บทที่ 2

มุมมองของเอมเบอร์

แชมเปญในแก้วของฉันเริ่มอุ่นแล้ว แต่ความทรงจำเกี่ยวกับเลือดของเชสที่เปื้อนมือฉันยังคงเย็นยะเยือกอย่างไม่ปรานี

ฉันหยุดภาพย้อนอดีตไม่ได้ มันผุดขึ้นมาในใจฉันทันทีในห้องบอลรูม ซ้อนทับอยู่บนใบหน้าที่กำลังหัวเราะของเหล่าชนชั้นสูงของแก๊งมาเฟียราวกับภาพยนตร์ซ้อนภาพ

ทันใดนั้น ฉันก็กลับไปที่มหาวิทยาลัย ร้านอาหารที่ฉันเคยทำงานกะสองเท่าเพื่อหาเงินซื้อตำราสถาปัตยกรรม

เชสเคยนั่งอยู่ที่บูธมุมห้อง จิบกาแฟดำที่เขาไม่เคยดื่ม มองฉันด้วยสายตาที่ราวกับจะสัมผัสฉันได้

เขาอันตรายแม้กระทั่งในตอนนั้น เขาขับรถเอสยูวีหุ้มเกราะ แต่เดินไปส่งฉันที่บ้านทุกคืน โดยจอดรถห่างออกไปสามช่วงตึกเพื่อไม่ให้ฉันตกใจ

เขาสวมบทบาทเป็นเด็กหนุ่มหยาบกระด้างจากอีกฝั่งของเมืองได้อย่างสมบูรณ์แบบ

แล้วการโจมตีก็มาถึง

แก๊งคู่แข่ง กระสุนปืนที่ยิงมาจากรถตรงขอบเขตมหาวิทยาลัยพุ่งเป้ามาที่เขา

เขาไม่หลบ เขาไม่สะดุ้ง เขาเอาตัวมาบังฉัน

ฉันจำเสียงกระสุนกระทบเนื้อได้ มันเหมือนเสียงตบเปียกๆ บนพื้นคอนกรีต ฉันจำรอยเลือดสีแดงที่กระจายไปทั่วเสื้อยืดสีขาวของเขาได้ จำวิธีที่เขากัดฟันและมองมาที่ฉัน—ไม่ใช่ที่บาดแผลของเขา แต่มาที่ฉัน—เพื่อตรวจดูรอยขีดข่วน

“เธอเป็นพลเรือนคนเดียวที่ฉันจะปกป้อง เอมเบอร์” เขาพูดเสียงแหบในคลินิกตรอกซอยขณะที่หมอเถื่อนกำลังผ่าตัดเอาตะกั่วออก “เธอเป็นของฉันที่จะดูแลให้ปลอดภัย”

ฉันเชื่อเขา พระเจ้า ฉันโหยหาความปลอดภัยนั้นเหลือเกิน ฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่มีพ่อติดการพนันและแม่ที่ตายไปแล้ว ชื่อเสียงของฉันเสื่อมเสียในเมืองนี้ เชสเสนอป้อมปราการให้ฉัน

แต่ป้อมปราการก็เป็นเพียงคุกที่มีกำแพงสวยกว่าเท่านั้น

“ยิ้มสิ เอมเบอร์!”

เสียงแหลมคมของคารินดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบันอย่างฉับพลันราวกับเสียงปืน

ช่างภาพอยู่ตรงหน้าเรา คารินคล้องแขนฉันไว้แน่นจนเจ็บแปลบ เธอพยายามดึงฉันเข้าไปอยู่ในเฟรมภาพ

"เราต้องถ่ายรูปกับ *เพื่อน* ด้วยนะ" เธอพูดเน้นคำนั้นด้วยการเอียงศีรษะอย่างโหดร้าย

แสงแฟลชทำให้ฉันตาพร่า

เชสเข้ามา เขาโอบแขนข้างหนึ่งรอบเอวของคารินแล้วดึงเธอเข้ามาแนบชิด เขาจูบเธอ

มันไม่ใช่การจูบเบาๆ แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของ การแสดงอำนาจต่อหน้าสื่อ

เขาจูบเธอด้วยริมฝีปากเดียวกับที่บอกรักฉันเมื่อเช้านี้

ฉันรู้สึกคลื่นไส้

ฉันผละออกไป โซเซถอยหลัง "ฉันต้อง...ไปห้องน้ำ"

ฉันวิ่งไปที่ห้องรับฝากของ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะถี่ๆ

ฉันยังไม่ทันถึงห้องน้ำ เชสก็มาเจอฉันในทางเดินแคบๆ ใกล้ที่รับฝากเสื้อโค้ท

เขาคว้าข้อศอกฉันแล้วหมุนตัวฉันไปมา แรงจับของเขาคุ้นเคยดี แต่ตอนนี้มันร้อนผ่าว

"แกทำอะไรวะ?" เขาพูดเสียงกระซิบ "แกกำลังสร้างเรื่องวุ่นวาย"

