บทที่ 1

สุภัทราเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้ง เข็มสั้นชี้เลยเวลาที่นัดกับกรศิษฎ์ไว้ครึ่งชั่วโมงแล้ว ห้องรับรองวีไอพีของโรงพยาบาลบำรุงราษฎร์เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังแผ่วเบา ความเย็นยะเยือกค่อย ๆ ซึมซาบเข้าสู่ปลายนิ้วของเธอ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์ที่คุ้นเคย รอไม่นานปลายสายก็รับ แต่เสียงรอบข้างของเขากลับดังจอแจเหมือนอยู่ในงานเลี้ยง "ที่รัก ขอโทษทีนะ พอดีมีประชุมด่วนเข้ามา" เสียงของกรศิษฎ์ลอดผ่านเสียงรบกวนมา มีแววของความไม่เจืออยู่จาง ๆ "ผมอยู่ที่โรงแรมแมนดาริน โอเรียนเต็ล ข้าง ๆ โรงพยาบาลนี่เอง คุณมาที่นี่เลยแล้วกันนะ" หัวใจของสุภัทราหล่นวูบไปเล็กน้อย ความผิดหวังแล่นผ่านเข้ามาในอก แต่เธอก็กดมันไว้จนชินชา "ได้ค่ะ" เธอตอบด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาตลอดห้าปีของการแต่งงาน "เดี๋ยวฉันไปหานะคะ" เธอกดวางสาย เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าถือใบหรู แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แสงแดดของกรุงเทพฯ ยามบ่ายสาดส่องเข้ามาจนแสบตา สุภัทรายกมือขึ้นป้อง แสงแดดตกกระทบแหวนเพชรบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ ส่องประกายระยิบระยับจนน่าขัน รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาล มุ่งหน้าสู่โรงแรมที่อยู่ไม่ไกล พนักงานเปิดประตูโค้งคำนับให้เธออย่างนอบน้อม เธอเดินผ่านล็อบบี้ที่โอ่อ่า ตรงไปยังลิฟต์ด้วยความคุ้นเคย ก็จะไม่ให้คุ้นเคยได้อย่างไร ในเมื่อห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทของโรงแรมแห่งนี้ กรศิษฎ์สามีของเธอเหมาไว้เป็นรายปีมาหลายปีแล้ว ในลิฟต์ที่บุด้วยไม้ขัดมันวาววับ เธอจัดชายกระโปรงให้เข้าที่ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามปั้นรอยยิ้มที่สดใสที่สุด เธอคิดว่าจะทำให้เขาประหลาดใจ ลิฟต์เปิดออกที่ชั้นบนสุด ทางเดินปูพรมหนานุ่มจนแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเดินไปหยุดอยู่หน้าห้องสวีทที่คุ้นเคย แต่แล้วก็ต้องชะงัก ประตูห้องไม่ได้ปิดสนิท มันแง้มอยู่เล็กน้อย พอให้เสียงจากข้างในเล็ดลอดออกมาได้ เป็นเสียงน้ำสาดกระเซ็น...และเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิง หัวใจของสุภัทราดิ่งวูบลงไปกองอยู่ที่ตาตุ่ม มือของเธอที่กำลังจะเอื้อมไปจับที่จับประตูค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ เลือดในกายเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง เธอควรจะหันหลังกลับไป แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ใช้คีย์การ์ดของตัวเองทาบลงไปที่ประตู ประตูเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบกริบ ในห้องนั่งเล่นไม่มีใคร แต่เสียงพูดคุยที่ชัดเจนขึ้นดังมาจากทางห้องนอน "สิทธิ์คะ เมื่อไหร่คุณจะหย่ากับผู้หญิงไร้ประโยชน์คนนั้นสักที" เสียงออดอ้อนของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เลือดทั้งตัวของสุภัทราแข็งตัวในทันที เสียงนี้...