บทที่ 2

มุมมองของเซราฟินา วีตีเอลโล

โทรศัพท์ของฉันสั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียง แรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงและต่อเนื่องทำให้ฟันของฉันกระทบกัน

ฉันจ้องมองหน้าจอ แสงสว่างส่องประกายความมืดมิดในห้องของฉัน

ดันเต มอเรตตี

ชื่อนี้เคยทำให้หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นจังหวะ แต่ตอนนี้ มันกลับทำให้ฉันรู้สึกพะอืดพะอม

เพนต์เฮาส์ ห้องสวีท 1808 เดี๋ยวนี้

เป็นคำสั่ง ไม่ใช่คำขอร้อง

ในชีวิตก่อน ฉันคงรีบวิ่งไปจนแทบขาดใจ คิดว่าในที่สุดเขาก็อยากคุย คิดว่าเขาจำความจริงได้แล้ว

ตอนนี้ฉันรู้ดีแล้ว

แต่ฉันต้องเล่นตามบท น้องสาวผู้เชื่อฟัง กระสอบทรายระบายอารมณ์

ถ้าฉันทำตัวแปลกไปมากเกินไปหรือเร็วเกินไป พวกเขาจะขังฉันไว้ก่อนที่ฉันจะหนีรอดไปได้

ฉันสวมชุดกระโปรงสีดำเรียบๆ ไม่แต่งหน้า ไม่มีเครื่องประดับ

ฉันดูเหมือนเงา และนั่นคือสิ่งที่ฉันเป็น

ตึกนี้เป็นป้อมปราการของดิเอาต์ฟิต อาคารสูงอเนกประสงค์ที่ชั้นบนสุดใช้เป็นห้องสวีทส่วนตัวสำหรับพักฟื้นของชนชั้นสูง

ฉันขึ้นลิฟต์ไปพลางมองตัวเลขที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

18...

ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมเสียงสัญญาณเบาๆ

การ์ดสองคนยืนอยู่หน้าห้องสวีท พวกเขาไม่แม้แต่จะตรวจหาอาวุธจากฉัน

ท้ายที่สุดแล้ว ใครจะไปกลัวคนที่เป็นแค่ตัวสำรองกัน

ฉันผลักประตูบานหนักเปิดออก

ในห้องสวีทอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกลิลลี่และไม้จันทน์ กลิ่นอายของงานศพราคาแพง

ดันเตอยู่ที่นั่น

เขากำลังพิงโต๊ะไม้มะฮอกกานี ถอดเสื้อสูททิ้งไว้ เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอเผยให้เห็นผิวสีแทนที่ลำคอ

เขาหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ ผมสีเข้ม กรามคมกริบ ดวงตาราวกับน้ำแข็งที่แตกร้าว

และอิซาเบลลาก็กำลังนั่งอยู่บนตักของเขา

เธอหัวเราะคิกคัก พลางใช้นิ้วที่ตกแต่งเล็บอย่างประณีตลากไปตามแนวกรามของเขา ชุดกระโปรงของเธอร่นขึ้นสูงถึงต้นขา

พวกเขาดูเหมือนภาพหน้าคู่กลางของนิตยสารโป๊เปลือย

อิซาเบลลาส่งเสียงอุทานเมื่อเห็นฉัน เธอแสร้งทำเป็นตกใจ แล้วซุกหน้าลงกับคอของดันเต

“ดันเต คุณไม่ได้บอกฉันว่าเธอจะมา” เธอส่งเสียงคร่ำครวญ

ดันเตไม่ได้มองเธอ เขามองมาที่ฉัน

สายตาของเขาเย็นชา และดั่งสัตว์นักล่า

“ฉันอยากให้เธอเห็น” เขาพูด เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นสะเทือนผ่านแผ่นพื้น

“เห็นอะไร” ฉันถาม น้ำเสียงของฉันเรียบนิ่ง ไร้ชีวิตชีวา

“นี่ไง” ดันเตผายมือไปทางอิซาเบลลา ไปยังความหรูหรารอบตัวพวกเขา และอำนาจที่เขาแผ่ออกมาราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง “ฉันอยากให้เธอเห็นว่าความภักดีหน้าตาเป็นยังไง ความสมบูรณ์แบบหน้าตาเป็นยังไง”

เขาลุกขึ้นยืน แล้วค่อยๆ ขยับอิซาเบลลาออกไปด้านข้าง

เขาเดินเข้ามาหาฉัน เขาสูงตระหง่านเหนือฉัน แผ่รังสีความร้อนและความรุนแรงที่ถูกกดข่มไว้

“เธอบอกพ่อเธอว่าจะไป” เขาพูด “จะไปลอนดอน”

“ใช่”

“ดี” เขาเยาะเย้ย “เพราะฉันเบื่อความพยายามอันสิ้นหวังของเธอที่จะทวงบุญคุณว่าช่วยชีวิตฉันเต็มที ฉันเบื่อความขี้อิจฉาของเธอ”

เขาเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบซองจดหมายหนาสีครีมออกมา

เขายัดมันใส่มือฉัน ขอบมุมของมันกดคมลงบนฝ่ามือฉัน

“การ์ดแต่งงาน” เขาพูด “ถือว่าเป็นคำสั่ง ฉันต้องการให้เธอไปอยู่ที่นั่น ฉันต้องการให้เธอดูพวกเรากล่าวคำสาบาน ฉันต้องการให้เธอเข้าใจเสียทีว่าเธอไม่มีค่าอะไรเลย”

