บทที่ 2 เริ่มต้นแก้แค้น(2)

“ลงเลย ถ้าคุณคิดจะกลับบ้าน ก็เดินข้ามลำธารด้านหลังไป แต่ระวังงูหน่อยนะ มันชอบไหลมากับน้ำ และเดินเลาะเขาไปอีกไม่ถึงห้าสิบกิโลคุณก็จะเจอถนนใหญ่” หญิงสาวปิดประตูรถทันที เมื่อได้ยินคนขับอธิบายเส้นทางกลับบ้านให้เธอฟัง “ใครจะกล้า” “เธอพูดว่าอะไรนะคุณเขม” เพลิงเรียกเพียงชื่อตัวหน้าของชื่อจริงของเขมจุฑา ซึ่งมันเป็นชื่อเล่นของเขมจิราอยู่แล้ว จึงทำให้หญิงสาวไม่ได้ปฏิเสธอะไร “บอกฉันมาเถอะนะ ฉันขอร้อง ฉันกลัวไปหมดแล้ว คุณพาฉันมาทำไม เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อนฉันแน่ใจ มองหน้าคุณกี่ครั้งก็ไม่คุ้นหน้าเลย ” หญิงสาวรู้สึกกลัวก็จริง ๆ แต่เธอก็ทำใจดีสู้เสือ เพราะตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกแล้ว อย่างไรเสีย เธอคงต้องนั่งบนรถข้าง ๆ เขาไปแบบนี้จนกว่า จะถึงจุดหมาย “ผมชื่อเพลิง คุณไม่รู้จักผมหรอก แต่น้องชายผมคุณคงรู้จักแน่ เขาชื่อวายุ คุ้นดีไหมล่ะชื่อนี้” เพลิงหยุดรถทันทีกลางป่าที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ เพื่อต้องการคำตอบจากปากของหญิงสาวที่เขาลักพาตัวมา “ทั้งเพลิง ทั้งวายุเลย ฉันไม่เห็นเคยรู้จักคนชื่อนี้ ฉันว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดแล้วแหละ” หญิงสาวทำหน้าไม่เข้าใจ เธอไม่รู้จักคนทั้งสองชื่อนี้ แล้วเขาจับตัวเธอมาเพื่ออะไร “อย่ามาแสดงละคร” เพลิงตะคอกสุดเสียง มือทั้งหนาทั้งใหญ่ของเขาคว้าแขนเล็กของเขมจิราไว้ ด้วยใบหน้าที่แสดงความเกลียดชัง “ฉันไม่ใช่วายุ เธอไม่ต้องมาเล่นละครใสซื่อ ผู้หญิงอย่างเธอมันงูร้าย ต้องเจอกับเสือย่างฉันมันถึงจะเหมาะสมกัน” เพลิงใส่ความโกรธลงไปกับมือของเขา บีบแขนของเขมจิราจนแดงช้ำไปทั้งแขน หญิงสาวได้แต่บิดแขนไปมาและร้องโอดครวญเพราะรู้สึกเหมือนแขนตัวเองกำลังจะหัก “คุณจะบ้าหรือไง ฉันก็บอกอยู่ว่าไม่รู้จักทั้งคุณและน้องคุณ ถึงคุณจะฆ่าฉันให้ตายก็ไม่รู้จัก ได้ยินไหม!” หญิงสาวทั้งเจ็บทั้งโกรธ เธอจึงตะโกนใส่หน้าคนขับกลับไป เพราะเบื่อหน่ายที่จะพูดดีแล้ว เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมรับฟังเลย “เธอคงยังไม่รู้ใช่ไหม ว่าวายุฆ่าตัวตาย เพราะผู้หญิงที่เห็นแก่เงินอย่างเธอ น้องชายฉันกำลังจะมีอนาคตที่สดใส แต่ดันมาเจอผู้หญิงเลว ๆ ที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตเขา เธอต้องรับผิดชอบ” “ฆ่าตัวตาย” เขมจิราทวนคำพูดของเพลิง “ใช่ตั้งแต่วันที่เธอบอกเลิกเขา เขาก็หายเงียบไป พอเพื่อนของเขามาดูที่บ้านก็เห็นว่าเขาตายแล้ว” เพลิงหยุดรถอีกครั้ง เขาก้มร้องไห้ฟุบลงกับพวงมาลัย เขมจิราสับสนไปหมด เธอไม่รู้จักวายุแล้วเธอจะบอกเลิกเขาได้อย่างไร แต่ไม่มีประโยชน์ที่จะอธิบาย เพราะอีกฝ่ายไม่มีสติที่จะรับฟังอะไรจากเธอทั้งสิ้น เขมได้แต่นั่งเงียบ หญิงสาวมองภาพชายหนุ่มที่ตัวใหญ่ดูภายนอกแข็งแกร่ง แต่สภาพเขาตอนนี้ดูอ่อนแอมาก เธออยากจะปลอบเขาแต่ก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไร เพราะตอนนี้ตัวเธอเองก็ยังเอาไม่รอดเลย เพลิงตั้งสติ เขาขับรถต่อไปเรื่อย ๆ โดยที่ไม่หันมาพูดกับ หญิงสาวที่นั่งข้างๆ เขาสักคำ ส่วนเขมจิราก็ได้แต่มองข้างทางด้วยความอยากรู้ว่าที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่ แต่รอบตัวมีแต่ป่าที่ดูเหมือนกันไปหมด เธอจึงได้แต่ทำใจและคอยดูว่าเขาจะทำอะไรกับเธอต่อไป