บทที่ 3

มุมมองของเฮลีย์:

ฉันยืนอยู่ที่ธรณีประตูห้องนอนที่เคยเป็นห้องนอนของฉันกับสามี ถ้ำของอัลฟ่า

ในวัฒนธรรมของหมาป่า ถ้ำเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นที่ที่อัลฟ่าและลูน่าผูกพันกัน เป็นที่ที่พวกเขานอนหลับ เป็นที่ที่พวกเขาอ่อนแอที่สุด การเข้าไปในถ้ำของหมาป่าตัวอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตถือเป็นการประกาศสงคราม การทิ้งกลิ่นไว้ที่นั่นคือการท้าทายจนตาย

กลิ่นนั้นรุนแรงมาก มันเคลือบอยู่หลังลำคอของฉันเหมือนน้ำมัน

กลิ่นของแอมเบอร์อยู่ทุกหนทุกแห่ง มันอยู่บนผ้าม่าน มันอยู่บนพรม

และมันแรงที่สุดบนเตียง

ฉันเดินไปที่เตียงสี่เสาขนาดคิงไซส์ ฉันเลือกผ้าปูที่นอนชุดนี้เอง ผ้าฝ้ายอียิปต์ 1000 เส้นด้าย

ฉันเห็นเส้นผมสีบลอนด์ยาวอยู่บนหมอน

หมาป่าในตัวฉัน หมาป่าขาวที่ฉันซ่อนและกดไว้เป็นเวลาห้าปีเพื่อให้แจ็คสันรู้สึกเข้มแข็ง กำลังตะปุ่มตะป่ำอยู่ภายในซี่โครงของฉัน เธอต้องการเลือด

“เผามันซะ” เธอกระซิบในความคิดของฉัน “เผามันให้หมด”

ฉันไม่จำเป็นต้องให้เธอสั่งซ้ำสอง

ฉันคว้ามุมที่นอนไว้

มนุษย์หมาป่านั้นแข็งแกร่ง แม้แต่หมอรักษาเองก็ยังแข็งแกร่งกว่าผู้ชายสิบคน แต่ตอนนี้ ด้วยความโกรธแค้นจากการถูกทรยศ ความแข็งแกร่งของฉันจึงแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

ด้วยเสียงคำรามดุจสัตว์ป่า ฉันกระชากที่นอนหนักๆ ออกจากเตียง

ฉันไม่หยุดแค่นั้น ฉันคว้าหมอน ผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน

ฉันเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสนามหญ้าหน้าบ้าน ฉันเตะมันเปิดออก กระจกแตกกระจาย แต่ฉันไม่สนใจ

ฉันโยนที่นอนออกไปนอกหน้าต่าง มันกระแทกลงบนสนามหญ้าที่สวยงามด้านล่างสามชั้นด้วยเสียงดังตุบที่น่าพอใจ

จากนั้นก็เป็นหมอน แล้วก็ผ้าปูที่นอน

ฉันหันกลับไปที่ห้อง ประตูตู้เสื้อผ้าแง้มอยู่

ฉันเดินเข้าไป เสื้อผ้าของแจ็คสันอยู่ทางซ้าย ส่วนของฉันอยู่ทางขวา

แต่ตรงกลาง ถูกยัดใส่ไม้แขวนเสื้อของฉันอย่างลวกๆ คือเสื้อผ้าถูกๆ สีสันฉูดฉาดที่ไม่ใช่ของฉัน

กระโปรงลายเสือดาว เสื้อโค้ทขนเฟียม

แอมเบอร์ย้ายเข้ามาแล้ว เธอไม่ได้แค่มาเยี่ยม แต่เธอเริ่มกระบวนการหาของมาแทนที่ฉันก่อนที่ฉันจะจากไปเสียอีก

ฉันคว้าเสื้อผ้ามาเป็นกำๆ ฉันไม่สนใจไม้แขวนเสื้อ ฉันดึงมันลงมา

ฉันเดินกลับไปที่หน้าต่างแล้วโยนมันออกไป มันปลิวลงมาเหมือนกระดาษโปรยที่ทำจากรสนิยมแย่ๆ

"นี่เธอทำอะไรกันเนี่ย?!"

