บทที่ 1 ไร้ญาติขาดมิตร

คนที่ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติพี่น้อง เขาใช้ชีวิตกันยังไงคะ กระทู้ใหม่ในสังคมออนไลน์ปรากฏขึ้นในค่ำคืนของวันทำงาน โดยข้างในมีเนื้อหาอยู่เพียงไม่กี่บรรทัด หนูอายุสิบแปดปี กำลังจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ปกติหนูอยู่กับย่า แต่ย่าเสียแล้ว วันนี้เพิ่งเผาย่าเสร็จ พรุ่งนี้หนูต้องย้ายออกจากบ้านย่าแล้วค่ะ หนูไม่มีญาติพี่น้องอีก ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ไม่รู้ว่าจะได้เรียนต่อหรือเปล่า ความคิดเห็นถูกพิมพ์ตอบกลับมากมาย แค่ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ปาไปหลายสิบคำตอบแล้ว แรกเริ่มมีแต่คำตอบที่แสดงความห่วงใย อย่างเช่นแนะนำให้เจ้าของกระทู้ไปพักกับเพื่อนสนิทชั่วคราว ปรึกษาครูอาจารย์จากโรงเรียนเดิม หรือแนะนำให้ติดต่อหน่วยงานเกี่ยวข้องกับเด็กและสตรี แต่เมื่อคำตอบมีมากถึงหลักร้อย เจ้าของกระทู้กลับหายไป ความคิดเห็นบางส่วนจึงเริ่มเปลี่ยนทิศทาง เจ้าแห่งกาแล็กซี : เชิญห้องแต่งนิยายเลยครับน้อง ชายพเนจร : มาอยู่กับพี่ไหม อยู่ฟรี กินฟรี แถมจ่ายเงินเดือนให้ด้วย แมลงปอ : เจ้าของกระทู้หายไปแล้ว สรุปว่าเรื่องจริงหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นเรื่องแต่งก็อย่าทำอย่างนี้อีกนะคะ เพราะบางคนจิตตกไปแล้ว พอผ่านไปได้ห้าวัน แต่ยังไม่มีการตอบกลับจากเจ้าของกระทู้ เจ้าตัวไม่ได้แสดงตัวอีก ความสนใจในกระทู้จึงลดลง เพราะคนจำนวนมากเริ่มไม่มั่นใจว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องจริงหรือเปล่า ในสังคมที่ต่างคนต่างดิ้นรนกำลังมีผู้หญิงที่ต้องเผชิญเรื่องยากลำบากตามลำพัง หรือแท้จริงแล้วพวกเขาแค่กำลังเสพข่าวสารที่ถูกใครสักคนแต่งขึ้นมากันแน่