บทที่ 2

ดันเต้ยิ้มให้ฉันจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารเช้า มันเป็นรอยยิ้มแบบนักการเมืองอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา–ฟันเรียงตัวสวยงาม ดวงตาว่างเปล่า และผ่านการฝึกฝนมาอย่างช่ำชอง “สุขสันต์วันครบรอบนะ เตโซโร” เขาพูด เขาเลื่อนกล่องกำมะหยี่ข้ามโต๊ะไม้มะฮอกกานีมา มันไม่ใช่แหวน หัวใจของฉันร่วงหล่นลงไปก่อนที่จะเปิดมันเสียอีก มันคือต่างหูเพชรคู่หนึ่ง “สวยมากค่ะ” ฉันพูด แม้ว่าจะไม่ได้ขยับตัวเพื่อหยิบมันมาสวมเลยก็ตาม “ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณทีหลังนะ” เขาพูดพลางก้มดูนาฬิกา “ช่างเพชรโทรมาแล้ว เดอะกราฟฟ์พิงก์พร้อมแล้วล่ะ” เขาลุกขึ้นยืนแล้วจูบหน้าผากฉัน โคโลญจน์ของเขามีกลิ่นหอมราคาแพง สดชื่นและสะอาด ทว่ามันแทบจะกลบกลิ่นหอมหวานเลี่ยนของน้ำหอมผู้หญิงอีกคนไม่ได้เลย “ผมต้องไปประชุมแล้ว” เขาพูด “ตอนเที่ยงผมจะมารับนะ” “ค่ะ” ประตูหน้าบ้านส่งเสียงคลิกตอนปิดลง ฉันมองดูรถเฟอร์รารี่ของเขาเคลื่อนตัวออกจากถนนหน้าบ้านผ่านทางหน้าต่าง รอจนกระทั่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์จางหายไปในความเงียบ ฉันเปิดแล็ปท็อปแล้วล็อกอินเข้าบัญชีลับของตัวเอง ฉันเขียนนิยายโรมานซ์โดยใช้นามปากกา มันคือทางหลบหนีของฉัน นางเอกของฉันมักจะมีผู้ชายที่ยอมตายเพื่อพวกเธอเสมอ ผู้ชายที่จะยอมเผาโลกทั้งใบให้มอดไหม้เพียงเพื่อให้ได้เห็นพวกเธอยิ้ม ฉันเคยคิดว่าตัวเองกำลังเขียนถึงดันเต้ ตอนนี้ฉันตระหนักได้แล้วว่าฉันกำลังเขียนถึงเงาร่างไร้ตัวตนที่ตัวเองไม่เคยได้พบเจอ ฉันพับแล็ปท็อปปิดลงแล้วเปิดอินสตาแกรม ตรงไปยังแถบค้นหาทันที ฉันพิมพ์ชื่อที่เห็นในโทรศัพท์เครื่องสำรอง: Little Trouble ชื่อจริงของเธอคือมีอา โปรไฟล์ของเธอเป็นสาธารณะ เธอสวยในแบบที่ดูวุ่นวายยุ่งเหยิง–ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม และเปิดเผยเนื้อหนังอย่างมาก เธอทำงานที่คลับชื่อ เดอะ เวลเวต รูม อาณาเขตของตระกูลฟาซิโอ ฉันเลื่อนดูสตอรี่ของเธอ มีวิดีโอหนึ่งโพสต์ไว้เมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว แคปชันเขียนว่า: “แด๊ดดี้ตามใจฉันจัง” ในวิดีโอ มือของผู้ชายคนหนึ่ง–ที่สวมนาฬิกา ปาเต็ก ฟิลิปป์ แบบเดียวกับของดันเต้–กำลังสวมแหวนลงบนนิ้วของเธอ ฉันชะงักแข็งค้าง มันคือเพชรสีชมพู เจียระไนทรงวงรี ล้อมเพชรเม็ดเล็กแบบฮาโล มันคือแหวนของฉัน แคปชันเขียนต่อว่า: “เขาบอกว่าวงของเมียเป็นแค่ของก๊อป วงนี้แหละของจริง” กรดในกระเพาะอาหารของฉันปั่นป่วนอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่แค่การนอกใจ แต่มันคือพิธีกรรมเหยียดหยามศักดิ์ศรี เขาเอาของจริงให้ชู้รัก