ฉันหันกลับไป

คนที่ยืนอยู่ตรงประตูคือจอร์แดน น้องสาวของแจ็คสัน เธอไม่ได้ไปประชุมเพราะสอบตกและถูกกักบริเวณ

เธอกำลังถือถุงมันฝรั่งทอด ปากอ้าด้วยความตกใจ

"ทำความสะอาด" ฉันพูดอย่างเย็นชา

"นั่น...นั่นห้องของแจ็คสัน! เธอโยนของออกไปนอกหน้าต่างไม่ได้! แม่จะฆ่าเธอแน่!"

"ตอนนี้แม่เธอกำลังติดอยู่ที่สนามบินแคนซัส กินขนมแครกเกอร์จากตู้ขายอัตโนมัติอยู่" ฉันพูดพลางเดินไปที่โต๊ะข้างเตียง

ฉันเห็นรูปถ่ายใส่กรอบ มันเป็นรูปแจ็คสันกับฉันในวันแต่งงาน เขาดูภูมิใจ ส่วนฉันดูมีความหวัง

ฉันหยิบมันขึ้นมา

"เธอบ้าไปแล้ว" จอร์แดนเยาะเย้ย "ฉันรู้มาตลอดว่าเธอไม่ปกติ แอมเบอร์จะเป็นลูน่าที่ดีกว่าเยอะ เธอน่ารัก เธอให้ฉันยืมรถด้วย"

"รถที่ฉันจ่ายเงินซื้อเหรอ?" ฉันถาม

ฉันปล่อยรูปลง มันไม่แตกกระจายบนพรม ฉันเลยเหยียบมันซ้ำ เสียงกระจกแตกดังกรุ๊งกริ๊งอย่างสะใจ

"ออกไป จอร์แดน" ฉันพูดเสียงเบา สั่นเครือด้วยความดุดัน ทำให้เด็กสาวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

"เธอสั่งฉันไม่ได้! พี่ชายฉันเป็นจ่าฝูง!"

"พี่ชายเธอเป็นคนจนที่มีตำแหน่งที่เขาจ่ายไม่ไหว" ฉันตะคอก "แล้วบ้านหลังนี้ล่ะ? ชื่อฉันอยู่ในโฉนด ไม่ใช่เขา ชื่อฉันต่างหาก"

จอร์แดนหน้าซีด "ไม่จริง มันคือบ้านของฝูง"

"ตอนที่ฉันเจอกับเขา มันถูกยึดไปแล้ว" ฉันพูดพลางเดินเข้าไปหาเธอ "ฉันซื้อมัน ฉันปรับปรุงมัน ฉันอนุญาตให้เธออยู่ที่นี่"

ฉันหยิบขวดน้ำหอมจากโต๊ะเครื่องแป้ง—สเปรย์วานิลลาราคาถูกของแอมเบอร์

ฉันเดินไปที่หน้าต่างแล้วโยนมันลง มันแตกกระจายบนพื้นถนนด้านล่าง

จากนั้น ฉันก็ทำสิ่งที่ต้องห้าม

ฉันเรียกพลังออร่าของฉัน ไม่ใช่แสงสีฟ้าอ่อนโยนของฮีลเลอร์

ฉันเข้าถึงส่วนลึกกว่านั้น เข้าไปในสายเลือดที่ฉันซ่อนไว้ สายเลือดของหมาป่าขาว

เปลวไฟสีเงินลุกโชนรอบมือของฉัน มันคือไฟแห่งการชำระล้าง มันเป็นความสามารถโบราณที่หมาป่าส่วนใหญ่ในยุคปัจจุบันสูญหายไปแล้ว

จอร์แดนกรีดร้อง “คุณเป็นใคร?!”

ฉันแตะผ้าม่าน เปลวไฟสีเงินเผาผลาญมันในทันที กัดกินเนื้อผ้าและกลิ่นของผู้บุกรุก เหลือไว้เพียงเถ้าถ่าน มันไม่ได้เผาไม้ มันเผาเฉพาะสิ่งสกปรกเท่านั้น

“ฉันเป็นคนที่หมดประโยชน์แล้ว” ฉันพูด

ฉันมองไปที่ห้องว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่าน

“บอกพี่ชายของเธอ” ฉันพูดกับหญิงสาวที่หวาดกลัว “ว่าถ้าเขาอยากได้ถ้ำของเขากลับคืนมา เขาไปนอนบนสนามหญ้ากับขยะของนายหญิงของเขาได้”

ฉันเดินผ่านเธอไป ไหล่ของฉันกระแทกไหล่เธออย่างแรงจนเธอเซไปที่โถงทางเดิน

ฉันมีเครื่องบินต้องไปขึ้น