บทที่ 2

มุมมองของเบลค

เคาน์เตอร์บริการเป็นเหมือนทางเดินแคบๆ ที่ทำจากสแตนเลสและเต็มไปด้วยความเครียด

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟไหม้และเปลือกส้มเปรี้ยวๆ

ผมฝืนตัวเองกลับเข้าไปข้างใน มือสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในที่ผมพยายามระงับไว้

ผมหยิบ cigarettes ของเธอออกมาแล้ว

ผมวางมันลงบนโต๊ะของเธออย่างเบามือ

เธอยังไม่แม้แต่จะมองมาที่ผมด้วยซ้ำ

ตอนนี้ เครื่องออกตั๋วก็ส่งเสียงดังอีกแล้ว

โต๊ะ 4 (วีไอพี): เอสเพรสโซมาร์ตินี่ 1 แก้ว ฟองนมเยอะๆ ร้อน

"เธอส่งสองแก้วแรกคืนมา" บาร์เทนเดอร์พึมพำพลางเทค็อกเทลที่ยังดีๆ ทิ้งลงท่อระบายน้ำด้วยสีหน้าบูดบึ้ง

"บอกว่ามันเย็น เธออยากให้คุณจัดการแก้วนี้"

"ผมเหรอ?"

“เธอเอ่ยชื่อ ‘คนไร้ความสามารถ’ ออกมา”

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อให้ใจเย็นลง

ฉันเดินจากไปได้

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อได้เดี๋ยวนี้เลย

แค่โทรไปครั้งเดียว ตึกนี้ก็จะเต็มไปด้วยผู้ชายที่พร้อมจะฉีกหนังใครก็ตามที่มองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม

แต่ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือ ฉันต้องการอำนาจต่อรอง

พ่อของฉันไม่ตัดสินจากความรู้สึกเจ็บปวด

เขาตัดสินจากหลักฐานที่เย็นชาและชัดเจน

ถ้าฉันจะทำลายพันธมิตรของบิชอป ฉันต้องแสดงให้เห็นว่าคอนเนอร์ไม่เหมาะสมที่จะเป็นผู้นำ

ฉันต้องการให้คอนเนอร์ทำลายตัวเองด้วยสิ่งที่เขาทำ

ฉันคว้าจานรองถ้วย

ถ้วยร้อนจัด

ฉันเดินไปตามทางเดินวีไอพี

ไฟสลัวลง เหล็กกล้าอุตสาหกรรมถูกแทนที่ด้วยผนังที่บุด้วยกำมะหยี่ซึ่งมีราคาแพงกว่ารายได้ของคนส่วนใหญ่ในหนึ่งปี

เจเดนกำลังรอฉันอยู่

เธอไม่ได้อยู่ที่โต๊ะของเธอ

เธอยืนพิงกำแพงตรงทางแคบๆ ของทางเดิน ขวางทางเดินของฉันอยู่

เธออยู่คนเดียว

"ในที่สุด" เธอพูดเสียงยานคางพลางดันตัวเองออกจากกำแพงอย่างเชื่องช้า

"เครื่องดื่มของคุณครับ คุณฮัวเรซ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขณะยื่นถาดให้

เธอไม่รับแก้ว

แต่สายตาของเธอกลับจ้องไปที่มือของฉัน

ฉันมีหนังด้านเล็กๆ ที่เห็นได้ชัดบนนิ้วโป้งจากการจับพู่กันมาหลายปี

ออสติน เชฟ เคยสังเกตเห็นมัน เขาเรียกว่ามันเป็นเครื่องหมายของผู้สร้างสรรค์

เจเดนแค่เยาะเย้ยมัน

"คุณคิดว่าคุณดีกว่าฉันใช่ไหม" เธอพูดกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แฝงความร้ายกาจไว้ไม่มิด

"ผมแค่ทำหน้าที่ของผม" ฉันตอบ

“เธอมองฉันเหมือนฉันเป็นขยะ” เธอพูดอย่างดูถูกพลางก้าวเข้ามาใกล้ “ฉันเห็นแล้ว เธอคิดว่าแค่เพราะเธอทำงานที่นี่ เธอเลยเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเหรอ? เธอมันไร้ค่า”