ต่อให้กลายเป็นเถ้าถ่านเธอก็ไม่มีวันลืม ปรียานุช กาญจนาคม "เร็ว ๆ นี้แหละ ที่รัก" เธอได้ยินเสียงทุ้มต่ำของกรศิษฎ์ตอบกลับอย่างอ่อนโยน "อดทนอีกนิดนะ" สุภัทราทรุดตัวลงพิงกับผนังที่เย็นเฉียบ เรี่ยวแรงทั้งหมดหายไปจากร่างกายราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หูของเธออื้ออึงไปหมด โลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ได้บุกเข้าไปอาละวาด ไม่ได้กรีดร้อง เธอแค่หันหลังกลับอย่างช้า ๆ เดินถอยออกมาจากห้องนั้นเหมือนวิญญาณที่ไร้ตัวตน เท้าของเธอพาเธอมาหยุดอยู่ที่ริมสระว่ายน้ำกลางแจ้งของโรงแรม ผืนน้ำสีฟ้าใสในสระสะท้อนแสงแดดยามบ่าย มันดูเหมือนดวงตาขนาดมหึมาที่กำลังจ้องมองเธออย่างเย็นชาและเย้ยหยัน เธอก้มลงมองแหวนบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง ห้าปี...การแต่งงานที่เธอทุ่มเทให้ทั้งชีวิต กลับเป็นเพียงเรื่องตลกชิ้นหนึ่ง เธอถอดแหวนวงนั้นออกมาช้า ๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว โลหะเย็นเฉียบสัมผัสปลายนิ้วของเธอเป็นครั้งสุดท้าย แล้วเธอก็เงื้อมือขึ้นสุดแขน ขว้างมันออกไปสุดแรง แหวนเพชรลอยคว้างกลางอากาศ วาดเป็นเส้นโค้งเล็ก ๆ ก่อนจะตกลงกระทบผิวน้ำดัง "จ๋อม" มันจมดิ่งลงสู่ก้นสระอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ทำให้เกิดระลอกคลื่นใด ๆ เลย...เหมือนกับการแต่งงานของเธอไม่มีผิด สุภัทราหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา รายชื่อแรกที่ปรากฏคือ "สามี" เธอมองมันด้วยสายตาว่างเปล่า แล้วเลื่อนผ่านไปอย่างไม่ไยดี นิ้วของเธอหยุดอยู่ที่รายชื่อหนึ่ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกดโทรออก "สวัสดีค่ะ คุณทนายหวังใช่ไหมคะ" เสียงของเธอเรียบสนิทจนน่ากลัว "ดิฉันสุภัทราค่ะ ช่วยร่างสัญญาหย่าให้ดิฉันฉบับหนึ่ง" หลังจากวางสายจากทนายความ เธอก็ไม่ได้หยุดพัก นิ้วเรียวยาวกดโทรออกไปยังอีกเบอร์หนึ่งทันที เบอร์โทรศัพท์ของแม่สามี...คุณหญิงอุไรวรรณ "ค่ะ คุณแม่" เมื่อปลายสายรับ เธอก็กรอกเสียงลงไปอย่างราบเรียบ "สุภัทรา มีอะไรหรือเปล่าลูก" เสียงของคุณหญิงอุไรวรรณยังคงความสูงศักดิ์และสง่างามเช่นเคย "ฉันตกลงจะหย่าค่ะ" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงที่พยายามเก็บซ่อนความยินดีเล็ดลอดออกมา "ลูกคิดดีแล้วใช่ไหม" สุภัทราแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "แต่ฉันมีเงื่อนไขค่ะ" เธอพูดต่อ เสียงของเธอเย็นชาและเฉียบขาด "คอนโดกับบ้านพักตากอากาศสิบแห่งใจกลางกรุงเทพฯ ทั้งหมดต้องโอนเป็นชื่อของฉัน" คุณหญิงอุไรวรรณเงียบไปอีกครั้ง ครั้งนี้เธอน่าจะกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย "ไม่อย่างนั้น" สุภัทราพูดต่อราวกับตอกตะปูปิดฝาโลง "ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะให้คนทั้งกรุงเทพฯ รู้ว่าทายาทตระกูลคุ้มภัยนอกใจภรรยาในสมรส มันจะทำให้ตระกูลต้องอับอายขายหน้าแค่ไหน" คำขู่นี้ได้ผลเสมอ "ได้" คุณหญิงอุไรวรรณตอบตกลงทันที "จัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยแล้วกัน" สุภัทรากดวางสาย เธอหันหลังให้กับสระว่ายน้ำ หันหลังให้กับโรงแรมแห่งนี้ แสงแดดยังคงสาดส่องลงมาบนตัวเธอ แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นใด ๆ อีกต่อไปแล้ว