บทที่ 2

มุมมองของเอเลน่า:

ความเจ็บปวดจากพิธีตัดขาดนั้นไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นการตัดขาดทางจิตวิญญาณ

ฉันนั่งอยู่กลางห้องทำงานของผู้อาวุโส ล้อมรอบด้วยสมุนไพรเสจที่กำลังลุกไหม้และวงกลมเกลือ ผู้อาวุโสท่องมนต์ด้วยภาษาโบราณ เสียงของเขาทุ้มต่ำสั่นสะเทือนซี่โครงของฉัน

ทุกคำที่เขาพูดรู้สึกเหมือนตะขอแหลมคมที่แทงเข้าไปในอกของฉัน ค้นหาเส้นด้ายสีทองที่เชื่อมวิญญาณของฉันกับคาเล็บ และดึง

"เอเลน่าแห่งกลุ่มหมาป่าจันทร์ดำ เจ้าจะยอมรับความว่างเปล่าชั่วนิรันดร์ที่มาพร้อมกับการตัดขาดพันธะแห่งโชคชะตาหรือไม่?" ผู้อาวุโสถาม ดวงตาของเขาเศร้าหมอง

"ฉันยอมรับ" ฉันตอบ ฉันไม่ลังเล พันธะนั้นเป็นเหมือนบ่วงอยู่แล้ว ฉันแค่กำลังตัดเชือกนั้น

"เช่นนั้นก็แล้วแต่"

ผู้อาวุโสฟาดมีดพิธีสีเงินลงมา กรีดอากาศระหว่างเรา

เสียงกรีดร้องดังออกมาจากลำคอของฉัน ฉันรู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกฉีกออกจากอกโดยไม่ใช้ยาชา ฉันขดตัวเป็นลูกบอลบนพรม หายใจหอบ และตะเกียกตะกาย ... ข้างในนั้นมีรูปถ่ายของฉันตอนอายุสิบแปด ยิ้มอย่างมีความหวัง รอคอยหมาป่าของฉันอยู่ นั่นเป็นก่อนที่ฉันจะป่วย ก่อนที่ลีเดียจะให้ฉันกิน 'วิตามิน'

โทรศัพท์ของฉันสั่นบนลังไม้ที่ฉันใช้เป็นโต๊ะข้างเตียง

"ฮัลโหล?" ฉันรับสาย

"คุณเอเลน่าคะ นี่คือมูนไลท์คริปต์ค่ะ" เสียงมืออาชีพพูด "เราโทรมาเกี่ยวกับเรื่องการจองของคุณค่ะ การชำระเงินสำหรับที่ฝังศพถูกปฏิเสธค่ะ"

ฉันหลับตาลง แม้แต่ในความตาย ฉันก็ยังไม่มีเงิน พ่อแม่ตัดเงินค่าใช้จ่ายรายเดือนของฉันไปหลายปีก่อนแล้ว

"ฉัน...ฉันเข้าใจค่ะ ยกเลิกไปเถอะค่ะ" ฉันพูดเบาๆ "ฉันจะหาทางอื่นเอง"

"แน่ใจเหรอคะ? ค่าธรรมเนียมการกำจัดศพจะยังคงมีอยู่ถ้า-"

ประตูห้องของฉันเปิดออกอย่างแรง

คาเล็บยืนอยู่ตรงนั้น อกของเขากระเพื่อม เขาดูบ้าคลั่ง เนคไทของเขาหลุด ผมยุ่งเหยิง เขาหายใจแรง หายใจเข้าลึกๆ รูจมูกของเขาขยายออก

“มันอยู่ไหน?” เขาถามอย่างเดือดดาล

“อะไรอยู่ไหน?” ฉันถามกลับโดยไม่สนใจที่จะลุกขึ้นยืน

“กลิ่น! กลิ่นมะลิ!” เขาเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มองไปรอบๆ ห้องแคบๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นราวกับกำลังค้นหาผู้บุกรุก *“มัน...หยุดไปแล้ว ทำไมฉันไม่ได้กลิ่นเธอ?”*

กลิ่นนั้น กลิ่นเฉพาะตัวของคู่แท้ ตอนนี้พันธะถูกตัดขาดแล้ว สำหรับเขา ฉันจะมีกลิ่นเหมือนหมาป่าธรรมดาๆ หรือในกรณีของฉัน ก็เหมือนมนุษย์ที่ป่วยไข้

