บทที่ 3

หลายวันหลังจากการประชุมครอบครัว กฤศมนและรัฐศาสตร์ก็นัดพบกันที่ห้องส่วนตัวของร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่งเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งงาน บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด รัฐศาสตร์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน เขาวางแฟ้มเอกสารฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอ กฤศมนมองหัวข้อบนหน้าปก "สัญญาก่อนสมรส" เธอรู้ได้ทันที นี่เป็นสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว "การแต่งงานของเราเป็นเรื่องของผลประโยชน์ทางธุรกิจ" รัฐศาสตร์อธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก "ผมหวังว่าเราจะเข้าใจตรงกัน ว่าหลังแต่งงาน เราจะไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกัน" กฤศมนเปิดสัญญาออกอ่านอย่างรวดเร็ว เนื้อหาในสัญญาระบุไว้ชัดเจน: 1. ต่อหน้าผู้ใหญ่และสาธารณชน ต้องแสดงบทบาทสามีภรรยาที่รักกันดี 2. ในชีวิตส่วนตัว ทั้งสองฝ่ายมีอิสระเต็มที่ ทั้งในเรื่องการเงินและความรู้สึก 3. ระยะเวลาของสัญญาแต่งงานคือสามปี หลังจากนั้นสามารถตกลงหย่าร้างได้หากไม่มีปัญหาอื่นใด 4. เพื่อเป็นการชดเชย เขาจะดูแลค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของเธออย่างดีที่สุด เมื่ออ่านจบ ใบหน้าของกฤศมนไม่มีแววของความเสียใจหรือผิดหวังแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับดูผ่อนคลายและโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด ปฏิกิริยาของเธอทำให้รัฐศาสตร์ประหลาดใจอีกครั้ง เขาเตรียมคำพูดสารพัดเพื่อรับมือกับผู้หญิงที่อาจจะร้องไห้ฟูมฟายหรือตั้งคำถาม แต่ตอนนี้มันกลับไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง เขามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ "คุณไม่มีข้อโต้แย้ง" กฤศมนเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขา "ไม่มีค่ะ คุณรัฐศาสตร์ ข้อตกลงพวกนี้ยุติธรรมมาก และเป็นสิ่งที่ฉันต้องการพอดี" คำพูดที่จริงใจของเธอทำให้แววตาของรัฐศาสตร์ฉายแววสงสัยมากขึ้น กฤศมนตัดสินใจจะเป็นฝ่ายรุกเพื่อทดสอบเขาดูบ้าง เธอแสร้งถามอย่างไม่ใส่ใจ "ในสัญญาที่บอกว่ามีอิสระทางด้านความรู้สึก... นั่นเพื่อคุณปิยพรหรือเปล่าคะ" เมื่อได้ยินชื่อ "ปิยพร" แววตาที่เย็นชาของรัฐศาสตร์ก็อ่อนลงวูบหนึ่ง แม้จะเป็นเพียงชั่วครู่ แต่กฤศมนก็สังเกตเห็นได้อย่างชัดเจน รัฐศาสตร์ไม่ปฏิเสธ เขาเพียงตอบกลับเรียบ ๆ "นั่นไม่เกี่ยวกับคุณ" กฤศมนรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ความรู้สึกที่เขามีต่อรักแรกของเขา คือหลักประกันที่ดีที่สุดสำหรับอิสรภาพของเธอ "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" เธอพยักหน้า "ฉันมีเรื่องอยากจะขอแค่เรื่องเดียว" รัฐศาสตร์พยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตให้เธอพูดต่อ "ฉันหวังว่าตอนที่เราแสดงบท 'สามีภรรยาที่รักกัน' เราจะร่วมมือกันได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ต่อหน้าคุณอัครพล" เธอจงใจเน้นชื่อของอัครพล รัฐศาสตร์นึกถึงเรื่องที่ได้ยินที่ทางเดินวันนั้น แววตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง เขาพยักหน้า "ได้ ในฐานะว่าที่นายหญิงของตระกูลจิตรานนท์ เกียรติของคุณก็คือเกียรติของตระกูล ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้คุณต้องลำบากใจ" คำมั่นสัญญาของเขา คือสิ่งที่กฤศมนต้องการ เธอไม่ลังเลอีกต่อไป หยิบปากกาหมึกซึมของตัวเองออกมาจากกระเป๋า แล้วจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงในท้ายสัญญา ลายเซ็นของเธอสวยงามและหนักแน่น เช่นเดียวกับตัวตนของเธอ รัฐศาสตร์มองเธอเซ็นชื่อจนเสร็จ ก่อนจะรับสัญญามาแล้วเซ็นชื่อของตัวเองลงไป เมื่อสัญญาถูกลงนาม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็กลายเป็นความร่วมมือทางธุรกิจอย่างสมบูรณ์แบบ กฤศมนยกกาแฟขึ้นมาจิบอย่างอารมณ์ดี รู้สึกเหมือนเส้นทางสู่อิสรภาพในอนาคตได้ถูกปูไว้เรียบร้อยแล้ว รัฐศาสตร์มอง "ว่าที่ภรรยา" ที่แตกต่างจากคำร่ำลือโดยสิ้นเชิงเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกกับงานแต่งงานครั้งนี้นอกเหนือไปจากความรับผิดชอบ... นั่นคือความอยากรู้อยากเห็น ผู้หญิงคนนี้เป็นคนแบบไหนกันแน่