บทที่ 3

มุมมองของเอมเบอร์

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออกตรงไปยังเพนต์เฮาส์ เพนต์เฮาส์ *ของเรา*

หรืออย่างน้อยก็เคยเป็น

ฉันก้าวออกมา ส้นรองเท้าจมลงไปในพรมกำมะหยี่นุ่มๆ ที่ฉันเลือกไว้เมื่อปีที่แล้ว กลิ่นวานิลลาและไม้จันทน์—เทียนของฉัน—ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ

“พระเจ้า ที่นี่เหม็นเหมือนร้านเบเกอรี่เลย” คารินย่นจมูก เดินผ่านฉันไปราวกับหลีกเลี่ยงกลิ่นเหม็น “เราต้องรื้อที่นี่ใหม่หมด มัน...อบอุ่นเกินไป”

เชสเดินตามเธอมา คลายเนคไทออก เขาไม่ได้มองมาที่ฉันด้วยซ้ำ

“คารินจะไปอยู่ห้องมาสเตอร์สวีท” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ย้ายของของคุณไปห้องรับแขกเถอะ เอมเบอร์”

ฉันชะงัก “อะไรนะ?”

“ห้องรับแขก” เขาพูดซ้ำ ก่อนจะสบตาฉันในที่สุด ไม่มีคำขอโทษใดๆ อยู่ในนั้น มีเพียงความเย็นชาและไร้ความรู้สึกแบบหัวหน้าแก๊งที่ออกคำสั่ง “เราต้องการเจ้านายใหญ่ เขามีตู้เซฟและเส้นทางที่ปลอดภัย”

“นี่บ้านของฉัน” ฉันพูด เสียงสั่นเครือ

“มันเป็นทรัพย์สินของฉัน” เชสแก้ไขอย่างนุ่มนวล “ฉันจ่ายค่าผ่อนบ้าน ฉันจ่ายค่าไฟ ฉันจ่ายค่าเสื้อผ้าที่คุณใส่”

เขาเดินผ่านฉันไปที่ห้องครัว รินเครื่องดื่มให้ตัวเองโดยไม่หันกลับมามอง

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ผิวหนังของฉันร้อนผ่าวด้วยความอับอาย คารินกำลังเดินไปยังห้องนอนของเรา—ห้องนอนของฉัน

ฉันหันหลังกลับและเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ คารินยืนอยู่ข้างเตียง ลูบมือไปบนผ้าปูที่นอนที่ฉันซื้อให้ในวันครบรอบของเรา

“แปลกดี” เธอบ่น เธอมองมาที่ฉันด้วยคิ้วที่ยกขึ้น “อ้อ คุณยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ? เชสบอกว่าห้องรับแขก รีบๆ หน่อย”

ฉันคว้ากระเป๋าเดินทางจากตู้เสื้อผ้า ฉันเริ่มโยนเสื้อผ้าลงไปในกระเป๋า ไม่ใช่สำหรับห้องรับแขก สำหรับประตูต่างหาก

ฉันไม่ได้จะอยู่ที่นี่ ฉันยอมนอนบนม้านั่งในสวนสาธารณะดีกว่านอนในห้องข้างๆ พวกเขา

เชสปรากฏตัวที่ประตูพร้อมแก้วในมือ เขามองฉันเก็บของด้วยท่าทีขบขันอย่างไม่แยแส

“อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่” เขาพูด “เธอจะเก็บของไปอพาร์ตเมนต์ที่ถนนสาย 5 เหรอ? ได้เลย พรุ่งนี้ฉันจะให้คนขับรถมาขนกล่องให้ แค่เอาของที่จำเป็นสำหรับคืนนี้ไปไว้ที่ห้องรับแขกก็พอ”

เขาคิดว่าฉันจะย้ายไปอยู่ห้องของเมียน้อย เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าฉันจะทิ้งเขาไป

“ฉันไม่ได้จะไปอพาร์ตเมนต์” ฉันพูดพลางรูดซิปกระเป๋าอย่างเด็ดขาด

“แล้วเธอจะไปไหนล่ะ?” เขาหัวเราะ “ไปบ้านพ่อเธอเหรอ? พ่อเธอจะขายเธอกลับมาให้ฉันเพื่อแลกกับชิปโป๊กเกอร์สักอัน”

ฉันไม่ตอบ ฉันแค่เดินผ่านเขาไป

เขาคว้าแขนฉันไว้ “เอมเบอร์ หยุด!”