ฉันก้มมองการ์ดเชิญ

ดันเต มอเรตตี & อิซาเบลลา วีตีเอลโล

ตัวอักษรวิจิตรนั้นงดงาม ราวกับคำจารึกหน้าหลุมศพที่สวยหรู

“เข้าใจแล้ว” ฉันพูด

ดันเตชะงักไป เขาคงคาดหวังว่าจะได้เห็นน้ำตา คาดหวังว่าฉันจะกรีดร้องบอกว่าฉันคือเซเว่น เด็กผู้หญิงที่ลากเขาขึ้นมาจากนรก

“เข้าใจแล้วงั้นเหรอ” เขาพูดย้ำ พลางหรี่ตาลง

“รับทราบข้อความแล้ว” ฉันพูด “ขอให้คุณครองอำนาจไปนานๆ”

ฉันหันหลังเพื่อจะเดินจากไป

“เดี๋ยว” ดันเตตะคอก

ฉันหยุด

“เธอนี่มันน่าสมเพช” เขาถ่มถ้อยคำออกมา “ดูตัวเองสิ เธอไม่มีแม้แต่ไฟที่จะสู้เพื่อตัวเองด้วยซ้ำ”

“ไฟมันเผาไหม้นะ ดันเต” ฉันพูดเบาๆ โดยไม่ยอมหันกลับไป “และฉันพอแล้วกับการถูกแผดเผา”

ฉันเดินออกไป

ฉันได้ยินเสียงหัวเราะของอิซาเบลลาดังมาจากด้านหลัง เสียงใสกังวานอันโหดร้ายราวกับแก้วแตก

ดันเตพาเธอเดินตามออกมาหลังจากนั้นครู่หนึ่ง พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังคลับที่อยู่ชั้นล่างของตึก

ฉันเดินตามพวกเขาออกจากตึก โดยเว้นระยะห่างไว้ ราวกับวิญญาณที่ตามหลอกหลอนคนเป็น

ลมชิคาโกพัดบาดผ่านชุดกระโปรงบางๆ ของฉันราวกับมีด

พวกเขายืนอยู่บนทางเท้าเพื่อรอพนักงานนำรถมาส่ง ดันเตโอบเอวเธอไว้ คอยบังลมหนาวให้เธอ

ฉันยืนอยู่ห่างออกไปสิบฟุต ตัวสั่นเทิ้ม

เหนือพวกเราขึ้นไป ป้ายไฟนีออนเก่าๆ ของแจ๊สคลับกะพริบอย่างเป็นลางร้าย

เดอะ บลู โน้ต

ฉันได้ยินเสียงโลหะเสียดสีหวีดแหลมก่อนที่จะมองเห็นมัน

สลักเกลียวขึ้นสนิมหลุดออก

โครงเหล็กหนาหนักของป้ายส่งเสียงลั่นครืดคราดและหลุดออกจากผนังอิฐ

มันร่วงดิ่งลงมา

“ดันเต!” อิซาเบลลากรีดร้อง

ดันเตเงยหน้าขึ้นมอง

เขามีเวลาเพียงเสี้ยววินาที

ฉันยืนอยู่ทางซ้ายของเขา อิซาเบลลาอยู่ทางขวาของเขา

ป้ายนั้นกว้างมาก มันกำลังจะหล่นทับเราทุกคน

เขาขยับตัวด้วยความเร็วผิดมนุษย์ของนักฆ่า

เขาพุ่งตัวไป

แต่เขาไม่ได้พุ่งมาหาฉัน

เขาทิ้งตัวลงทับอิซาเบลลา พุ่งเข้ากอดเธอลงกับพื้นทางเท้า และใช้แผ่นหลังกว้างของตนเองกำบังเธอไว้

เขาทิ้งฉันให้ยืนอยู่ตรงนั้น

โลหะตกลงมากระแทกอย่างรุนแรง

ความเจ็บปวดทำลายล้างไหล่ หลัง และขาของฉันจนแหลกสลาย

โลกทั้งใบกลายเป็นสีขาว แล้วเปลี่ยนเป็นสีแดง

ฉันถูกตรึงไว้ ถูกบดขยี้อยู่ใต้เศษเหล็กบิดเบี้ยวและเศษกระจกแตกละเอียด

ฉันหายใจไม่ออก

ฉันหันศีรษะแนบกับพื้นยางมะตอยขรุขระ เลือดอุ่นและเหนียวเหนอะกำลังไหลนองอยู่รอบใบหน้าของฉัน

ฉันเห็นดันเต

เขากำลังลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นออกจากสูท เขาไม่ได้รับบาดเจ็บ

เขากำลังดึงตัวอิซาเบลลาให้ลุกขึ้นยืน

“เธอเจ็บตรงไหนไหม” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “เบลลา มองฉันสิ”

“ฉัน... ฉันคิดว่าหัวเข่าฉันถลอกค่ะ” เธอสะอื้น

เขากอดเธอแน่น “ฉันอยู่นี่แล้ว เธอปลอดภัยแล้ว”

เขาไม่ได้มองมาทางซ้าย

เขาไม่ได้มองกองซากปรักหักพังที่อยู่ห่างออกไปเพียงห้าฟุต

เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน

ฉันหลับตาลงเมื่อความมืดมิดเข้าครอบงำ

เด็กผู้ชายที่ฉันเคยช่วยไว้ในเซฟเฮาส์ได้ตายไปแล้วจริงๆ

และในครั้งนี้ ฉันหวังว่าฉันเองก็จะได้ตายไปด้วยเหมือนกัน