บทที่ 3

Seraphina Vitiello POV ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงบี๊บเป็นจังหวะอย่างไม่หยุดหย่อนของเครื่องมือแพทย์ ร่างกายของฉันรู้สึกแหลกเหลวราวกับถูกลากไปบนถนนยางมะตอยเป็นระยะทางหลายไมล์แล้วปล่อยทิ้งให้เน่าเปื่อย แขนซ้ายของฉันถูกใส่เฝือกปูนหนาหนัก ซี่โครงถูกพันเทปไว้แน่นจนทำให้การหายใจแผ่วๆ ของฉันติดขัด หัวของฉันปวดตุบๆ หนักอึ้ง สอดประสานไปกับจังหวะชีพจรบนหน้าจอมอนิเตอร์อย่างพอดิบพอดี ฉันลืมตาขึ้น ห้องนั้นเป็นสีขาว ปลอดเชื้อจนแสบตา และว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง ไม่มีดอกไม้ ไม่มีการ์ด ไม่มีพ่อแม่ พยาบาลคนหนึ่งเดินรีบๆ เข้ามาพลางตรวจดูคลิปบอร์ด เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าฉันตื่นแล้ว “โอ้ คุณฟื้นแล้ว” เธอพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอดูใจดี แต่ดวงตากลับแฝงความสงสารอันหนักอึ้งชวนอึดอัด “คุณหมดสติไปสองวันแล้วค่ะ” สองวัน “ครอบครัวของฉันอยู่ที่ไหนคะ” ฉันถามด้วยเสียงแหบแห้ง ลำคอของฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งกลืนกระดาษทรายลงไป พยาบาลลังเล เธอขยับสายน้ำเกลือเพื่อหลบสายตาฉัน “พวกเขา... อยู่สุดทางเดินค่ะ” ในที่สุดเธอก็ยอมรับ “อยู่ในห้องสวีทวีไอพี” “อิซาเบลลาเหรอคะ” “เธอกำลังรับการรักษาอาการช็อกค่ะ” พยาบาลพูด น้ำเสียงของเธอเป็นกลางอย่างระมัดระวัง “แล้วก็มีแผลถลอกเล็กน้อยที่หัวเข่า” ฉันเกือบจะหัวเราะออกมา แต่อาการกระตุกทำให้ซี่โครงของฉันเจ็บปวดเกินไป อาการช็อก ฉันถูกป้ายไฟนีออนทับจนแหลก แต่น้องสาวของฉันกลับอยู่ในห้องสวีทวีไอพีเพราะอาการช็อก “ฉันต้องเดิน” ฉันพูด “คุณไม่ควร–” “ฉันต้องเดิน” ฉันฝืนพยุงตัวขึ้น ความเจ็บปวดแล่นแปลบ ขาวโพลน และแหลมคม แต่ฉันกลับอ้าแขนรับมัน มันทำให้ฉันรู้สึกว่ายังมีตัวตนอยู่จริง ฉันลากเสาน้ำเกลือไปตามทางเดิน ล้อโลหะบดลงบนพื้นน้ำมันยางส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับสัตว์ใกล้ตาย ฉันได้ยินเสียงพวกเขาก่อนที่จะมองเห็นตัว เสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะที่สดใสและไร้ความกังวล ประตูห้องสวีทวีไอพีเปิดอยู่ แม่ของฉันกำลังปอกองุ่น พ่อของฉันกำลังรินไวน์ อิซาเบลลานั่งอยู่บนเตียง เธอดูเปล่งปลั่งในชุดคลุมผ้าไหมและกำลังกุมมือของดันเตไว้ “โถ ลูกรัก” แม่พูดเสียงหวาน “ป้ายนั่นอาจฆ่าลูกได้เลยนะ” “ดันเตช่วยฉันไว้ค่ะ” อิซาเบลลาพูดพลางมองเขาด้วยสายตาเทิดทูนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี “เขาคือฮีโร่ของฉัน” ดันเตยิ้มให้เธอ มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน แบบเดียวกับที่เขาเคยยิ้มให้ฉันในความมืด ยามที่ฉันยังคิดว่าตัวเองมีความสำคัญ “เสมออยู่แล้ว” เขาพูด บริกรเข็นรถเข็นเข้ามา บนนั้นมีชามซุปสีเงิน “ซุปข้นอาหารทะเลครับ” บริกรประกาศ “ใส่คาเวียร์ด้วยครับ” อิซาเบลลาย่นจมูก “ฉันไม่อยากกินค่ะ มันเลี่ยนเกินไป” เธอเงยหน้าขึ้นและเห็นฉันยืนอยู่ที่ช่องประตู เป็นดั่งวิญญาณแหลกสลายในชุดคนไข้ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความประสงค์ร้ายอันแหลมคมและวับวาว “โอ้ เซราฟินา!” เธอส่งเสียงเจื้อยแจ้ว “เธอฟื้นแล้ว!