และวางแผนจะเอาของเลียนแบบมาให้ฉัน ลูกสาวของดอนแห่งตระกูลวิติเอลโล ฉันแคปภาพหน้าจอแล้วบันทึกไว้ในโฟลเดอร์ที่มีระบบความปลอดภัย ตอนเที่ยง ดันเต้มารับฉัน เขากำลังอารมณ์ดี เคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยพลางฮัมเพลงตามวิทยุ พวกเรามาถึงร้านอัญมณี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยักหน้าให้พวกเรา ที่นี่พวกเราเปรียบเสมือนราชวงศ์ ช่างทำอัญมณี คุณรอสซี เดินออกมาจากด้านหลัง เขาดูประหม่า มีเหงื่อเป็นประกายบางๆ ผุดขึ้นที่ริมฝีปากบน “คุณฟาซิโอ คุณวิติเอลโล” เขาพูดพร้อมกับค้อมศีรษะลงเล็กน้อย “แหวนวงนี้งดงามประณีตมากครับ” เขาวางกล่องลงบนเคาน์เตอร์กระจกแล้วเปิดออก เพชรสีชมพูส่องประกายระยิบระยับใต้แสงไฟฮาโลเจน มันดูเหมือนกับวงในวิดีโอของมีอาไม่มีผิดเพี้ยน “มีเพียงชิ้นเดียวในโลกครับ” คุณรอสซีพูด น้ำเสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย “มาจากเหมืองอาร์ไกล์ ไม่มีอัญมณีเม็ดไหนในโลกที่เหมือนกับชิ้นนี้อีกแล้วครับ” ดันเต้หยิบมันขึ้นมา เขาจับมือซ้ายของฉัน “สำหรับราชินีของผม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฉันมองเขา ฉันมองแหวน มันคือคำโกหกที่แสนงดงาม “พอดีเป๊ะเลย” ดันเต้พูดขณะสวมมันลงบนนิ้วของฉัน ฉันมองดูอัญมณีเม็ดนั้น ฉันสงสัยว่าตอนนี้มีอากำลังสวมแหวนของเธออยู่หรือเปล่า ฉันสงสัยว่าพวกเขาหัวเราะเยาะเรื่องนี้กันบนเตียงไหม “ขอบคุณค่ะ ดันเต้” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันเรียบสนิท เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า คุณดู... ห่างเหินนะ” “แค่ตื่นเต้นน่ะค่ะ” ฉันพูด ฝืนยิ้มอย่างเกร็งๆ “งานแต่งใกล้เข้ามาแล้วนี่คะ” “ไม่ต้องห่วงนะ” เขาพูดพลางบีบมือฉัน “ผมจะจัดการทุกอย่างเอง” เขาจ่ายเงิน แล้วพวกเราก็ออกมา ภายในรถ ฉันหมุนแหวนบนนิ้วตัวเอง มันรู้สึกหนักอึ้ง มันให้ความรู้สึกเหมือนกุญแจมือ “ผมกำลังคิดอยู่ว่า” ดันเต้พูด “คืนนี้พวกเราน่าจะออกไปข้างนอกกัน ลูก้าจัดปาร์ตี้เล็กๆ ที่เดอะ เวลเวต รูม มีแค่เพื่อนสนิทเท่านั้น” เดอะ เวลเวต รูม ที่ที่เธอทำงาน เขาอยากพาฉันไปที่ทำงานของชู้รัก เขาอยากแห่แหนฉันต่อหน้าเธอ ในขณะที่เธอสวมแหวนของจริงและฉันสวมของเก๊ ความหน้าด้านไร้ยางอายช่างน่าตกตะลึงเหลือเกิน “ได้สิคะ” ฉันพูด “ฉันอยากไปเหมือนกัน” ดันเต้ยิ้ม เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ เขาคิดว่าฉันเป็นเจ้าหญิงโง่เง่าไร้เดียงสาที่เขาจะเล่นสนุกด้วยอย่างไรก็ได้ เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้โทรศัพท์สายนั้นไปแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าทุกลมหายใจของเขาในตอนนี้ เป็นเพียงเวลาที่ยืมมาเท่านั้น