บทที่ 3

มุมมองของเบลค

ห้องครัวมักจะเป็นดั่งซิมโฟนีแห่งความวุ่นวายที่ควบคุมได้

จังหวะสั้นๆ ของมีดที่สับกับไม้ กระทะที่ลุกไหม้เป็นจังหวะ และเสียงตอบรับเป็นจังหวะของแถว

แต่เมื่อเจเดน ฮัวเรซผลักประตูเข้ามา เสียงดนตรีก็หยุดลง

เธอตามฉันมา

เธอไม่พอใจแค่แผลไหม้

เธอต้องการฆ่า

ฉันอยู่ที่อ่างล้างเตรียมอาหาร กำลังล้างมือที่พองเป็นแผลด้วยน้ำเย็น ผิวหนังลอกเป็นสีแดงก่ำและแดงก่ำ

"นี่มันน่าขยะแขยง" เจเดนประกาศพลางย่นจมูกเพราะกลิ่นกระเทียมและเดมิกลาสที่ฉุน

เธอเดินตรงไปที่จุดส่งอาหาร ที่ซึ่งจานเนื้อวากิวถูกจัดเรียงด้วยแหนบ

"เธอ" เธอชี้ไปที่ผู้ช่วยเชฟ "เอาอันนี้ใส่บนสเต็กของฉัน"

เธอหยิบขวดคาเวียร์ราคาถูกจากร้านขายของชำออกมาจากกระเป๋าถือ

ห้องเงียบลงทันที

มันไม่ใช่แค่เสียมารยาท แต่มันคือการดูหมิ่น

ออสติน กอร์ดอนก้าวออกมาจากเงามืดของตู้เย็นขนาดใหญ่

เขาเป็นชายร่างใหญ่โต แขนเต็มไปด้วยรอยสักที่มองไม่เห็นภายใต้ชุดเชฟสีขาวของเขา เขาดูไม่เหมือนพ่อครัว เขาดูเหมือนอาวุธที่ปลดประจำการแล้วแต่ยังไม่ถูกปิดใช้งาน

เขาเคลื่อนไหวด้วยความสง่างามที่เงียบสงบซึ่งบ่งบอกถึงอันตราย

"ห้ามนำอาหารจากภายนอกเข้ามาในครัว" ออสตินกล่าว

เสียงของเขาทุ้มต่ำ ราวกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วพื้น

"อะไรนะ?" เจเดนพูดเยาะเย้ย

"กฎอนามัย" ออสตินกล่าวโดยไม่ละสายตา "และเคารพในฝีมือ เอาขยะนั่นออกไปจากทางของฉัน"

หน้าของเจเดนม่วงคล้ำ เธอไม่คุ้นชินกับการถูกปฏิเสธ

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา

"คอนเนอร์ต้องได้ยินเรื่องนี้แน่!" เธอตะโกนเสียงดัง

เธอเริ่มการสนทนาทางวิดีโอ

ครู่ต่อมา ใบหน้าของคอนเนอร์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอของเธอ

เขานั่งอยู่ในห้องประชุม ฉันมองเห็นขอบโต๊ะไม้มาฮอกานี ฉันเห็นไหล่ของผู้ชายที่นั่งอยู่รอบๆ เขา

นักลงทุน

กลุ่มเอเพ็กซ์ คาร์เทล

เขาอยู่ในที่ประชุมลับ การประชุมศักดิ์สิทธิ์

และเขาก็รับสายเธอ

"เจเดน ที่รัก ฉันกำลังประชุมอยู่" คอนเนอร์พูดด้วยน้ำเสียงเครียด

"พวกเขากำลังรังแกฉัน คอนเนอร์!" เธอคร่ำครวญ พลิกกล้องไปทางพนักงานในครัว "เชฟ! และยัยพนักงานเสิร์ฟนั่น! พวกเขากำลังรุมฉัน!"