“ปล่อยฉัน”

“เธอต้องอยู่ที่นี่” เขาออกคำสั่ง “พรุ่งนี้เช้าเรามีประชุมอาหารเช้าที่นี่ ฉันต้องการให้เธอทำอาหาร คารินทำอาหารไม่เป็น”

ฉันจ้องมองเขาด้วยความไม่เชื่อ “คุณอยากให้ฉันทำแพนเค้กให้คุณหลังจากที่คุณพาคู่หมั้นของคุณขึ้นมาบนเตียงของเราเหรอ?”

“ฉันต้องการให้เธอทำฟริตตาต้าที่ฉันชอบ” เขาพูด ใบหน้าของเขาแข็งกร้าวขึ้น “และเลิกเรียกมันว่าเตียง *ของเรา* สักที มันเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่ง”

คารินเดินออกมาจากห้องน้ำ ตอนนี้เธอสวมชุดคลุมผ้าไหม ชุดคลุมผ้าไหม *ของฉัน*

“ที่รัก” เธอพูดกับเชส โดยไม่สนใจฉันเลย “ฉันหิวแล้ว เราสั่งอาหารจากร้านฝรั่งเศสร้านนั้นกันไหม?”

“ใช่ ที่รัก อะไรก็ได้ที่คุณอยากได้” เชสตอบ เปลี่ยนมาพูดภาษาอิตาลีได้อย่างคล่องแคล่ว

เขามองมาที่ฉัน แล้วมองกลับไปที่เธอ และพูดต่อด้วยภาษาที่รวดเร็วและไพเราะของโลกของเรา—ภาษาของธุรกิจ ความลับ และครอบครัว

ฉันเข้าใจภาษาอิตาลี ฉันเรียนมันเพื่อเขา แต่เขาแสร้งทำเป็นว่าฉันไม่เข้าใจ เขาใช้มันเป็นกำแพงกั้นฉัน เพื่อย้ำเตือนฉันว่าฉันเป็นแค่นักท่องเที่ยวในประเทศของเขา

“อาหารชาวบ้านทำให้ฉันปวดท้องอยู่แล้ว” คารินพูดเป็นภาษาอังกฤษพลางเหลือบมองเตาที่ส่วนผสมสำหรับอาหารค่ำฉลองครบรอบของเรายังคงวางอยู่โดยไม่ได้แตะต้อง

เธอเดินไปที่ชั้นวางไวน์และหยิบขวดออกมา

ฉันแทบหยุดหายใจ มันเป็นไวน์แดงชั้นดี หนึ่งในไม่กี่ขวดที่เชสเก็บไว้สำหรับโอกาสพิเศษ

นอกจากนี้มันยังเป็นไวน์ผสมที่มีซัลไฟต์สูง ฉันแพ้อย่างรุนแรง เชสรู้เรื่องนั้น เราเคยนอนโรงพยาบาลฉุกเฉินหนึ่งคืนเมื่อสามปีก่อน โดยที่เขาจับมือฉันไว้เพราะไวน์ขวดนี้

“เปิดขวดนี้สิ” คารินพูดพลางยื่นขวดให้เขา

เชสหยิบขวดขึ้นมา เขาเปิดจุกโดยไม่ลังเล เขาเทใส่แก้วสองใบ

เขาไม่ได้มองฉลากด้วยซ้ำ เขาคงลืมไป หรือแย่กว่านั้น เขาไม่สนใจว่าฉันจะหยุดหายใจหรือไม่ ตราบใดที่ราชินีคนใหม่ของเขามีความสุข

เขายื่นแก้วให้คาริน พวกเขาชนขอบแก้วกัน

ฉันปล่อยมือจากที่จับกระเป๋าเดินทาง ฉันไม่ต้องการเสื้อผ้า ฉันต้องการอากาศ

ฉันเดินไปที่ประตูหน้า

"นี่" เชสเรียก เขาไม่หันกลับมา เขาแค่โยนบางอย่างลงบนโต๊ะทางเข้าหินอ่อน มันตกลงมาพร้อมเสียงพลาสติกกระทบพื้น

บัตรอเมริกันสีดำของเขา

"ไปซื้ออะไรสวยๆ ให้ตัวเองสิ" เขาพูด "ใจเย็นๆ กลับมาเมื่อพร้อมที่จะทำตัวดีๆ"

ฉันเปิดประตู

เมื่อกลอนประตูคลิก ฉันได้ยินเสียงคารินหัวเราะคิกคัก จากนั้นฉันได้ยินเสียงแก้ววางลง ตามด้วยเสียงจูบแผ่วเบา

"ห้องนอน" เชสคำราม เสียงของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนา

ฉันปิดประตูเสียงดังสนั่น ตัดเสียงนั้นไป แต่ความเงียบในโถงทางเดินกลับดังกว่า มันกรีดร้อง