บทที่ 3

เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นตอนตีสอง สุภัทรายังคงนอนนิ่ง แต่ในความมืด ดวงตาของเธอกลับเบิกโพลงและสว่างวาบ กรศิษฎ์ที่นอนอยู่ข้าง ๆ สะดุ้งตื่นแทบทันที เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันทีที่เห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด เดินไปที่ระเบียงเพื่อรับสาย เสียงของเขาถูกกดให้ต่ำจนแทบจะไม่ได้ยิน แต่สุภัทราก็ได้ยิน...เธอได้ยินเสียงสะอื้นของปรียานุช และเสียงปลอบโยนอย่างอ่อนหวานของกรศิษฎ์ เขาวางสายแล้วยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียงครู่ใหญ่ มือทั้งสองข้างกำลูกกรงแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สายลมยามดึกพัดผ่านแผ่นหลังของเขา แต่เหงื่อเย็น ๆ กลับผุดขึ้นบนขมับ หากเขาไม่ออกไปตอนนี้ ปรียานุชอาจจะโวยวายจนเรื่องไปถึงหูคุณหญิงอุไรวรรณ หรือแย่กว่านั้นคือมาหาเขาที่คฤหาสน์ด้วยตัวเอง แต่ถ้าเขาไป...เขาก็รู้ดีว่าการหายไปจากบ้านกลางดึกแบบนี้มีแต่จะผลักสุภัทราให้ไกลออกไปอีก เขาหลับตาแน่น ความคิดทั้งสองด้านตีกันอยู่ในหัวราวกับคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่ง เขาควรจะโทรกลับไป บอกให้เธอรอจนถึงพรุ่งนี้ บางทีอาจจะส่งคนไปดูแลแทน แต่แล้วเสียงร้องไห้ของปรียานุชเมื่อครู่ก็ดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง–น้ำเสียงที่แตกพร่าราวกับกำลังจะทำร้ายตัวเองหากเขาไม่ไปเดี๋ยวนั้น นี่อาจเป็นแค่คืนเดียว ถ้าเขารีบไปจัดการให้เรียบร้อยแล้วกลับก่อนฟ้าสาง สุภัทราก็ไม่จำเป็นต้องรู้... เขาเดินกลับเข้ามาในห้อง แล้วเริ่มแต่งตัวอย่างรีบร้อน เขาเดินมาที่เตียง ก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอเบา ๆ แล้วกระซิบว่า "ที่รัก ผมมีเรื่องด่วนที่บริษัท ต้องออกไปเดี๋ยวนี้" สุภัทรายังคงหลับตานิ่งสนิท ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย แม้กระทั่งลมหายใจก็ยังคงสม่ำเสมอ จนกระทั่งเสียงสตาร์ทรถยนต์ชั้นล่างดังขึ้นและค่อย ๆ หายลับไป เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วลุกขึ้นนั่ง เธอเปิดไฟหัวเตียง แสงสีนวลส่องสว่างไปทั่วห้อง เธอดึงลิ้นชักโต๊ะข้างเตียงออก หยิบสัญญาหย่าที่ทนายความเพิ่งส่งมาให้เมื่อตอนกลางวันออกมา มันมีสองฉบับ เธอจ้องมองมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาจรดลายเซ็นของตัวเองลงไปในช่องของผู้ทำสัญญาฝ่ายหญิง สุภัทรา จันทรานนท์ เมื่อเซ็นชื่อเสร็จ เธอก็วางสัญญาฉบับหนึ่งไว้บนโต๊ะข้างเตียงในตำแหน่งที่เห็นได้ชัดที่สุด แล้วหยิบที่ทับกระดาษคริสตัลมาวางทับไว้ หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอก็เริ่มเก็บของของตัวเองโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอเก็บเฉพาะเอกสารสำคัญ เสื้อผ้าที่ใส่ประจำ และของดูต่างหน้าของแม่ที่เสียไปแล้ว ส่วนของขวัญราคาแพงทุกชิ้นที่กรศิษฎ์เคยซื้อให้ เธอไม่ได้แตะต้องมันเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ระหว่างที่กำลังเก็บของ เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เธอต้องหาเลี้ยงตัวเองหลังจากนี้ เธอต้องกลับไปยืนด้วยขาของตัวเองอีกครั้ง เธอหยิบกระเป๋าสตางค์ใบเก่าที่ไม่ได้ใช้มานานหลายปีออกมาเปิดดู นามบัตรสีเหลืองซีดใบหนึ่งร่วงหล่นลงมา ดาวประกายเทค ชื่อบริษัทที่เธอร่วมก่อตั้งกับเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัย ความทรงจำเก่า ๆ ไหลบ่าเข้ามาในหัว นั่นเคยเป็นความภาคภูมิใจของเธอ เธอเปิดแท็บเล็ตขึ้นมา ค้นหาข่าวเกี่ยวกับบริษัทของเธอ พาดหัวข่าวธุรกิจหนึ่งเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ "ดาวประกายเทค บริษัทแม่ของแอปพลิเคชัน 'นางฟ้าผู้พิทักษ์' ที่เคยโด่งดังในอดีต กำลังจะล้มละลาย" นิ้วของสุภัทราที่กำลังเลื่อนหน้าจอหยุดชะงัก ดวงตาของเธอฉายแววคมปลาบขึ้นมาทันที ดาวประกายเทคคือบริษัทที่เธอและวุฒิกร เพื่อนสนิทของเธอร่วมกันสร้างขึ้นมา แอปพลิเคชัน 'นางฟ้าผู้พิทักษ์' คือผลงานชิ้นโบแดงของเธอ หลังจากแต่งงานกับกรศิษฎ์ เธอก็ยอมถอยออกมาอยู่เบื้องหลัง มอบหมายให้วุฒิกรดูแลบริษัทแต่เพียงผู้เดียว เวลาเพียงห้าปี ผลงานที่เธอทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจกลับกำลังจะสูญสลายไป เปลวไฟดวงใหม่ลุกโชนขึ้นในใจของเธอ มันมาแทนที่ความเศร้าโศกและความสิ้นหวังที่เคยมี เธอค้นหารายชื่อในโทรศัพท์ทันที จนเจอกับเบอร์ของวุฒิกร เบอร์ที่เธอไม่ได้โทรหามานานถึงห้าปี "ฮัลโหล" เสียงเหนื่อยล้าของวุฒิกรดังมาจากปลายสาย เมื่อได้ยินว่าเป็นสุภัทรา เขาก็ดูประหลาดใจมาก "ฉันเห็นข่าวแล้ว" สุภัทราพูดเข้าประเด็นทันที "ฉันจะไม่ยอมให้บริษัทของเราล้มเด็ดขาด" วุฒิกรหัวเราะอย่างขมขื่น "มันสายไปแล้ว สุภัทรา เราไม่มีเงินทุนเหลือแล้ว" "เรื่องเงินทุน ฉันจะจัดการเอง" เสียงของเธอเต็มไปด้วยความหนักแน่นและเชื่อมั่น "สิ่งที่นายต้องทำตอนนี้คือรวบรวมทีมงานของเราไว้ รอฉัน" หลังจากวางสาย สุภัทรามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์กำลังค่อย ๆ โผล่พ้นขอบฟ้า เธอก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้เกิดใหม่พร้อมกับแสงตะวันในวันนั้น กรศิษฎ์ลากสังขารที่อ่อนล้ากลับมาถึงบ้านตอนเที่ยงวัน เขาเดินเข้าห้องนอนและเห็นสัญญาหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ สีเลือดบนใบหน้าหายไปในพริบตา ความหวาดกลัวอย่างแท้จริงเข้าจู่โจมหัวใจของเขาเป็นครั้งแรก