“ฉันบอกนายแล้ว คาเล็บ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันตัดพันธะแล้ว”

เขานิ่งไป เขาจ้องมองฉัน พยายามประมวลผลคำพูด *สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความโกรธอีกต่อไปแล้ว แต่มีความสับสนอย่างแท้จริงเจือปนอยู่ เหมือนคนที่ก้าวลงจากทางเท้าแล้วพบว่าไม่มีพื้นอยู่ข้างล่าง* จากนั้นสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่โทรศัพท์ในมือฉัน เขาคงได้ยินบทสนทนาช่วงท้ายๆ

“แกคุยกับใครอยู่?” เขาตะคอกถาม

“ร้านรับจัดงานศพ” ฉันตอบอย่างตรงไปตรงมา

ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ *เขาแย่งโทรศัพท์จากมือฉันแล้วขว้างมันกระแทกกำแพง* มันแตกกระจาย

“หยุดนะ!” เขาตะโกน กำแพงสั่นสะเทือน “หยุดพยายามบงการฉันด้วยเรื่องฆ่าตัวตายไร้สาระนี่! แกคิดว่าการซื้อหลุมฝังศพจะทำให้ฉันสงสารแกเหรอ? มันยิ่งทำให้ฉันเกลียดแกมากขึ้น!”

เขาคว้าไหล่ฉันแล้วดึงฉันขึ้น “แกกำลังสาปแช่งฝูงนี้ด้วยความหมกมุ่นกับความตาย แกเป็นคู่ของอัลฟ่า แต่แกกลับใช้ชีวิตอยู่ในห้องเล็กๆ วางแผนงานศพตัวเองเหมือนวีรบุรุษ”

“ฉันไม่ใช่คู่ของคุณ” ฉันพูดพลางสบตาสีทองที่เดือดดาลของเขา “ไม่ใช่แล้ว”

“แกจะเป็นอย่างที่ฉันบอกเสมอ!” เขาใช้เสียงอัลฟ่าอีกครั้ง “คุกเข่า!”

เข่าของฉันกระแทกพื้นอย่างแรง คำสั่งนั้นข้ามผ่านสมองของฉันและควบคุมกล้ามเนื้อของฉันโดยตรง

ฉันเงยหน้ามองเขาจากพื้น เขาดูทรงพลัง งดงาม และน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุด

“จำได้ไหม คาเล็บ?” ฉันถามเบาๆ “ตอนที่เราอายุสิบแปด คุณสาบานต่อเทพีแห่งดวงจันทร์ว่าจะปกป้องฉัน”

เขายิ้มเยาะ มองลงมาที่ฉันด้วยสายตาดูถูก “เทพีแห่งดวงจันทร์ก็ผิดพลาดได้ เธอจับคู่สิงโตกับหนู คุณไม่เหมาะที่จะเป็นลูน่า คุณไม่เหมาะที่จะเป็นหมาป่าด้วยซ้ำ”

คำพูดของเขาน่าจะทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ส่วนนั้นของฉันที่สามารถเจ็บปวดจากเขาได้นั้นตายไปแล้ว

“คุณพูดถูก” ฉันพูด “ฉันไม่ใช่ลูน่า”

เขาเยาะเย้ยและหันหลังกลับ เดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เขาปิดประตูเสียงดังจนฝุ่นร่วงลงมาจากเพดาน

ฉันนั่งอยู่บนพื้นครู่หนึ่ง จากนั้นฉันก็คลานไปที่โทรศัพท์ที่พังของฉัน หน้าจอแตก แต่ก็ยังใช้งานได้

ฉันเปิดอีเมลฉบับร่างของฉัน มันเป็นข้อความที่ตั้งเวลาส่งไว้ภายในสี่สิบแปดชั่วโมง ไฟล์ที่แนบมาคือประวัติทางการแพทย์ของฉัน บันทึกการใช้ยาที่ลีเดียให้มา และบันทึกเสียงที่ฉันอัดไว้ตอนที่พ่อแม่คุยกันว่าพวกเขารู้สึกอับอายขายหน้าฉันมากแค่ไหน

ฉันเพิ่มข้อความหนึ่งบรรทัดลงในเนื้อหาอีเมล: *ขอแสดงความยินดีด้วยนะ คาเลบ คุณเป็นอิสระแล้ว*