บทที่ 2

มุมมองของเบลค:

ความอับอายนั้นร้อนระอุยิ่งกว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่จุดบริการเสียอีก ผมไปเอากุญแจมาส่งให้พนักงานรับจอดรถ แล้วกลับมาที่จุดบริการของตัวเอง ใบหน้าของผมร้อนผ่าว ผมอยากจะไปจากที่นี่ ผมอยากจะทำลายที่นี่ให้พังพินาศ แต่ผมได้ให้สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่า ผมจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของผมให้กับผู้ชายที่รักเบลคในฐานะเด็กสาว ไม่ใช่เบลคในฐานะเจ้าหญิง

ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่มีอยู่จริง

"โต๊ะเจ็ดต้องการเครื่องดื่มพิเศษ" มาร์คตะโกนใส่ผมขณะที่ผมเดินผ่านบาร์ "เจเดนบอกว่าแชมเปญไม่ซ่า เธออยากได้ค็อกเทล 'ซิลเวอร์มิสต์' แบบร้อนพิเศษ"

ท้องผมปั่นป่วน ซิลเวอร์มิสต์เป็นเครื่องดื่มที่ใช้ลูกเล่น อุ่นจนเกือบเดือดแล้วเสิร์ฟพร้อมกับน้ำแข็งแห้ง

"มาร์ค ผมมีโต๊ะอื่นให้ดูแล" ผมพยายามเถียง

"ทำซะ ไม่งั้นแกจะถูกไล่ออก และถ้าถูกไล่ออก คอนเนอร์จะเตะแกออกจากบ้านฝูงหมาป่า แล้วแกจะไปอยู่ไหนล่ะ ไอ้ตัวเล็ก? ไปอยู่ข้างถนนงั้นเหรอ?"

ฉันกัดฟันแล้วเดินไปที่บาร์ บาร์เทนเดอร์ยื่นแก้วเครื่องดื่มร้อนๆ บนถาดให้ฉัน ฉันได้กลิ่นฉุนโชยขึ้นมา

ฉันเดินไปทางโซนวีไอพี ทางเดินตรงนี้มืดกว่า มีม่านกำมะหยี่นุ่มๆ เรียงรายอยู่ มันเป็นจุดบอดของกล้องวงจรปิด

เจเดนกำลังรอฉันอยู่ เธอไม่ได้อยู่ที่โต๊ะ เธอยืนพิงกำแพงอยู่ในทางเดินแคบๆ ขวางทางฉันอยู่

"แกดูน่าสมเพชในชุดนั้น" เธอพูดเยาะเย้ย "คอนเนอร์สมควรได้หมาป่าตัวจริง หมาป่าแบบลูน่าที่สามารถให้ลูกหมาป่าแข็งแรงได้ ไม่ใช่หมาป่าไร้ประโยชน์แบบแก"

"หลบไป เจเดน" ฉันพูดเสียงมั่นคง ถาดในมือฉันร้อนมาก

"ทำให้ฉันหลบสิ"

เธอก้าวเข้ามาข้างหน้า ฉันพยายามหลบเธอ แต่เธอว่องไวมาก เธอแสร้งทำเป็นสะดุด แล้วเซเข้ามาหาฉัน

"โอ้ ไม่นะ!" เธอร้องออกมา เสียงของเธอแสร้งทำและดังมาก

มือของเธอยื่นออกไป ไม่ใช่เพื่อจับตัวเอง แต่เพื่อตีที่ก้นถาด

แก้วเอียง

เวลาดูเหมือนจะช้าลง ของเหลวเหนียวร้อนจัดกระเด็นข้ามขอบแก้ว มันไม่ได้กระเด็นลงพื้น แต่มันกระเด็นโดนมือซ้ายของฉัน

