บทที่ 3

ข้อความของเคียร่าเป็นการประกาศสงคราม เธอคิดว่าตัวเองอยู่เหนือการแตะต้อง ซ่อนตัวอยู่ในกรงทองอันหรูหรา เธอไม่รู้ว่าฉันมีกุญแจ ฉันจำเป็นต้องเข้าไปในบ้านหลังนั้นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่เพื่อหาหลักฐาน แต่เพื่อดูความจริงด้วยตาตัวเอง เพื่อฟังจากปากของพวกเขาเองโดยไม่ผ่านการกรอง แฟลชไดรฟ์มีข้อมูลว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันต้องการรู้ว่าทำไม การติดสินบนคนรับใช้เป็นทางเลือกที่ชัดเจน ฉันตรวจสอบบันทึกทางการเงินที่ฉันคัดลอกมา พนักงานในบ้านของเคียร่าได้รับเงินเดือนผ่านบริษัทที่ตั้งขึ้นมาเพื่อบังหน้า แต่มีชื่อหนึ่งที่โดดเด่น คือ บริษัททำความสะอาดที่ได้รับค่าจ้างรายเดือนในอัตราที่ต่ำอย่างน่าประหลาดใจ บริษัทที่น่าจะจ่ายค่าจ้างให้พนักงานต่ำกว่าความเป็นจริง ฉันพบเว็บไซต์ของพวกเขาและชื่อผู้จัดการ เงินไม่กี่พันดอลลาร์ที่โอนมาจากบัญชีชั่วคราวก็เพียงพอที่จะทำให้ฉันได้ชุดยูนิฟอร์มและตำแหน่งในทีมทำความสะอาดของคฤหาสน์ในวันรุ่งขึ้น

บ่ายวันต่อมา ฉันขับรถตู้ธรรมดาๆ คันหนึ่งมาจอดที่ทางเข้าคนดูแล พร้อมกับผู้หญิงอีกสามคน ฉันสวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเรียบๆ หมวกเบสบอลดึงลงต่ำ และหน้ากากอนามัยแบบใช้แล้วทิ้ง ฉันก้มหน้าและปิดปากเงียบ แม่บ้านหญิงที่ดูเหนื่อยล้าชื่อมาเรีย เปิดประตูให้เราเข้าไป เธอแทบไม่ได้มองฉันเลย “ห้องนอนชั้นบนและห้องนอนใหญ่ รีบหน่อย คุณรีสไม่ชอบให้ใครรบกวน” ฉันได้รับมอบหมายให้ไปที่ห้องนอนใหญ่ ห้องนั้นกว้างขวางมาก มีวิวเมืองที่สวยงาม แต่ฉันไม่ได้สนใจวิว ฉันสนใจชีวิตที่พวกเขาสร้างขึ้นที่นี่ บนโต๊ะข้างเตียงมีกรอบรูปสีเงิน มันมีรูปของอีวานและเคียราในวันแต่งงานของพวกเขา แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้แต่งงานกันอย่างเป็นทางการ อีวานหมั้นกับฉันต่างหาก นี่คือเรื่องโกหกซ้อนโกหก พิธีแต่งงานสำหรับพวกเขาเท่านั้น ความฝันที่พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ลับๆ ฉันเดินไปทั่วบ้าน ทำความสะอาดอย่างเป็นกลไก สายตาของฉันกวาดมองไปทั่วทุกสิ่ง ผนังเต็มไปด้วยภาพถ่ายครอบครัว ลีโอขี่ม้าโพนี่ เคียร่าและอีวานหัวเราะกันบนเรือ ริชาร์ด โดโนแวน สถาปนิกชื่อดัง พ่อของฉัน เป็นผู้ออกแบบบ้านหลังนี้ ส่วนเอลีนอร์ โดโนแวน แม่ของฉัน นักสังคมชั้นสูงใจบุญ เป็นผู้ตกแต่งบ้าน รสนิยมอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง ฉันพบมาเรียอยู่ในครัว กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ ฉันพูดเสียงเบาและแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น “บ้านสวยจังเลย พวกเขาดูมีความสุขกันมาก” มาเรียถอนหายใจ ไม่มองหน้าฉัน “ใช่ พวกเขามีความสุข คุณฮิวส์รักเด็กคนนั้นมาก และคุณโดโนแวน… เขามาอยู่ที่นี่มากกว่าบ้านของตัวเองเสียอีก สอนลีโอตัวน้อยวาดรูป บอกว่าเด็กคนนี้มีพรสวรรค์” คำพูดเหล่านั้นเหมือนโดนตบหน้า พ่อของฉันไม่เคยเสนอจะสอนอะไรฉันเลย ฉันเคยขอร้องให้เขาสอนฉันเขียนพู่กัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขารัก แต่เขามักจะบอกว่าเขาไม่ว่าง เขาไม่ได้ยุ่งเกินไปสำหรับลีโอหรอก “แล้วคุณนายโดโนแวนล่ะ?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “โอ้ เธอตามใจเคียร่ามากเลย” มาเรียพูดพลางส่ายหัว “ซื้อเครื่องประดับใหม่ให้ทุกสัปดาห์ บอกว่าเคียร่าเป็นลูกสาวที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด มีชีวิตชีวาและเข้มแข็ง” ลูกสาวที่เธอใฝ่ฝัน ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ลูกสาวตัวจริงที่ฉันใช้เวลาหลายปีฝันถึงความรักของแม่ ท้องฉันปั่นป่วน ฉันต้องออกไปจากที่นั่น ขณะที่ฉันหันหลังจะออกจากครัว ฉันได้ยินเสียงรถในลานจอดรถ รถเก๋งสีดำเงาวับ รถของอีวาน “พวกเขากลับบ้านเร็ว!” มาเรียกระซิบเสียงเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “เร็วเข้า ซ่อนตัว! ในห้องเก็บของ! พวกเขาจะมองไม่เห็นเธอที่นี่หลังเวลาทำการ” เธอผลักฉันเข้าไปในห้องเก็บของที่มืดและแคบ ขณะที่ประตูหลังเปิดออก ฉันเบียดตัวเองกับชั้นวางของ หัวใจเต้นแรงทะลุซี่โครง ผ่านบานประตูไม้ระแนง ฉันมองเห็นพวกเขา อีวาน เคียร่า และลีโอ ลีโอกำลังร้องไห้ "แต่หนูอยากได้สีฟ้า!"