เธอยื่นมือมา

กล้ามเนื้อฉันเกร็ง เพราะคิดว่าเธอจะหยิบจานรองไป

แต่เธอกลับตบก้นถาด

เวลาราวกับแตกสลาย

ถ้วยกระเบื้องเอียง

ของเหลวสีดำร้อนจัดกระเด็นออกนอกขอบถ้วย

มันไม่ได้กระเด็นลงพื้น

มันเคลือบมือฉัน

ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทันทีและรุนแรงราวกับเหล็กเผาไฟแผดเผาเนื้อหนังของฉัน

ฉันร้องเสียงดัง ถาดหลุดมือ

มันแตกกระจายบนพื้น เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วทางเดินที่เงียบสงัด

มือของฉันเริ่มแดงก่ำเป็นจุดๆ

ตุ่มพองเริ่มผุดขึ้นต่อหน้าต่อตา

ฉันกำข้อมือตัวเองแน่น หายใจไม่ออก

เจเดนหัวเราะ

เสียงหัวเราะนั้นช่างโหดร้ายและบาดใจ

“อุ๊ปส์” เธอพูดพลางก้าวข้ามเศษกระจกที่แตกอย่างระมัดระวัง “คุณนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ ฉันควรบอกคอนเนอร์ให้ไล่คุณออกไปซะ เรื่องความรับผิดชอบอะไรพวกนั้นน่ะ”

ฉันเงยหน้ามองเธอ

น้ำตาเอ่อล้นที่มุมตา แต่ฉันพยายามกลั้นไว้

“คุณทำอย่างนั้นโดยตั้งใจ” ฉันพูด เสียงสั่นด้วยความตกใจ

“ใครจะเชื่อคุณล่ะ” เธอถามพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอ “คนรับใช้เหรอ? หรือผู้หญิงที่ช่วยน้องสาวของดอนไว้ได้ล่ะ?”

มาร์ควิ่งมาที่มุมห้อง

เขามองเห็นเหตุการณ์ทันที

เขาเห็นเศษกระจกแตก

เขาเห็นเจเดนยืนอยู่เหนือฉัน

เขาเห็นฉันกำมือที่ถูกน้ำร้อนลวกไว้แน่น

“เกิดอะไรขึ้น” มาร์คถาม

"เธอปาใส่ฉัน!" เจเดนกรีดร้องทันที พร้อมกับทำทีเป็นเหยื่อ "เธอพยายามจะเผาฉันเพราะฉันบ่นเรื่องบริการ!"

ฉันมองไปที่มาร์ค

สายตาของเขาเหลือบลงมามองมือของฉัน

เขาเห็นแผลพุพองที่กำลังก่อตัว

เขารู้

เขาต้องรู้

แต่เขากลับหันหลังให้ฉัน

"ผมขอโทษด้วยครับ คุณฮัวเรซ" มาร์คกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะลงด้วยความเคารพ "คุณเจ็บหรือเปล่าครับ?"

"มาร์ค" ฉันพูดเสียงเบาและดุดัน "มือของฉัน"

เขาไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉัน

"ทำความสะอาดตรงนี้ซะ เบลค" เขาพูดอย่างห้วนๆ เสียงของเขาปราศจากความอบอุ่น "และออกไปให้พ้นสายตาเธอก่อนที่ฉันจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไล่เธอออกไป"

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ความเจ็บปวดในมือของฉันปวดร้าวไปตามจังหวะการเต้นของหัวใจ

ความเจ็บปวดทางกายนั้นแหลมคมและชัดเจน

แต่การถูกทรยศล่ะ?

นั่นคือความเจ็บปวดว่างเปล่าที่แผ่ซ่านไปทั่วอกของฉัน

มาร์คเป็นคนใหญ่คนโต

เขาสาบานว่าจะปกป้องผลประโยชน์ของครอบครัว

และเขากำลังโยนฉันไปให้หมาป่าเพื่อเอาตัวรอด

"ฉันต้องการน้ำแข็ง" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

"ห้องครัว" มาร์คตะโกน "เดี๋ยวนี้"

ฉันหันหลังและเดินจากไป

ฉันไม่ได้วิ่ง

ฉันไม่ได้ร้องไห้

ฉันเดินด้วยความแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของตระกูลชอว์

ทุกย่างก้าวคือการขีดเครื่องหมายในใจ

หนึ่งสำหรับการไม่ให้เกียรติ

หนึ่งสำหรับการถูกทำร้าย

และหนึ่งสำหรับคอนเนอร์ ที่ปล่อยให้งูเข้ามาในสวนของเรา