"ฉันสร้างเรื่องวุ่นวายเหรอ?" ฉันหัวเราะเสียงแหบแห้ง "แกเพิ่งขอผู้หญิงคนอื่นแต่งงานต่อหน้าฉัน เชส แกให้แหวนของแม่แกกับเธอด้วย"

เขาถอนหายใจพลางเอามือลูบผม เขาดูหงุดหงิด เหมือนฉันเป็นเด็กที่กำลังงอแงเพราะของเล่นที่เขาไม่ยอมซื้อให้

"นี่มันเรื่องธุรกิจ เอมเบอร์ แกก็รู้ว่ามันเป็นยังไง เขตแดนของวอร์เรนติดกับของเรา มันเป็นการควบรวมกิจการ มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเรา"

"มันเปลี่ยนทุกอย่าง!" ฉันพยายามดึงแขนออก แต่เขากลับจับแน่นขึ้น

"หยุดนะ" เขาออกคำสั่ง เสียงของเขาต่ำลงกว่าเดิม “ฉันทำเพื่อเราสองคน ด้วยพันธมิตรของวอร์เรน ฉันจะได้ตำแหน่งหัวหน้าแก๊ง ฉันจะมีเงินมากพอที่จะจัดหาที่อยู่ให้เธอได้ทุกที่ ฉันเช่าอพาร์ตเมนต์บนถนนสาย 5 ไว้แล้ว เพนต์เฮาส์นั่นเป็นของเธอ”

“ฉันไม่ต้องการอพาร์ตเมนต์” ฉันกระซิบ “ฉันต้องการคุณ”

“เธอได้ฉันแล้ว” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ ดันฉันไปติดกำแพง เขามีกลิ่นวิสกี้ราคาแพงและกลิ่นของการทรยศ “คารินเป็นแค่ตำแหน่ง เธอเป็นแค่คุณนายในเอกสาร เธอคือผู้หญิงของฉัน เธอเป็นผู้หญิงของฉันมาตลอด”

เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตและหยิบถุงกำมะหยี่ออกมา

“นี่” เขาพูดพลางยื่นมันให้ฉัน “เพื่อเป็นการตอบแทน”

ฉันเปิดมันออก ต่างหูเพชร หนัก ราคาแพง

เงินปิดปาก

“คุณคิดว่าคุณจะซื้อความเงียบของฉันได้เหรอ?” ฉันถาม

“ฉันคิดว่าฉันซื้อความเชื่อฟังของเธอได้” เขาพูด ดวงตาของเขามืดลง “ฉลาดหน่อยนะ เอมเบอร์ เธอไม่มีที่ไป พ่อของเธอกำลังจมอยู่ในหนี้สิน แม่ของเธอเสียชีวิตแล้ว ถ้าไม่มีฉัน เธอก็เป็นแค่เหยื่อ”

เขาพูดถูก หรืออย่างน้อยก็เมื่อห้านาทีที่แล้ว

ก่อนที่ฉันจะส่งข้อความหาคีธ มอสลีย์

“ไปกันเถอะ” เขาพูดพลางปรับกระดุมข้อมือ “รถรออยู่แล้ว คารินจะไปด้วยกัน สุภาพด้วยนะ”

การเดินทางกลับบ้านเหมือนขบวนแห่ศพสำหรับหัวใจของฉัน

ฉันนั่งหันหน้าเข้าหาพวกเขาที่เบาะหลังของรถลีมูซีน คารินกำลังจิบแชมเปญ ขาของเธอพาดอยู่บนตักของเชส

“เอาล่ะ” คารินพูดพลางมองมาที่ฉันผ่านขอบแก้ว “นี่คือกฎนะ เอมเบอร์ เพราะเชสเป็นคนอ่อนไหว”

เธอยกนิ้วขึ้น

"หนึ่ง. ห้ามโทรหาเขาหลัง 22.00 น. นั่นเป็นเวลาของฉัน"

"สอง. ห้ามออกงานสาธารณะใดๆ เว้นแต่ฉันจะอนุญาต"

"สาม. ห้ามท้อง ถ้าท้องก็จัดการเอง"

เชสไม่พูดอะไร เขาแค่เฝ้ามองเมืองที่เคลื่อนผ่านไป มือของเขาลูบข้อเท้าของคารินอย่างแผ่วเบา

"แล้วเอมเบอร์ล่ะ?" คารินยิ้ม "คุณควรจะขอบคุณฉันนะ ภรรยาส่วนใหญ่คงจะถลกหนังคุณไปแล้ว แต่ฉันยอมให้คุณรักษาขนของคุณไว้ได้"

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นแสงไฟพร่ามัวของเมือง

*ราคาคือการแต่งงาน*

ฉันกำโทรศัพท์ไว้ในความมืด

*ฉันพร้อมจ่ายแล้ว*