บทที่ 3

“ผมอยากชดเชยให้คุณนะ” ออสตินพูดในวันถัดมา น้ำเสียงของเขานุ่มนวลดุจแพรไหมผ่านสายโทรศัพท์ “คืนนี้มีงานรวมตัวเล็กๆ ที่ลักซ์คลับ เพื่อนแค่ไม่กี่คน มันจะดีต่อคุณนะถ้าได้ออกไปข้างนอก ผ่อนคลายบ้าง” ฉันลังเล “ฉันไม่รู้สิ ออสติน ฉันเหนื่อย” “ได้โปรดเถอะ อิซซี่ เพื่อผมนะ ผมอยากอวดให้ทุกคนเห็นว่าผมภูมิใจในตัวภรรยาคนสวยที่กำลังตั้งครรภ์ของผมแค่ไหน” คำพูดของเขาเป็นดั่งยาพิษรสหวาน และฉันก็ดื่มมันลงไป ฉันอยากเชื่อว่าผู้ชายที่ฉันรักยังคงอยู่ในนั้นสักแห่ง ฉันจึงตกลง รู้ตัวอีกที ฉันไม่ได้ตื่นขึ้นมาบนเตียงของตัวเอง แต่เป็นบนพื้นโลหะอันเย็นเฉียบ ความเย็นยะเยือกเสียดแทงถึงกระดูกกำลังซึมซาบเข้าสู่ร่างกาย ฉันพยุงตัวลุกขึ้น การเคลื่อนไหวของฉันเชื่องช้าและงุ่มง่าม ฉันอยู่ในห้องที่ทำจากกระจก ราวกับตู้โชว์ อากาศหนาวจัด และฉันมองเห็นไอหายใจลอยเป็นหมอกอยู่ตรงหน้า เสียงหึ่งๆ ระดับต่ำสั่นสะเทือนผ่านพื้น มันคือห้องเย็นจัดเก็บสินค้า ความตื่นตระหนกปะทุขึ้นในอก ร้อนแรงและแหลมคมขัดแย้งกับความหนาวเย็น จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงหัวเราะ ด้านนอกกระจก ฝูงชนในชุดหรูหราราคาแพงยืนถือแก้วแชมเปญทรงสูงอยู่ในมือ พวกเขาคือชนชั้นสูงของเมือง เหล่าไฮโซและผู้คนที่คอยเกาะติดโคจรรอบตัวออสติน และตรงนั้น ใจกลางของทุกคน คือออสติน แขนของเขาโอบรอบเอวของเด็บ โนเบิล ไว้อย่างแนบแน่น เธอพิงอยู่กับตัวเขา มีรอยยิ้มเยาะอย่างผู้มีชัยบนใบหน้า เธอไม่ได้สวมชุดคนไข้ แต่สวมชุดค็อกเทลระยิบระยับ และดูแข็งแรงสมบูรณ์ดีทุกประการ “ดูเหมือนเธอจะตื่นในที่สุดแล้วสินะ” ออสตินพูด เสียงของเขาดังผ่านลำโพงภายในคุกกระจกของฉัน ฝูงชนหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง เขาชูแก้วขึ้นเพื่อดื่มอวยพร “ช่วงนี้ภรรยาของผมใจร้อนมากไปหน่อย ผมเลยคิดว่าเธอควรจะทำให้ใจเย็นลงสักนิด” เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ เป็นเสียงก้องสะท้อนอันโหดร้ายที่สะท้อนกับผนังกระจก เด็บมองมาที่ฉัน ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง “คนบางคนก็แค่ทนความร้อนไม่ไหว” เธอส่งเสียงหวานอย่างเย้ยหยัน ความโกรธแค้นอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นตัดผ่านความกลัวในตอนแรกของฉัน มือของฉันไม่ได้ถูกมัด พวกเขาไม่ได้เอากระเป๋าถือของฉันไป ฉันควานมือเข้าไปข้างในด้วยนิ้วที่ชาด้าน แล้วดึงโทรศัพท์มือถือออกมา ฉันไม่สนใจใบหน้าที่เย้ยหยันของพวกเขา หาเบอร์โทรแล้วกดโทรออก เสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง สองครั้ง “พ่อคะ” ฉันพูด เสียงแหบแห้ง “พ่อคะ นี่หนูเอง” รอยยิ้มของออสตินชะงักไปชั่วครู่ เหล่าไฮโซต่างสบตากันด้วยความสับสน จากนั้นออสตินก็ระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น “โอ้ อิซซี่ ยังเพ้อเจ้อเหมือนเดิมเลยนะ พ่อของเธอตายไปแล้ว” “เขาตายไปเมื่อหกเดือนก่อนแล้ว” เด็บเสริม น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม “ทุกคนก็รู้เรื่องนั้นกันทั้งนั้น แบล็กเวลล์ อินโนเวชันส์ ถูกชำระบัญชีไปแล้ว ทุกอย่างหมดสิ้นแล้ว” ฝูงชนพึมพำเห็นพ้อง พวกเขารู้กันหมดทุกคน พวกเขาต่างเฝ้าดูขณะที่ออสตินรื้อทำลายมรดกของครอบครัวฉันทีละชิ้น และฉันก็ตาบอดไปด้วยความโศกเศร้าและความรักจนมองไม่เห็นมัน “เขายังไม่ตาย” ฉันยืนกราน แต่เสียงของฉันสั่นเครือ เป็นไปได้ไหม ออสตินหลอกฉันได้อย่างแนบเนียนถึงขนาดนี้เลยหรือ “ปล่อยให้พวกเขาเชื่อแบบนั้นไปเถอะ” เสียงที่สงบนิ่งและคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย นั่นคือพ่อของฉัน เขายังมีชีวิตอยู่ ความโล่งใจถาโถมเข้าใส่ฉันอย่างรุนแรงจนหัวเข่าแทบทรุด “พ่อคะ ออสตินขังหนูไว้ในตู้แช่แข็ง เขา–” เมื่อออสตินเห็นสีหน้าของฉันเปลี่ยนไป เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ ตรงมาที่กระจก “เธอคุยกับใครน่ะ อิโซลด์ ผีของเจ้าพ่อธุรกิจที่ล้มเหลวเหรอ” เขาแสยะยิ้ม “มันจบแล้ว เธอไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีพ่อ ไม่มีบริษัท ไม่มีอำนาจ เธอเป็นแค่ผู้หญิงท้องคนหนึ่งในกล่อง” เขาหันไปหาฝูงชน “มาทำให้ปาร์ตี้นี้มีชีวิตชีวาขึ้นกันเถอะ”