บทที่ 2 Chapter 2

“เชื่อพี่ อยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น อีกอย่างถ้าเรายังอยู่ที่นี่หมาบ้าพวกนั้นมันต้องล่าเราแน่ เชื้อมันคงไม่ทิ้งแถวหรอกยายปราง พ่อมันเลวแค่ไหนลูกมันก็คงไม่ต่างกัน” ดาราวดีบอกเสียงขุ่น แต่ในใจแล้วเธอกำลังนึกใจหาย ทำไมภาคิไนยถึงต้องเป็นลูกชายของไอ้คนเลวๆ แบบนั้น ไม่อย่างนั้นหญิงสาวบอกกับตัวเองเลยว่า เธอไม่มีทางปล่อยคนดีๆ แบบนั้นหลุดมือเป็นอันขาด หญิงสาวหมุนแหวนวงเล็กที่สวมอยู่กับนิ้วนางไปมา แหวนที่ภาคิไนยใช้หมั้นหมายเธอเมื่อหลายเดือนก่อน ไม่ได้เป็นการหมั้นที่เป็นทางการ หากการกระทำที่ผ่านมาของเขาก็บอกให้ดาราวดีรู้ว่า ชายหนุ่มจริงใจ ให้เกียรติและรักเธอมากเพียงไหน “เตรียมตัวเอาไว้ด้วยล่ะ เชื่อพี่” ผู้เป็นพี่สาวย้ำ ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำเมื่อเหลือบมองนาฬิกาบอกเวลาตีห้ากว่าแล้ว เพื่อจัดการอาบน้ำชำระร่างกายเตรียมตัวไปทำงาน บ้านหลังนี้ค่อนข้างอยู่ไกลจากบริษัทฯ มาก เธอจึงต้องตื่นแต่เช้าแบบนี้ทุกวัน ปรางอินท์มองตามหลังพี่สาวไปด้วยความรู้สึกสับสน กลืนไม่เข้าคายไม่ออก เข้าใจที่พี่สาวทำ แต่ก็อดสงสารคนไม่รู้เรื่องอย่างภาคิไนยไม่ได้ เขาเป็นคนดีมากและรักดาราวดีมากเช่นกัน เรื่องนี้ปรางอินท์รู้ดี การกระทำและความใส่ใจที่ชายหนุ่มมีต่อพี่สาวเธอนั้นเป็นไปอย่างสม่ำเสมอ จากวันแรกที่เริ่มคบกันจนวันนี้ ชายหนุ่มยังเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและแสนดีทั้งต่อพี่สาวของเธอและตัวของปรางอินท์เอง “พ่อขาแม่ขา...ปรางควรจะทำยังไงดี”

“โอ้โห!!! เข้าเส้นชัยไปแล้วครับท่านผู้ชม รถเฟอร์รารี่สีเหลืองหมายเลขศูนย์หนึ่งแปด มิสเตอร์ภาคิน อัศวเรืองยศ นักแข่งจากประเทศไทย เขาทำสถิติใหม่ของสนามด้วยครับท่านผู้ชม...” เสียงเจ้าหน้าที่สนามประกาศผ่านเครื่องขยายเสียงดังก้องไปทั่วสนามที่ใหญ่ที่สุดของอเมริกา เสียงเชียร์เสียงโห่ร้องดังกึกก้องรอบสนาม เมื่อนักแข่งที่เป็นผู้ชนะก้าวลงจากรถคู่ใจ ภาคินในชุดหนังลวดลายแสบสันสะดุดตาชูมือขึ้นสูงก่อนจะหมุนไปรอบๆ สนาม แล้วโค้งคำนับเพื่อเป็นการขอบคุณกับทุกเสียงเชียร์อันกึกก้องเพื่อเขา ชายหนุ่มสามารถรักษาแชมป์ครั้งนี้เอาไว้ได้และมันหมายถึงการเป็นแชมป์สามสมัยติดต่อกัน ในฐานะนักแข่งรถผู้ชื่นชอบความเร็ว ชายหนุ่มภูมิใจเป็นอย่างมาก ทุกคนต่างรู้จักเขา ชาวต่างชาติรู้จักภาคินมากกว่าคนไทยเสียอีก นั่นเพราะชายหนุ่มค่อนข้างเป็นคนเก็บตัวและไม่ชอบออกสื่อ ทุกครั้งที่คว้าแชมป์กลับประเทศไทย เขาจะยกภาระการตอบคำถามทั้งหมดให้กับผู้จัดการและต้นสังกัด แชมเปญแห่งการฉลองถูกเปิดขึ้นภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูชื่อดังแห่งหนึ่งของอเมริกา ท่ามกลางความชื่นชมยินดีและใบหน้าระบายยิ้มกว้างของทีมงานที่เป็นผู้สนับสนุนทั้งหมด รวมถึงคนสนิททั้งสองที่คอยดูแลและเป็นเพื่อนมาตลอด “วันนี้ดื่มให้เต็มที่โว้ย แชมป์ครั้งนี้ทำให้ฉันหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย” ภาคินชูแก้วเครื่องดื่มยี่ห้อดังดีกรีแรงขึ้นชนกับลูกน้องทั้งสอง พวกเขากำลังนั่งสบายๆ อยู่ที่โซฟา มุมหนึ่งของห้อง ปิลันต์กับเอกสิทธิ์ยิ้มกว้าง คว้าแก้วมาชนดังกริ๊กๆ ก่อนจะสาดเข้าคอ “ไม่ยักรู้ว่าสปอนเซอร์เรามีสาวๆ ต่างชาติสวยๆ ทั้งนั้น” เอกสิทธิ์หนุ่มขี้เล่นวัยยี่สิบแปดปีพูดกลั้วหัวเราะ ดวงตาขี้เล่นกวาดไปทั่วห้องจัดเลี้ยงที่มีสาวๆ หุ่นสะบึม แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสวยๆ ยืนจิบเครื่องดื่มอยู่หลายคน “เฮ้ย ไอ้เอกแกจะบ้าเหรอวะ วันนี้เจ้านายใส่แรงเหยียบคันเร่งจนหมดแรงแล้วโว้ย คงไม่มีแรงใส่เกียร์อย่างอื่นแล้ว” ปิลันต์กระซิบเบาๆ เพื่อไม่ให้คนที่อยู่ข้างๆ ได้ยิน เขาอายุสามสิบสองเท่ากับผู้เป็นเจ้านายหนุ่ม ภาคินตาลุกวาบๆ พูดแบบนี้มันดูถูกเขาเกินไปแล้ว “ปากแกนี่มันน่าเลาะฟันทิ้งเสียให้หมดเลยว่ะ นายภาคินคนนี้แรงดีไม่มีตกโว้ยไม่ว่าเรื่องอะไร” นายหนุ่มเค้นเสียงลอดไรฟันบอกกับลูกน้องทั้งสองเบาๆ และก่อนที่เขาจะได้ทำแบบนั้นผู้ใหญ่ที่ให้การดูแลและสนับสนุนโบกมือเรียกเสียก่อน ภาคินจึงต้องก้าวเข้าไปสมทบยังโต๊ะใหญ่ ที่มีบุคคลนั่งรายล้อมอยู่หลายคนทั้งคนไทยและคนต่างประเทศ “วันนี้คุณทำได้ดีมากเลยภาคิน” “ขอบคุณมากครับ” ชายหนุ่มยิ้มรับกับคำชมของแต่ละคน พร้อมทั้งชนแก้วฉลอง ในโต๊ะนั้นมีหญิงสาวสวยคนหนึ่งนั่งรวมอยู่ด้วย เธอส่งยิ้มนัยน์ตาพราวให้กับเขา “อ้อ นี่คือคุณปาจรีย์ เธอเป็นเจ้าหน้าที่ของบริษัท...สาขาอเมริกานี่ พวกเขาสนใจจะเชิญคุณมาร่วมลงแข่งในนามของนักแข่งทีม” ผู้จัดการของภาคินรีบแนะนำและอธิบาย ค่ายรถยักษ์ใหญ่ชื่อกระฉ่อนก้องไปทั่วโลกส่งคนมาทาบทามเพื่อเชิญเขาไปร่วมลงแข่งด้วย ข่าวดีอะไรแบบนี้ ภาคินส่งยิ้มให้กับสาวสวย รอยยิ้มมีเสน่ห์เพิ่มความน่าดูให้กับใบหน้าคมเข้มมากขึ้น ใจสาวกระตุกเล็กน้อยเมื่อเธอยื่นมือมาตรงหน้าเขาเพื่อสัมผัสจับมือทักทาย “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณภาคิน” “เช่นกันครับคุณปาจรีย์” ภาคินแกล้งบีบมือบางเบาๆ พลางส่งยิ้มเย้า การแนะนำตัวง่าย การพูดคุยสังสรรค์เริ่มเข้มข้นมากขึ้นพอๆ กับดีกรีของเครื่องดื่มที่ถูกเพิ่มเข้าสู่กระแสเลือด ฝีมือของภาคินล้วนเป็นที่กล่าวขาน มีค่ายรถหลายค่ายต้องการร่วมงานกับเขา ทว่าชายหนุ่มยังไม่ได้เจาะจงเลือกค่ายใด เพราะเขาไม่คิดจะยึดเป็นอาชีพจริงจัง นอกจากลงแข่งเพื่อฆ่าเวลาหาอะไรทำสนุกๆ เท่านั้น สายตาหวานระยับแถมยังแพรวพราวเชิญชวนขยันส่งตรงทอดถึงชายหนุ่มไม่ขาดสาย ปาจรีย์ยิ้มหวาน เธอเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่ชาวไทยที่มีโอกาสได้ทำงานกับบริษัทผลิตรถยนต์ชื่อดัง หญิงสาวอาสามาเจรจาในวันนี้เพราะชื่นชอบภาคินเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว คนหนุ่มหล่อเหลาแบบเขาไม่น่าจะมาเป็นนักแข่งรถเลย เพราะความหล่อนั้นเทียบขั้นระดับพระเอกของเมืองไทยได้สบาย หญิงสาวแอบพิจารณารูปร่างสูงผึ่งผายของเขาตลอดเวลา ไม่ว่าชายหนุ่มจะย่างกรายไปทางไหน พูดคุยในอิริยาบถใดล้วนดูดีมีเสน่ห์จนใจเธอแทบละลาย ภายใต้ท่าทางเชื่อมั่นของนักธุรกิจสาว เธอซุกซ่อนสายตาของแม่เสือให้พ้นจากคนอื่น แต่ไม่คิดจะปิดบังเขา ภาคินหยักยิ้มมุมปาก ทำไมเขาจะไม่เข้าใจกับสายตาที่สาวสวยส่งมาให้ เขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองแต่ภาคินไม่เคยขาดแคลนเรื่องผู้หญิง หากเขาต้องการไม่มีผู้หญิงคนไหนจะปฏิเสธ แต่นั่นมันคือความสัมพันธ์ที่ขึ้นอยู่กับความพอใจของทั้งสองฝ่าย