เธอยื่นกล้องมาจ่อหน้าฉัน

ฉันไม่ละสายตา ฉันจ้องตรงไปที่เลนส์ ตรงไปที่ดวงตาของคอนเนอร์

ฉันยกมือขึ้น

ผิวหนังที่แดงและเป็นตุ่มพองนั้นเห็นได้ชัดเจน

“คอนเนอร์” ฉันพูด

เขาเห็นฉัน เขาเห็นบาดแผล

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นแววตาแห่งการรับรู้ บางทีอาจจะเป็นความกังวลด้วยซ้ำ

แต่แล้วเขาก็มองไปที่คนรอบข้าง

พวกเขากำลังจับตามองเขา กำลังตัดสินเขา

ดอนที่ควบคุมผู้หญิงของตัวเองไม่ได้? ดอนที่ปล่อยให้ลูกน้องเถียง?

เขาตกใจ เขาเลือกทางที่ง่าย เขาเลือกเส้นทางของคนขี้ขลาด

“ให้สิ่งที่เธอต้องการ” คอนเนอร์พูด เสียงของเขาแหบพร่าผ่านลำโพง

“คอนเนอร์” ฉันพูดพลางก้าวเข้าไปใกล้โทรศัพท์ “เธอทำให้ฉันไหม้”

“ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้ เบลค!” เขาตะคอก “ขอโทษเธอซะ พวกคุณทุกคน เดี๋ยวนี้”

ห้องครัวเงียบสนิท

ออสตินมองโทรศัพท์ กรามของเขาขบแน่นขึ้น

“คุณต้องการให้เราขอโทษผู้หญิงที่ทำร้ายพนักงานของคุณหรือ?” ออสตินถาม

“ฉันออกคำสั่งแล้ว!” คอนเนอร์ตะโกน “ทำซะ ไม่งั้นพวกคุณทุกคนจะถูกไล่ออก เบลค คุกเข่าลงขอโทษเธอซะ แสดงความเคารพที่เธอสมควรได้รับ”

บรรยากาศในห้องเงียบสงัด

คุกเข่าลง

เขาต้องการให้ลูกสาวของเดวิด ชอว์ คุกเข่าต่อหน้าคนไล่จับรองเท้าสตั๊ด

เขาต้องการให้ฉันยอมจำนน ต่อหน้านักลงทุนของเขา ต่อหน้าพนักงานของเขา ต่อหน้าผู้หญิงที่ทำร้ายฉัน

ฉันมองไปที่หน้าจอ

ฉันมองไปที่ผู้ชายที่ฉันตกลงจะแต่งงานด้วย ผู้ชายที่ฉันคิดว่าจะช่วยฉันปรับปรุงตระกูลให้ทันสมัยขึ้น

ฉันไม่ได้เห็นหุ้นส่วน

ฉันเห็นแต่ภาระ

ข้อตกลงถูกทำลาย ไม่ใช่โดยฉัน แต่โดยเขา

“คุณแน่ใจเกี่ยวกับคำสั่งนี้หรือคะ ดอน บิชอป?” ฉันถามเบาๆ

“ทำซะ!” เขาคำราม

ฉันพยักหน้าช้าๆ

"โอเค" ฉันพูด

ฉันยื่นมือข้างที่ดีออกไป

เจเดนยิ้มเยาะ คิดว่าฉันกำลังจะเอื้อมมือไปจูบเธอ

ฉันคว้าโทรศัพท์

แล้วฉันก็วางสาย

หน้าจอดับลง

เจเดนกระพริบตา "เธอคิดว่าเธอกำลังทำอะไร-"

"ออสติน" ฉันพูด เสียงของฉันเปลี่ยนไป

มันไม่ใช่เสียงของพนักงานเสิร์ฟอีกต่อไป

มันเป็นเสียงที่พ่อของฉันใช้ก่อนที่เขาจะเซ็นคำสั่งประหารชีวิต

"ล็อกประตู"