"พ่อรู้จ้ะ ที่รัก พ่อรู้" เคียร่าพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางลูบผมเขา "พ่อจะซื้อสีฟ้าให้พรุ่งนี้นะ พ่อว่าไง?"

"แน่นอน" อีวานกล่าว เขาคุกเข่าลงและมองเคียร่า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล "หนูโอเคไหม? หนูดูซีดที่ร้านนะ"

"หนูสบายดี" เคียร่ากล่าว แต่เสียงของเธอดูเหนื่อยล้า "แค่เหนื่อยค่ะ มันยากนะ อีวาน การเสแสร้งตลอดเวลา รอให้คุณกำจัดเธอไปเสียที" ฉันแทบหายใจไม่ออก อีวานลุกขึ้นยืนและดึงเคียร่าเข้ามากอด เขาจูบหน้าผากเธอ “ฉันรู้ ที่รัก ฉันรู้ว่ามันไม่ยุติธรรมกับคุณ แต่เราต้องระมัดระวัง อีกสักหน่อย เมื่อการควบรวมกิจการเสร็จสมบูรณ์ ฉันจะไม่ต้องการเส้นสายของครอบครัวเธออีกต่อไป ฉันจะยุติมัน ฉันสัญญา จากนั้นเราจะได้เป็นครอบครัวที่แท้จริงอย่างเปิดเผย” “คุณสัญญาเหรอ?” เธอกระซิบ “ฉันสัญญา” เขาพูด เสียงของเขาเบาและเหมือนคำมั่นสัญญาที่แสนอบอุ่น “คุณกับลีโอคือโลกทั้งใบของฉัน อลิอาน่า… เธอเป็นแค่เครื่องมือ ตัวแทนชั่วคราว” ตัวแทนชั่วคราว คำนั้นดังก้องอยู่ในห้องครัวที่เงียบสงัด นั่นคือทั้งหมดที่ฉันเป็น เครื่องมือที่เขาใช้ วิธีแก้ปัญหาชั่วคราว จนกว่าเขาจะได้สิ่งที่ต้องการ ความรัก การหมั้นหมาย ชีวิตทั้งหมดของเราด้วยกัน มันเป็นเพียงธุรกรรมทางธุรกิจ ฉันหลับตาลงแน่น พยายามกลั้นความขมขื่นที่ผุดขึ้นมาในลำคอ ฉันมีหลักฐานทั้งหมดที่ต้องการแล้ว ฉันมีรูปถ่าย ใบแจ้งยอดบัญชีธนาคาร และตอนนี้ ความจริงที่ดิบเถื่อนและปฏิเสธไม่ได้จากปากของเขาเอง ฉันรอจนกระทั่งพวกเขาเข้าไปในห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะของพวกเขาดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน ฉันแอบออกจากห้องเก็บของ พยักหน้าขอบคุณมาเรียที่ดูหวาดกลัวอย่างเงียบๆ แล้วเดินออกไปทางประตูข้างบ้านโดยไม่หันหลังกลับ ขณะที่ฉันกำลังเลี้ยวตรงมุมบ้านมุ่งหน้าไปยังถนน เคียร่าก็ก้าวออกมาที่ลานบ้านเพื่อรับโทรศัพท์ เธอเห็นฉัน ดวงตาของเธอหรี่ลง มีแววตาที่แสดงถึงการจำได้แม้ว่าฉันจะปลอมตัวอยู่ เธอไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร แต่เธอก็รู้ว่าฉันไม่ควรอยู่ที่นี่ "เฮ้! เธอเรียก "เธอยังทำอะไรอยู่ที่นี่?" ฉันไม่ตอบ ฉันแค่เร่งฝีเท้า หัวใจเต้นแรง ฉันไม่อยากให้เธอเห็นหน้าฉัน ยังไม่ถึงเวลา เกมยังไม่จบ มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น