เครื่องปรับอากาศแล้วเปิดสวิตช์ ลมเย็นพัดกรูออกมา และฉันก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยความโล่งอก เด็บไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแต่มองฉันด้วยสีหน้าที่ฉันอ่านไม่ออก

เย็นวันนั้น ออสเตนกลับมาบ้าน เขาไม่ได้จูบฉันหรือถามถึงลูกเลย เขาเดินตรงเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ฉันนั่งอยู่แล้วยืนค้ำหัวฉัน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

“เธอทำอะไรเด็บ?” เขาถามเสียงเข้ม

ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างสับสน “คุณพูดเรื่องอะไร?”

“เธออยู่ห้องฉุกเฉิน” เขาพูดพลางขึ้นเสียง “ลมเย็นจัดที่เธอเปิดใส่เธอเมื่อวันนี้ทำให้เธอปวดท้องเกร็งอย่างรุนแรง เธอทรุดลงไปกับโต๊ะทำงานด้วยความเจ็บปวด ทั้งหมดก็เพราะเธอทนความอุ่นนิดๆ หน่อยๆ ไม่ได้”

ฉันอ้าปากค้าง ความไร้สาระอย่างที่สุดในข้อกล่าวหาของเขาทำให้ฉันตกตะลึง

“อุ่นนิดหน่อยงั้นเหรอ? ออสเตน ในห้องทำงานของคุณมันร้อนจนเป็นอันตรายเลยนะ ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของคุณอยู่ ฉันกังวลเรื่องที่ร่างกายจะร้อนเกินไป อาการปวดท้องของเด็บไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันในเมื่อสุขภาพของลูกฉันกำลังตกอยู่ในความเสี่ยง”

ฉันลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา ความแตกต่างของความสูงระหว่างเราสองคนให้ความรู้สึกน้อยลงเมื่อยามที่ฉันโกรธ

“เธอบอกฉันแค่ว่าเธอเป็นประจำเดือน แค่นั้นเอง แล้วคุณกลับโทษฉันที่ทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะเรื่องแค่นั้นเนี่ยนะ? มันฟังดูสมเหตุสมผลสำหรับคุณตรงไหน?”

เขาจ้องมองฉัน ความโกรธของเขาดูเหมือนจะเริ่มสั่นคลอน เขายกมือขึ้นเสยผม กิริยาที่เขาเคยทำเวลาพยายามจะทำตัวให้ดูมีเหตุผล

“เธอพูดถูก” ในที่สุดเขาก็พูด น้ำเสียงอ่อนลง “แน่นอนว่าเธอกับลูกต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก ฉันตอบสนองเกินกว่าเหตุไปเอง ฉันแค่เป็นห่วงเด็บน่ะ”

เขาก้าวเข้ามาใกล้แล้ววางมือลงบนไหล่ทั้งสองข้างของฉัน สัมผัสของเขาให้ความรู้สึกเย็นเยียบอย่างน่าประหลาด

“ฉันขอโทษนะ อิซซี่”

ฉันอยากจะเชื่อเขา ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ของเราตึงเครียด เต็มไปด้วยความอึดอัดที่ฉันไม่สามารถระบุได้ เขาเหินห่างขึ้น ทะเยอทะยานในแบบที่ดูเฉียบคมและแปลกตา ฉันเคยหวังว่าลูกจะช่วยดึงเราให้กลับมาใกล้ชิดกันอีกครั้ง

“มันแค่... การตั้งครรภ์ครั้งนี้มันก็ยากลำบากมากพออยู่แล้ว” ฉันพูด ตอนนี้น้ำเสียงของฉันแผ่วลง “ฉันต้องการการสนับสนุนจากคุณ ไม่ใช่คำกล่าวหาของคุณ”

“ฉันรู้” เขาพูดพลางดึงฉันเข้ามากอด “และเธอก็ได้รับมันอยู่แล้ว เธอมีมันเสมอ”

เขาโอบกอดฉัน แต่อ้อมกอดนั้นให้ความรู้สึกกลวงเปล่า ราวกับการแสดงที่มีผู้ชมเพียงคนเดียว ฉันพิงซบเขา พยายามตามหาผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วย แต่กลับไม่พบเขาอยู่ที่ไหนเลย ฉันรู้สึกได้เพียงความเย็นชาจากความทะเยอทะยานของเขา

ถึงกระนั้น ฉันก็บอกตัวเองว่าฉันคิดมากไปเอง ฉันกำลังตั้งครรภ์และอารมณ์อ่อนไหว ฉันต้องเชื่อใจเขา ฉันต้องเชื่อมั่นในชีวิตที่เรากำลังร่วมกันสร้างขึ้นมา

“ฉันรักเธอนะ อิซซี่” เขากระซิบที่เส้นผมของฉัน

“ฉันก็รักคุณค่ะ” ฉันตอบ แต่ถ้อยคำเหล่านั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนคำโกหกติดอยู่ที่ปลายลิ้น