บทที่ 3

มุมมองของเอเลน่า:

ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงนกร้อง ซึ่งเป็นความขัดแย้งที่โหดร้ายกับความจริงที่ว่าฉันเหลือเวลาอีกเพียงประมาณสองวันเท่านั้นที่จะมีชีวิตอยู่ พิษกำลังแพร่กระจายเร็วขึ้น ฉันรู้สึกได้ว่าไตของฉันกำลังหยุดทำงาน ปวดตุบๆ ที่หลังส่วนล่าง

ฉันเพิ่งจะลุกขึ้นนั่ง พ่อของฉัน จอห์น ก็พุ่งเข้ามาในห้อง

"ลุกขึ้น!" เขาคำราม

ฉันสะดุ้ง "พ่อ?"

"อย่าเรียกฉันแบบนั้น ลูกทำให้พวกเราอับอายเมื่อคืนนี้ ออกจากงานเลี้ยง? สร้างเรื่องกับผู้อาวุโส?" เขาเดินไปมาในห้องเล็กๆ เตะกล่องรองเท้าเก่าของลีเดีย "ลีเดียร้องไห้ทั้งเช้าเพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุของ 'อารมณ์' ของลูก"

"เธอร้องไห้เหรอ?" ฉันถามอย่างประชดประชัน "นั่นคงแย่มากสำหรับเธอ"

"ระวังน้ำเสียงด้วย" เขาเตือน “เธอลงไปข้างล่าง แล้วไปขอโทษน้องสาวของเธอ จากนั้นก็ไปช่วยเธอจัดดอกไม้สำหรับพิธีคืนนี้”

ฉันไม่มีแรงจะต่อสู้ ฉันดึงเสื้อกันหนาวตัวหลวมมาสวมเพื่อปกปิดรอยฟกช้ำบนแขน แล้วเดินตามเขาลงไปข้างล่าง

ห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยดอกไม้ ดอกลิลลี่สีขาว ดอกกุหลาบ และ... ดอกไม้จันทร์

ลีเดียนั่งอยู่บนโซฟา ซับน้ำตาที่แห้งผากด้วยผ้าเช็ดหน้าไหม เมื่อเธอเห็นฉัน เธอก็ยิ้มสดใสขึ้น

“เอเลน่า! โอ้ ฉันดีใจจังที่เธอมา” เธอลุกขึ้นและหยิบช่อดอกไม้จันทร์ขึ้นมา พวกมันสวยงาม เปล่งประกายระยิบระยับราวกับไข่มุก แต่ละอองเกสรของมันมีฤทธิ์รุนแรง “ฉันต้องการให้เธอสานดอกไม้พวกนี้เป็นมงกุฎให้ฉัน”

ฉันจ้องมองดอกไม้เหล่านั้น “ลีเดีย เธอเคยบอกทุกคนในฝูงว่าเธอแพ้ดอกไม้จันทร์อย่างรุนแรงเมื่อสามปีก่อน เธอบอกว่าฉันพยายามวางยาพิษเธอด้วยดอกไม้พวกนี้”

คำโกหกนั้นทำให้ฉันโดนลงโทษด้วยการเฆี่ยนสามครั้งจากผู้คุมกฎของฝูงหมาป่า

รอยยิ้มของลีเดียไม่จางหายไป เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงของเธอเบาจนมีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ยิน “ฉันรู้ แต่ตอนนี้คาเล็บไม่อยู่ที่นี่เพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริงใช่ไหม? และเธอจะต้องถือดอกไม้พวกนี้”

“ไม่” ฉันพูดพลางถอยหลัง

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” เสียงของคาเล็บดังมาจากทางเข้า เขาเพิ่งวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จ ถอดเสื้อ ตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

“คาเล็บ!” ลีเดียอุทาน “ฉันแค่พยายามสานสัมพันธ์กับเอเลน่า ฉันขอให้เธอช่วยฉันถือดอกไม้ แต่เธอปฏิเสธ เธอบอกว่าเธอหวังว่าฉันจะสำลักดอกไม้พวกนี้ตาย”

“ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น” ฉันพูดอย่างใจเย็น

“เธอโกหก!” ลีเดียกรีดร้อง จากนั้นเธอก็ทำสิ่งที่บ้าคลั่ง เธอคว้ามือฉันและยัดช่อดอกไม้จันทร์เข้าไปในมือฉันอย่างแรง

ในระหว่างการต่อสู้ เธอใช้มือปัดฝุ่นที่คอตัวเองอย่างคล่องแคล่ว ฉันเห็นผงแป้งแวบหนึ่งบนปลายนิ้วของเธอ—ผงแป้งที่ทำให้คันผสมกับสารระคายเคืองเล็กน้อย

“อ๊า!” ลิเดียกรีดร้องพลางทรุดลงกับพื้น เธอใช้มือตะปุ่มตะป่ำเกาที่คอ ทันใดนั้น ผื่นแดงก็เริ่มผุดขึ้นบนผิวหนังของเธอ “คอฉัน! เธอเอาเกสรดอกไม้มาถูฉัน! คาเลบ ช่วยด้วย!”

พ่อแม่ของฉันรีบวิ่งเข้ามาจากห้องครัว “แกทำอะไรลงไป ไอ้ปีศาจ!” แม่ของฉันตะโกน

คาเลบไม่ได้ถามคำถาม เขาไม่ได้มองหาเหตุผล เขาเห็นคู่แท้ของเขาอยู่บนพื้น หายใจหอบ และฉันยืนอยู่ตรงนั้นถือดอกไม้ไว้

เขาเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่สายตามนุษย์จะมองทัน

*เขาไม่ได้ต่อยฉัน แต่เขาผลักฉันออกไปอย่างไม่ระมัดระวังราวกับอัลฟ่ากำลังกวาดเศษซาก*

*ฉันกระแทกกับกำแพงอย่างแรง* แรงกระแทกทำให้ฉันจุกจนจุก ฉันทรุดลงกับพื้น หายใจหอบ ภาพพร่ามัว ซี่โครงของฉัน—ที่เปราะบางอยู่แล้วจากพิษ—*ครางออกมาด้วยความเจ็บปวด*

“แกกล้าเหรอ?” คาเล็บคำราม ดวงตาของเขาเปล่งประกายสีอำพันสดใสของหมาป่า “แกกล้าทำร้ายเธอต่อหน้าฉันเหรอ?”

เขาอุ้มลีเดียขึ้นมาในอ้อมแขน เธอซบหน้าลงบนอกของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้น แต่เหนือแขนที่แข็งแรงของเขา ดวงตาของเธอสบกับฉัน

เธอขยิบตา

มันเป็นแววตาแห่งความอาฆาตแค้นอย่างแท้จริง เหมือนชัยชนะ

“เอาเธอไปให้พ้นสายตาฉัน” คาเล็บคำรามใส่พ่อของฉัน พยักหน้ามาที่ฉัน “ก่อนที่ฉันจะฆ่าเธอเอง”

ฉันนอนอยู่บนพื้น หายใจไม่ออก มองดูคนที่ฉันรักโอบกอดผู้หญิงที่กำลังฆ่าฉัน

“ไม่ต้องห่วง” ฉันกระซิบ แต่ไม่มีใครได้ยินฉัน “ฉันจะไปพ้นสายตาพวกคุณในไม่ช้า”