"อ๊า!" ฉันอุทานออกมาพลางปล่อยถาดลง มันแตกกระจายเสียงดังสนั่น

ความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่รุนแรงจนแสบตา

นี่ไม่ใช่แค่ของเหลวร้อนธรรมดา เมื่อไอน้ำจางลง ฉันได้กลิ่นมัน กลิ่นโลหะ กลิ่นกำมะถันของสารละลายเงินเข้มข้น มันผิดกฎหมายที่จะเสิร์ฟให้หมาป่า มันคือยาพิษ

เงินไม่เพียงแต่เผาไหม้หมาป่าเท่านั้น มันยังหยุดกระบวนการรักษา มันกัดกร่อนผิวหนังเหมือนกรด

ฉันกุมข้อมือไว้แน่น ทรุดลงกับพื้น ควันลอยขึ้นจากผิวหนัง เนื้อตัวบวมแดงและส่งเสียงฟู่ฟ่า สัญชาตญาณหมาป่าในตัวฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ดิ้นรนอยู่ในหัว

"ช่วยด้วย!" เจเดนกรีดร้อง พลางถอยหลังและชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่ตกแต่งอย่างสวยงาม "เธอทำร้ายฉัน! เธอพยายามสาดเครื่องดื่มใส่หน้าฉัน!"

เสียงฝีเท้าดังสนั่นไปตามทางเดิน มาร์คปรากฏตัวขึ้น ตามมาด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคน

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" มาร์คคำราม

"เธอเป็นบ้า!" เจเดนสะอื้นไห้ บีบน้ำตาจระเข้ออกมา "ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันไม่ต้องการให้เธอเสิร์ฟฉัน และเธอก็โมโห! เธอพยายามจะเผาฉัน!"

ฉันเงยหน้าขึ้น เหงื่อไหลหยดลงมาจากหน้าผาก "เธอ... เธอตีถาด มันมีสีเงินอยู่ มาร์ค มันเป็นสีเงิน!"

มาร์คมองไปที่มือของฉัน ผิวหนังแดงและบอบช้ำ รอยไหม้ลึกขึ้นทุกวินาที เขาได้กลิ่นเนื้อไหม้ เขารู้แล้ว หมาป่าตัวไหนก็ดมกลิ่นแยกความแตกต่างระหว่างแผลน้ำร้อนลวกกับแผลไหม้จากเงินได้

แต่ Mark มองไปที่ Jaden ซึ่งกำลังถือจี้ "คำสาบานโลหิต" ไว้ที่คอ

เขาหันกลับมามองฉัน ดวงตาเย็นชา

"ไปทำความสะอาดตรงนี้ซะ Blake" Mark พูดอย่างดูถูก "โอเมก้าจอมซุ่มซ่ามและเจ้าคิดเจ้าแค้น เธอโชคดีที่ Mrs. Jaden ใจดีเกินกว่าจะแจ้งความ"

"มือของฉัน..." ฉันกระซิบ ความเจ็บปวดทำให้ฉันเวียนหัว

"ไปที่ครัวแล้วเอาถุงน้ำแข็งมาประคบ แล้วก็อย่าให้ใครเห็น เธอไม่ดีต่อธุรกิจ"

ฉันจ้องมองเขา ความไม่ยุติธรรมก่อตัวขึ้นในอกฉัน หนักอึ้งและเย็นชา ดับไฟแห่งความหวังของฉัน

ฉันไม่เถียง ฉันไม่ร้องไห้ ฉันลุกขึ้นยืน ประคองมือที่บอบช้ำ และเดินผ่านพวกเขาไปยังห้องครัว

แผ่นปิดปากของฉันเริ่มลอกออกเล็กน้อยเพราะเหงื่อ กลิ่นตัวของฉัน—กลิ่นของพายุฤดูหนาวและโอโซน—เล็ดลอดออกมาเพียงเล็กน้อย มาร์คขมวดคิ้ว สูดอากาศอย่างงุนงง แต่ฉันก็หายไปแล้ว

ฉันมีหนี้ที่ต้องไปทวง และดอกเบี้ยก็คงจะสูงมาก