บทที่ 2

มุมมองของอาเรีย: ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงดนตรี เสียงหัวเราะ เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันกังวาน มันช่างห่างไกลออกไปอีกโลกหนึ่ง เป็นชีวิตที่ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งอีกต่อไปแล้ว มันเป็นวันเกิดครบรอบสิบแปดปีของเซราฟินา ขาของฉันปวดแสบปวดร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา แต่ฉันปฏิเสธที่จะหลบซ่อนอยู่ในเงามืดที่พวกเขากำหนดให้ ฉันฝืนตัวเองเดินไปที่กระจกบานเล็กที่มีรอยร้าว กวักน้ำเย็นลูบหน้า และรวบผมที่พันกันยุ่งไปไว้ด้านหลัง ฉันจะไม่ยอมเป็นวิญญาณในบ้านของตัวเองเด็ดขาด การปรากฏตัวของฉันที่ลานกว้างหลักทำให้งานเลี้ยงชะงักงันกลางเสียงหัวเราะ บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเกลียดชังที่สัมผัสได้อย่างชัดเจนจนแทบจะรับรู้ได้ทางรสสัมผัส รอยยิ้มของแม่ชะงักลง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาและเม้มปากแน่น สีหน้าของพ่อเพียงแค่เย็นชาและเมินเฉยอย่างเด็ดขาด ลีอาน้องสาวของฉันจ้องเขม็งมาด้วยความโกรธแค้นอย่างเปิดเผยจนรู้สึกราวกับถูกชกเข้าที่ท้อง จากนั้นเซราฟินาผู้ดูงดงามไร้ที่ติในชุดราตรีสีขาวที่มีราคาแพงกว่าเงินทั้งหมดที่ฉันเคยเห็นมาตลอดเจ็ดปี ก็เยื้องกรายเข้ามาหาฉัน เธอวางมืออันบอบบางลงบนแขนของดันเต ดวงตาเบิกกว้างด้วยท่าทีแสร้งเป็นห่วงอย่างจงใจ “โอ้ เอลารา เธอมาด้วยเหรอ” เธอพึมพำด้วยเสียงที่ดังพอให้ทุกคนได้ยิน เอลารา ชื่อที่ฉันไม่ตอบรับอีกต่อไปแล้ว วิญญาณที่พวกเขายังคงดึงดันจะมองเห็น เธอเงยหน้าขึ้นมองดันเต น้ำเสียงลดลงเป็นเสียงกระซิบกระซาบ “สำหรับวันเกิดของฉัน ดอนของฉัน คุณช่วยให้พรฉันสักข้อได้ไหมคะ?ช่วยปกป้องฉันจากเธอที การมีอยู่ของเธอ... มันทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ” ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย มีเพียงความว่างเปล่าอันกว้างใหญ่และเหน็บหนาว ฉันหันหลังจะเดินจากไป แต่เซราฟินายังไม่ยอมจบ เธอเปลี่ยนไปใช้ภาษาถิ่นซิซีลีโบราณ ภาษาแห่งความลับและอำนาจ ที่มีไว้เพื่อกีดกันและดูถูกผู้อื่น “เห็นหรือยังว่าหล่อนเป็นคนยังไง?” เสียงของเซราฟินาอ่อนหวาน แต่วาจานั้นคือยาพิษ “ช่างขมขื่น ช่างเนรคุณเหลือเกิน ทั้งที่ดันเตทำเพื่อหล่อนไปตั้งมากมาย” แม่ของฉันร่วมวงด้วย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความผิดหวังอันเหนื่อยหน่ายที่คุ้นเคย “หล่อนเป็นเด็กเลี้ยงยากมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เลวร้ายจริงๆ” เสียงของพ่อ เสียงของคอนซิลิเยเร คือหมัดสุดท้าย “หล่อนนำความอับอายมาสู่วงศ์ตระกูลนี้” สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ และไม่มีใครรู้เลย ก็คือตลอดเจ็ดปีในนรก ฉันใช้เวลาไปกับการฝึกฝนภาษาโบราณที่ตายแล้วจนเชี่ยวชาญ มันเป็นวิธีรักษาจิตใจให้เฉียบคม และเป็นวิธีถอดรหัสของผู้คุมขังฉัน ภาษาถิ่นโบราณนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น ฉันจึงเข้าใจคำพูดอันร้ายกาจทุกคำ “ฉันเหนื่อยแล้ว” ฉันพูดด้วยภาษาอังกฤษธรรมดา น้ำเสียงราบเรียบ ฉันหันหลังให้พวกเขา “ก็ดี” เสียงของแม่ไล่หลังฉันมา เป็นภาษาถิ่นอีกครั้ง “การมีอยู่ของหล่อนทำให้บรรยากาศเสียไปหมด” คำสบประมาทสุดท้ายนั้นไม่ได้กระทบกระเทือนใจฉันเหมือนการถูกโจมตี แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนการปลดปล่อย ความสงบเยือกเย็นอย่างสมบูรณ์เข้าครอบงำฉัน นี่คือวันแรกแห่งอิสรภาพครั้งใหม่ของฉัน เก้าวัน