บทที่ 1 เริ่มต้นแก้แค้น

ตอนที่1 เริ่มต้นแก้แค้น

ข่าวการฆ่าตัวตายของน้องชาย ทำให้พี่ชายที่เพิ่งรู้ข่าวการเสียชีวิตรีบเดินทางมาด้วยความตกใจสุดชีวิต และได้พบกับจดหมายฉบับสุดท้ายที่น้องชายทิ้งไว้ให้เขาได้ดูต่างหน้า เพลิงนั่งอ่านจดหมายที่น้องชายเขียนสั่งเสียไว้ไม่รู้กี่รอบ พ่อกับแม่ของเขาเสียชีวิตไปหมด และเขาก็มัวยุ่งแต่การทำธุรกิจที่เหนือ จึงปล่อยให้น้องชายใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเพราะเห็นว่าสมบัติและเงินทองที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้คงทำให้น้องอยู่ได้อย่างสุขสบาย “เขมจุฑา” พี่ชายผู้สูญเสียน้องชายไปอย่างไม่มีวันกลับ คำรามชื่ออกมากอย่างโกรธแค้น จากจดหมายที่อธิบายโยละเอียดทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่า ผู้หญิงที่ชื่อเขมจุฑาเป็นคนทำให้วายุต้องเป็นแบบนี้ เงินในบัญชีที่วายุสามารถเบิกใช้ได้โดยที่ไม่ต้องผ่านพี่ชายเกือบห้าล้านบาท ถูกถอนออกมาเกือบหมดเหลือติดบัญชีไว้แค่หนึ่งแสนบาท และนี่ก็คือหนึ่งเรื่องในความเสียใจที่ทำให้วายุตัดสินใจแบบนี้ เขาโดนหลอกจนเกือบหมดตัว งานศพเพลิงหวังว่าเขาจะได้เห็นผู้หญิงที่ชื่อเขมจุฑาแต่ก็ไร้ซึ่งเงา เขาจึงตัดสินเสร็จงานศพเมื่อไหร่ เขาจะแก้แค้นให้น้องชายทันที เพลิงไปแอบดูที่บ้านของหญิงสาวทุกวันเพื่อให้แน่ใจว่าเธอหน้าตารูปร่างเป็นแบบไหน ในจดหมายของวายุเขาเขียนไว้ว่าคนรักของเขาแต่งตัวทันสมัย ร่าเริง แต่หญิงสาวที่เพลิงพบเจอเดินเข้าออกในบ้านไม้ใจกลางสลัมกลับมีทุกอย่างตรงข้าม แต่ในเมื่อวายุบอกไว้ว่าเขมจุฑาอยู่บ้านนี้เพียงคนเดียว ก็คงเป็นใครไม่ได้นอกจากเธอคนนี้ ชายหนุ่มตัดสินใจที่จะเริ่มแผนการแก้แค้นในวันพรุ่งนี้ทันที เขมจุฑาเธอมีพี่สาวแท้ ๆ คือเขมจิรา เรื่องนี้วายุไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน เพราะเขมจุฑาตั้งใจโกหกเพื่อให้วายุมองว่าเธอน่าสงสารและพาเธอเข้าไปอยู่ในบ้านด้วย ดังนั้นเพลิงจึงไม่รู้ว่าหญิงสาวที่เขาแค้นมีพี่สาวเหมือนกัน ตั้งแต่วันที่วายุตัดสินใจฆ่าตัวตาย เขมจุฑาก็บินไปเที่ยวญี่ปุ่นกับเสี่ยเปรมชัยนักธุรกิจที่ร่ำรวยระดับต้น ๆ ของเมืองไทยทันที หญิงสาวยอมที่จะเป็นนางบำเรอของคนรวยแทนการเป็นผู้หญิงที่วายุรักและเทิดทูน เพียงเพราะวายุยังเด็กไปและคงให้เธอได้ไม่เท่าเศรษฐีแก่อย่างเปรมชัยแน่นอน เธอถึงตัดสินใจบอกเลิกวายุอย่างไม่มีเยื่อใย “เวียนหัว โอ๊ยฉันปวดหัว” หญิงสาวในชุดนอนค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ลูกจากเบาะรถกระบะยกสูงที่กำลังลุยข้ามลำธารสายเล็ก ๆ “รู้สึกตัวแล้วเหรอแม่ตัวดี” เพลิงหันไปมองหน้าหญิงสาวผมยาว ผิวขาว ที่แม้บนใบหน้าจะไร้เครื่องงสำอางแต่ก็ยังดูสวยแบบธรรมชาติ “คุณเป็นใคร แล้วที่ที่ไหน คุณพาฉันมาทำไม” เขมจิราถามรัว ๆ ด้วยท่าทางหวาดกลัวเมื่อเริ่มตั้งสติได้และหันออกไปมองนอกหน้าต่างที่ตอนนี้มืดไปหมดแต่แสงของพระจันทร์ก็ยังพอส่องให้เห็นว่าข้างนอกเต็มไปด้วยต้นไม้ และตอนนี้เธอก็กำลังข้ามลำธารที่มีน้ำไหล มีโขดหิน เหมือนในภาพยนตร์ผจญภัยเลย “เอาคำถามไหนดีล่ะ แต่ความจริงคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาถามคำถามอะไรทั้งนั้น” ชายหนุ่มยียวน “ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อคุณจับฉันมาแบบนี้ ถ้าคุณไม่ตอบฉันจะโดดลงเดี๋ยวนี้คอยดู” เพลิงห้ามล้อให้หยุดทันที ตอนนี้ทั้งคู่ขับขึ้นมาบนเนินเขาแล้ว ข้ามพ้นลำธารที่มีน้ำไหลเชี่ยวมาอย่างทุกลักทุเล “ลงเลย ถ้าคุณคิดจะกลับบ้าน ก็เดินข้ามลำธารด้านหลังไป แต่ระวังงูหน่อยนะ มันชอบไหลมากับน้ำ และเดินเลาะเขาไปอีกไม่ถึงห้าสิบกิโลคุณก็จะเจอถนนใหญ่”