บทที่ 2

เช้าวันต่อมา ฉันเดินเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ที่ฉันอยู่ร่วมกับอีวาน เขาอยู่ในครัว กำลังชงกาแฟ ดูหล่อเหลาและไม่มีความกังวลใดๆ เลย “กลับบ้านเร็วจัง” เขาพูดพร้อมกับยิ้มและหันมาจูบฉัน ฉันสะดุ้ง หันหน้าหนี ทำให้ริมฝีปากของเขาแตะที่แก้มฉันแทน “เหนื่อยค่ะ” ฉันพึมพำ ใช้ข้ออ้างที่ฉันรู้ว่าเขาคาดหวังหลังจากทำงานกะยาว “ขับรถกลับมาเหนื่อยมาก”

“ที่รัก” เขาพูดพร้อมกับโอบแขนรอบตัวฉัน อ้อมกอดของเขารู้สึกเหมือนกรงขัง ทุกคำพูด ทุกสัมผัสล้วนเป็นคำโกหก “การประชุมของฉันเลิกดึกมาก เราควรหาอะไรฉลองการปิดดีลกัน และ…มันผ่านมาห้าปีแล้วนะ” ฉันมองเขาด้วยสีหน้าที่พยายามทำเป็นเรียบเฉย “ห้าปีตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่เคียร่า…จากไป” เขาพูด ดวงตาเต็มไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม “ฉันรู้ว่าสิ่งที่เธอทำนั้นมันยากสำหรับคุณ ฉันคิดว่าบางทีเราและพ่อแม่ของคุณอาจจะจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำเงียบๆ เพื่อเป็นการระลึกถึงโอกาสนี้ เพื่อฉลองว่าเราก้าวมาไกลแค่ไหนแล้ว” ความกล้าหาญของพวกเขานั้นน่าตกใจ พวกเขาต้องการฉลองครบรอบการโกหกที่พวกเขาสร้างขึ้นเกี่ยวกับฉัน ฉันรู้สึกถึงความโกรธที่เย็นชาและแหลมคมแทงทะลุความเจ็บปวด “นั่น…เป็นความคิดที่ดีนะ อีวาน” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง “งั้นเราทำแบบนั้นกันเถอะ” ใบหน้าของเขาสว่างขึ้นด้วยความโล่งใจ “เยี่ยมเลย ฉันจะบอกพ่อแม่ของคุณ พวกเขาจะดีใจมากที่คุณอยู่ในสถานการณ์ที่ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้” เขาแน่ใจในตัวฉันมาก มั่นใจในกลอุบายของเขามาก เขาออกไปทำงานพร้อมกับผิวปาก ทิ้งฉันไว้คนเดียวในอพาร์ตเมนต์ที่สวยงามและปลอดเชื้อ ซึ่งตอนนี้รู้สึกเหมือนเป็นคุก ทันทีที่ประตูปิดลง ฉันก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเขา มันล็อคอยู่เสมอ เขาบอกฉันว่าเป็นเพราะเอกสารงานที่สำคัญ ฉันเคยเคารพในเรื่องนั้น ตอนนั้น ฉันรู้ว่ามันเป็นห้องเก็บความลับของเขา แต่ฉันเป็นหมอ ฉันรู้เรื่องจุดกดดัน รู้วิธีหาจุดอ่อน และฉันรู้จักอีวาน รหัสผ่านของเขาไม่ได้ซับซ้อน แต่มันแสดงถึงความหยิ่งยโส มันคือวันที่เขาขอฉันแต่งงาน ฉันพิมพ์มันลงไป เสียงล็อกดังขึ้น ห้องนั้นสะอาดสะอ้าน มีโต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ฉันเริ่มจากตรงนั้น ในลิ้นชักที่ล็อกอยู่ ฉันพบอัลบั้มรูปปกหนังขนาดเล็ก มือฉันสั่นเทาขณะที่ฉันเปิดมัน มันไม่ได้เต็มไปด้วยรูปของเรา มันเป็นรูปของอีวาน เคียรา และลูกชายของพวกเขา ลีโอ ที่สวนสาธารณะ บนชายหาด ฉลองวันเกิดด้วยเค้กและเทียน ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบและมีความสุข ในรูปหนึ่ง พ่อแม่ของฉันก็อยู่ด้วย แม่ของฉันอุ้มลีโอ ยิ้มแย้มแจ่มใส ขณะที่พ่อของฉันโอบแขนเคียรา พวกเขาดูมีความสุขในชั่วขณะนั้นมากกว่าที่ฉันเคยเห็นพวกเขาอยู่กับฉัน หลักฐานนั้นชัดเจน แต่ฉันต้องการมากกว่านี้ ฉันหันไปที่แล็ปท็อปของเขา รหัสผ่านเหมือนเดิม ไฟล์ของเขาถูกจัดระเบียบอย่างเป็นระเบียบ ฉันพบโฟลเดอร์ที่ชื่อว่า "ส่วนตัว" ข้างในมีอีกโฟลเดอร์หนึ่งชื่อว่า "L" มันคือทุกอย่าง วิดีโอช่วงก้าวแรกของลีโอ คำพูดแรกของเขา สำเนาใบเกิดที่ระบุว่าอีวานเป็นพ่อ และโฟลเดอร์ย่อยชื่อ "การเงิน" ฉันคลิกเปิดมันและเลือดฉันก็เย็นยะเยือก มีการโอนเงินรายเดือนจากบัญชีร่วมของพ่อแม่ของฉัน ริชาร์ดและเอลีนอร์ โดโนแวน ไปยังบริษัทที่ตั้งขึ้นมาเพื่อบังหน้า จำนวนเงินนั้นมหาศาล หลายล้านดอลลาร์ในระยะเวลาห้าปี ข้อความในช่องหมายเหตุของทุกรายการเหมือนกันหมด: "ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตของ K.R." พวกเขาไม่ได้แค่สนับสนุนเรื่องนี้ แต่พวกเขาเป็นผู้ให้เงินทุน ทุกคำพูดดีๆ ที่พวกเขาเคยพูดกับฉัน ของขวัญราคาแพงทุกชิ้น คำสัญญาที่ว่างเปล่าเกี่ยวกับครอบครัว ล้วนจ่ายด้วยเงินจำนวนเดียวกันกับที่พวกเขาใช้ค้ำจุนผู้หญิงที่พยายามทำลายฉันและครอบครัวลับๆ ที่คู่หมั้นของฉันกำลังเลี้ยงดูอยู่กับเธอ ภาพลวงตาของความรักของพวกเขาไม่ใช่แค่คำโกหก แต่มันคือการแลกเปลี่ยน ฉันคือราคาที่พวกเขาจ่ายเพื่อบรรเทาความรู้สึกผิดที่มีต่อเคียร่า ฉันคัดลอกทุกอย่างลงในแฟลชไดรฟ์ขนาดเล็กที่เข้ารหัสไว้ รูปถ่ายทุกรูป วิดีโอทุกคลิป ใบแจ้งยอดบัญชีธนาคารทุกใบ ขณะที่ไฟล์กำลังถ่ายโอน โทรศัพท์ของฉันก็สั่น ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก "สนุกกับการเล่นเป็นนักสืบเหรอ? เธอจะไม่มีวันเจออะไรหรอก พวกเขารักฉัน อลิอาน่า พวกเขารักฉันมาตลอด เธอเป็นแค่ตัวแทนที่สะดวกสบายเท่านั้น" มันคือเคียร่า เธอต้องมีกล้องซ่อนอยู่ในออฟฟิศแน่ๆ ความคิดนั้นทำให้ฉันรู้สึกขนลุก เธอส่งรูปมา เป็นรูปครอบครัวที่ฉันเพิ่งเห็น รูปที่มีพ่อแม่ของฉัน "เราดูดีด้วยกันใช่ไหม? เหมือนครอบครัวจริงๆ" ตามมาด้วยข้อความอีกฉบับ "อีวานอยู่กับเธอเพราะสงสารเท่านั้น แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ? พวกเขาแค่ชดใช้กรรม เธอจะเป็นคนนอกเสมอ เป็นเด็กหญิงจากบ้านอุปถัมภ์ที่ไม่เป็นส่วนหนึ่ง" คำเยาะเย้ยเหล่านั้นมีจุดประสงค์เพื่อทำลายฉัน และมันก็ได้ผลในชั่วขณะหนึ่ง ฉันเอนตัวพิงโต๊ะ กำแฟลชไดรฟ์ไว้ในมือ และน้ำตาร้อนๆ แห่งความโกรธและความเศร้าไหลลงมาบนแก้มเพียงหยดเดียว แต่แล้ว ความเศร้าก็แข็งตัวกลายเป็นอย่างอื่น บางสิ่งที่ไม่รู้สึกอะไรและเย็นชา เธอคิดผิด ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันจะเผาโลกทั้งใบของพวกเขาให้วอดวาย