บทที่ 2

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่จับจ้อง กฤศมนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เธอสบตากับรัฐศาสตร์โดยตรง สายตาของเขาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ก็ยังคงความเรียบเฉยไว้ เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและหนักแน่น "ดิฉันเลือกคุณรัฐศาสตร์ค่ะ" คิ้วของรัฐศาสตร์เลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างแทบจะมองไม่เห็น ดูเหมือนเขาจะประหลาดใจกับความสงบนิ่งของเธอ ณัชชากับคุณลดาวัลย์ลอบสบตากันอย่างสมใจ พวกเธอคิดว่ากฤศมนแพ้แล้วที่ต้องแต่งงานกับ "ทายาทไร้อำนาจ" เช่นนี้ ส่วนอัครพลมองกฤศมนด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินว่าทำไมเธอถึงยอมปล่อยมือจากเขาไปง่าย ๆ ทั้งที่ชาติที่แล้ว... เธอดูรักเขามาก เมื่อการจับคู่เสร็จสิ้นลง บรรดาผู้ใหญ่ก็เริ่มพูดคุยเรื่องรายละเอียดของงานแต่งงาน บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเริ่มผ่อนคลายลง กฤศมนขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เพื่อหลีกหนีจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนั้นชั่วคราว เธอเดินมาหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่างสุดทางเดิน สูดหายใจลึก ๆ รับอากาศบริสุทธิ์จากสวนด้านนอก แม้แผนจะพังไม่เป็นท่า แต่อย่างน้อยเธอก็หนีจากอัครพลได้สำเร็จ แค่นี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว ขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับ ก็ได้ยินเสียงคุณลดาวัลย์กับณัชชากำลังคุยกันเบา ๆ อยู่ตรงหัวมุมทางเลี้ยว กฤศมนหยุดชะงักตามสัญชาตญาณ เธอรีบหลบเข้ากับผนัง ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด "แน่ใจแล้วเหรอลูกณัชชา ว่าอัครพลจะดีกว่ารัฐศาสตร์ ใคร ๆ ก็พูดกันว่ารัฐศาสตร์นั่นแหละคือทายาทตัวจริง" คุณลดาวัลย์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล ณัชชาหัวเราะเยาะออกมา "คุณแม่ไม่รู้อะไร นั่นมันเป็นแค่ข่าวลวงที่ตระกูลจิตรานนท์ปล่อยออกมาเพื่อปกป้องคุณอัครพล อัจฉริยะตัวจริงต่างหากคะ!" เธอพูดต่ออย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง "ณัชสืบมาหมดแล้ว คุณอัครพลน่ะเก่งกาจมีความสามารถมาก แค่เป็นคนไม่ชอบเปิดเผยตัว รัฐศาสตร์ก็เป็นได้แค่โล่กำบังเท่านั้นแหละค่ะ ชาติที่แล้ว... เอ๊ย ณัชรู้สึกได้ว่า ในอนาคตคนที่ได้คุมอำนาจทั้งหมดต้องเป็นคุณอัครพลแน่นอน!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความสงสัยสุดท้ายในใจของกฤศมนก็มลายหายไป ความโง่เขลาและความโลภของณัชชายังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ข้อมูลที่ต่างกันนี้ คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดของเธอในชาตินี้ การที่อัครพลทำตัว "ไม่โดดเด่น" ก็เป็นส่วนหนึ่งในแผนการร้ายของเขานั่นเอง เธอถอยหลังอย่างเงียบเชียบ เตรียมจะเดินจากไป แต่ทันทีที่หันหลัง เธอก็ชนเข้ากับ "กำแพง" ที่แข็งแกร่ง กฤศมนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทลุ่มลึกของรัฐศาสตร์ เขามายืนอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเขาได้ยินอะไรไปบ้าง... หัวใจของกฤศมนหล่นวูบ รัฐศาสตร์ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเธอด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะมองทะลุเข้าไปในใจ กฤศมนรวบรวมสติได้อย่างรวดเร็ว เธอยกมือไหว้เขาอย่างงดงามไร้ที่ติ "คุณรัฐศาสตร์" เธอไม่คิดจะอธิบายว่ามาทำอะไรที่นี่ การแสดงท่าทีให้ดูเป็นปกติที่สุดคือทางออกที่ดีที่สุด รัฐศาสตร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบี่ยงตัวหลีกทางให้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ผู้ใหญ่รออยู่" เสียงของเขานุ่มลึกเหมือนเสียงเชลโล่ แต่กลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใด ๆ กฤศมนเดินผ่านเขาไป ได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่เย็นสดชื่นจาง ๆ จากตัวเขา เมื่อกลับมาถึงห้องรับแขก ก็เห็นณัชชากับคุณลดาวัลย์กลับมานั่งคุยกับอัครพลอย่างออกรสออกชาติแล้ว รัฐศาสตร์เดินตามเข้ามาและนั่งลงบนที่ว่างข้าง ๆ เธอ แต่ยังคงเว้นระยะห่างไว้อย่างพอเหมาะ ตอนนี้กฤศมนเข้าใจสถานะของตัวเองชัดเจนแล้ว รัฐศาสตร์คือ "เครื่องรางคุ้มภัย" ที่จะช่วยให้เธอหลุดพ้นจากอัครพลและครอบครัวเดิมของเธอ สิ่งที่เธอต้องทำคือการเป็น "หุ้นส่วนที่ดี" เท่านั้น เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ใช้หางตามองสำรวจทุกคนในห้อง ขณะที่ในสมองกำลังวางแผนสำหรับก้าวต่อไปอย่างรวดเร็ว การแต่งงานครั้งนี้ สำหรับเธอแล้ว มันคือการเริ่มต้นชีวิตใหม่ และมันคือสนามรบ