ดูสิดันเต เธอไม่เป็นไรเลย” ดันเตหันมา สีหน้าของเขาแข็งกระด้างขึ้นทันที ความอบอุ่นมลายหายไปราวกับถูกราดด้วยน้ำเย็นจัด “เธอเดินได้แล้วนี่” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เจ็บหนักอะไรขนาดนั้น” “อิซาเบลลาไม่อยากกินซุปของเธอ” แม่พูดพลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เอาให้เซราฟินาสิ เธอดูซีดเซียว เธอต้องการโปรตีนนะ” ฉันจ้องมองซุปนั้น เนื้อครีมข้น สีชมพู ปลิดชีพได้ “ฉันแพ้อาหารทะเลเปลือกแข็งค่ะ” ฉันพูดเบาๆ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน “อย่ามาเนรคุณนะ” พ่อตวาดพลางกระแทกแก้วไวน์ลง “ชามละห้าสิบดอลลาร์เชียวนะ” “เธอเรื่องมากแบบนี้เสมอแหละค่ะ” อิซาเบลลาถอนหายใจพลางเอนหลังพิงหมอน “เหมือนตอนที่เธอปฏิเสธไม่ยอมกินของเหลือตอนคริสต์มาสไงคะ” ดันเตมองฉันด้วยความรังเกียจ “น้องสาวเธอมอบความหวังดีให้ แต่เธอกลับโยนมันทิ้งใส่หน้าเธอเนี่ยนะ?กินซุปซะ เซราฟินา” “มันจะฆ่าฉันนะ” ฉันพูด “เลิกเล่นใหญ่ได้แล้ว” ดันเตพูด ขบกรามแน่น “เธอแค่พยายามเรียกร้องความสนใจเพราะฉันช่วยเขาไม่ใช่ช่วยเธอต่างหาก” ฉันมองเขา มองเขาอย่างจริงจัง “คุณพูดถูก” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงกลวงเปล่า “ฉันมันเล่นใหญ่เอง” ฉันหันหลังแล้วเดินจากไป ฉันเดินผ่านระเบียงทางเดินไปด้วยความรู้สึกเลื่อนลอย ฝืนพาร่างกายที่แหลกเหลวของตัวเองไปที่เคาน์เตอร์จ่ายยาเพื่อรับยาแก้ปวด หลังจากนั้น ฉันนั่งอยู่ข้างน้ำพุในลานของโรงพยาบาล น้ำนั้นเย็นเฉียบและใสกระจ่าง ฉันแค่ต้องการความสงบสักห้านาที “เธอดูเหมือนศพเลยนะ” เสียงหนึ่งพูดขึ้น อิซาเบลลายืนอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดคลุมผ้าไหม สูบบุหรี่มวนเรียวเล็ก ดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงกับฉากหลังอันปลอดเชื้อของโรงพยาบาล “เธอต้องการอะไร อิซาเบลลา” “ฉันอยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นของฉัน” เธอขู่ฟ่อ เธอก้าวเข้ามาใกล้ ควันลอยวนออกจากริมฝีปากของเธอ “เขาเลือกฉัน เขาช่วยฉัน ส่วนเธอก็เป็นแค่ซากสัตว์ข้างถนน” “ฉันรู้” ฉันพูด “เธอเอาเขาไปได้เลย” “โกหก” เธอพ่นคำพูดออกมา “เธอยังต้องการเขาอยู่ ฉันเห็นมันในแววตาของเธอ” “ฉันไม่ต้องการขยะหรอก” ฉันพูด ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยว หน้ากากแสนสวยหลุดลอยไป เธอพุ่งเข้ามาหาฉัน เธอคว้าไหล่ฉันแล้วผลัก ฉันอ่อนแอเกินไป การทรงตัวหายไปสิ้น ฉันไม่เหลือเรี่ยวแรงใดๆ ให้ขัดขืนอีกแล้ว ฉันหงายหลังตกลงไปในน้ำพุหิน น้ำเย็นยะเยือก เฝือกของฉันดูดซับน้ำเข้าไปทันที ถ่วงแขนของฉันลงราวกับสมอเรือ รอยเย็บแผลของฉันปริขาด กลุ่มเลือดสีแดงสดแผ่กระจายออกมาในน้ำใส หมุนวนราวกับกลุ่มควัน “ช่วยด้วย!” อิซาเบลลากรีดร้อง เธอฉีกทึ้งชุดคลุมของตัวเอง ข่วนคอตัวเองด้วยความแม่นยำอย่างคุ้มคลั่ง “ช่วยด้วย!เธอพยายามจะกดน้ำฉัน!” ดันเตพุ่งพรวดเข้ามาในลาน เขาเห็นฉันอยู่ในน้ำ เขาเห็นเลือด จากนั้นเขาก็เห็นอิซาเบลลากำลังกรีดร้อง เขาไม่ถาม เขาไม่คิด เขาวิ่งตรงไปหาอิซาเบลลา