บทที่ 2

มุมมองของเฮลีย์:

บ้านฝูงหมาป่าเงียบสงัด

ปกติแล้ว ที่นี่จะเต็มไปด้วยเสียงดังอึกทึก หมาป่าหนุ่มฝึกซ้อมกันในสนาม โอเมก้าทำจานชามกระทบกันในครัว เสียงฮัมเบาๆ ของหมาป่าห้าสิบตัวที่อาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน

แต่สมาชิกระดับสูงส่วนใหญ่ไปประชุมสุดยอดแล้ว ที่เหลือก็ออกไปลาดตระเวน

ฉันเดินผ่านห้องโถงใหญ่ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังแกร็กๆ—พื้นหินอ่อนที่ฉันสั่งนำเข้าจากอิตาลีเพราะคอร์เนเลียบอกว่าพื้นไม้เนื้อแข็งเก่าๆ ทำให้เท้าที่บอบบางของเธอเจ็บ

ฉันเดินเข้าไปในครัว พนักงานส่วนใหญ่เป็นโอเมก้าระดับล่างที่ไม่สามารถแปลงร่างได้ เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว พวกเขากำลังกินอาหารเหลือ—เศษเนื้อและขนมปังเก่าๆ

"เนื้ออบอยู่ไหน?" ฉันถามพลางมองไปที่เคาน์เตอร์ว่างเปล่า

“คุณนายคอร์เนเลียเอาเนื้อส่วนที่ดีที่สุดไปที่ห้องก่อนจะไปสนามบิน” เด็กสาวชื่อซาร่าห์กระซิบ “เธอว่า... เธอว่าคนรับใช้ไม่สมควรได้รับเนื้อวากิว”

ฉันหลับตาลง ฉันซื้อเนื้อนั้นมาโดยเฉพาะสำหรับงานเลี้ยงขอบคุณพนักงานคืนนี้

โทรศัพท์ของฉันสั่น เป็นคำขอวิดีโอคอลจากแจ็กสัน

ฉันรับสาย วางโทรศัพท์พิงไว้กับชามผลไม้

ใบหน้าของแจ็กสันเต็มหน้าจอ เขาดูหน้าแดงก่ำและโกรธ เสียงพื้นหลังคือเสียงอึกทึกครึกโครมของอาคารผู้โดยสารสนามบิน

“ทำไมบัตรของฉันถึงใช้ไม่ได้?” เขาตะโกน ผู้คนด้านหลังหันมามอง “เราลงจอดเพื่อเติมน้ำมันที่แคนซัส และนักบินบอกว่าบัญชีน้ำมันถูกระงับ!”

“จริงเหรอ?” ฉันถามพลางหยิบแอปเปิลขึ้นมาดู “น่าเสียดายจัง”

“แก้ไขให้หน่อย เฮลีย์! แอมเบอร์หิว เธอต้องการเนื้อกวางออร์แกนิก และร้านอาหารในสนามบินไม่รับบัตรของบริษัท”

ใบหน้าของแอมเบอร์ปรากฏขึ้นเหนือไหล่ของเขา เธอหน้าซีด แต่ดวงตาของเธอกลับเปล่งประกายด้วยความอาฆาต

“โอ้ เฮลีย์” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เสแสร้งว่าเห็นใจ “ลืมจ่ายบิลอีกแล้วเหรอ? ก็รู้นี่ว่าเวลาเครียดจะขี้ลืมขนาดไหน บางทีเธอควรโอนสิทธิ์การอนุมัติให้แจ็กสันไปเลยดีกว่า เขาเป็นอัลฟ่าไม่ใช่เหรอ”

“การอนุมัติต้องใช้การสแกนไบโอเมตริกจากเจ้าของบัญชี” ฉันพูดอย่างใจเย็น “ก็คือฉันเอง”

“งั้นก็อนุมัติสิ!” แจ็กสันคำราม “ฉันสั่งแก!”

ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันจากคำสั่งของอัลฟ่า

ในโลกของหมาป่า เสียงของอัลฟ่าคือกฎหมาย มันบังคับให้หมาป่าต้องยอมจำนน มันบังคับให้คอเผยอ เข่างอ

ฉันรู้สึกถึงคลื่นแรงกดดันถาโถมเข้ามา มันพยายามกดหัวฉันลง

แต่ฉันเป็นปรมาจารย์ด้านการรักษา จิตวิญญาณของฉันได้รับการขัดเกลาจากการต่อสู้กับความตายมาหลายปี กำแพงจิตใจของฉันแข็งแกร่งดุจไทเทเนียม

ฉันกัดแอปเปิลคำหนึ่ง “กรุบกรอบ”

ฉันมองตรงไปที่กล้อง ฉันไม่โค้งคำนับ ฉันไม่สะดุ้ง

“ไม่” ฉันพูด

แจ็คสันหยุดนิ่ง ความตกใจบนใบหน้าของเขานั้นน่าพอใจ การที่คำสั่งของอัลฟ่าล้มเหลวนั้นหายาก มันหมายความว่าอัลฟ่าอ่อนแอ หรือเป้าหมายนั้นทรงพลังอย่างเหลือเชื่อ

เขาเลือกที่จะเชื่อว่าอย่างแรกเป็นไปไม่ได้

“คุณ... คุณขัดขืนฉัน?” เขาพูดตะกุกตะกัก

“คุณผิดสัญญา แจ็คสัน” ฉันพูด “และฉันไม่ได้หมายถึงแค่ใบอนุญาตแต่งงานของเรา ฉันหมายถึงข้อตกลงฉบับดั้งเดิม ฉบับที่คุณเซ็นด้วยหมึกสีแดง คุณทำลายความภักดีนั้นบนลานบินวันนี้”

“ฉันคือคู่ของคุณ!”

“และเธอ” ฉันชี้ไปที่แอมเบอร์บนหน้าจอ “เห็นได้ชัดว่าเป็นคนสำคัญของคุณ ให้เธอจ่ายค่าน้ำมัน”

“ฉันไม่มีเงินของมนุษย์” แอมเบอร์พูดอย่างดูถูก "ฉันใช้ชีวิตตามวิถีเก่า"

"งั้นก็ไปล่ากระต่ายในลานจอดรถสิ" ฉันพูด

เสียงแหลมของคอร์เนเลียดังมาจากด้านหลัง "เฮลีย์! หยุดเรื่องไร้สาระนี่เดี๋ยวนี้ พวกเราคือกลุ่มดอร์ซีย์! พวกเราไม่ต่อแถวที่เบอร์เกอร์คิงหรอก!"

"ตอนนี้เธอต้องทำสิ" ฉันพูด

"พอฉันกลับบ้าน" แจ็กสันขู่ เสียงของเขาต่ำลง "เธอจะต้องถูกลงโทษ เธอจะต้องติดคุกหนึ่งสัปดาห์เพราะความไม่เคารพนี้"

"เธอต้องกลับบ้านก่อน" ฉันเตือนเขา "และแจ็กสัน? อย่ามาขอให้หมอรักษาอาการปวดหัวไมเกรนคืนนี้เลย คลินิกปิดแล้ว"

ฉันวางสาย

ฉันมองไปที่ซาร่าห์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ พวกเขามองฉันด้วยตาโต

"สั่งพิซซ่า" ฉันบอกพวกเขาพลางหยิบเงินปึกใหญ่จากกระเป๋าเงินของฉัน—เงินส่วนตัวของฉัน ไม่ใช่เงินของกลุ่ม "สั่งอะไรก็ได้ตามใจชอบ บวกเงินในบัญชีฉันด้วย"

"แต่... ลูน่า" ซาร่าห์พูดตะกุกตะกัก "อัลฟ่าบอกว่า..."