เจ้าหญิงไลแคนผู้ถูกทิ้งกลับมาทวงบัลลังก์3 / 3

บทที่ 3

มุมมองของเบลค:

ห้องครัวเต็มไปด้วยเสียงกระทบกันของกระทะและเสียงตะโกนของเหล่าพ่อครัว แต่บริเวณเตรียมอาหารด้านหลังกลับเงียบสงบ ผมเอามือไปล้างมือด้วยน้ำเย็น แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เศษโลหะสีเงินได้แทรกซึมเข้าไปในกระแสเลือดของผมแล้ว ทำให้เซลล์ไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้

"คุณต้องใช้ยาหม่องวูล์ฟสเบนเพื่อดึงโลหะออกมา"

เสียงนั้นทุ้มลึก ดังก้องราวกับแผ่นดินไหวใต้ดิน

ผมหันไป ออสติน กอร์ดอน หัวหน้าพ่อครัว กำลังยืนอยู่ข้างตู้แช่แข็ง เขาเป็นชายร่างใหญ่ สูงกว่าหกฟุตห้า มีแผลเป็นยาวลงมาตามแขน และดวงตาสีดำสนิทราวกับหินออบซิเดียน เขาเป็นโร้ก—หมาป่าไร้ฝูง—ที่คอนเนอร์จ้างมาเพราะอาหารของเขาอร่อยที่สุดในเมือง

แต่เขาไม่ได้เคลื่อนไหวเหมือนพ่อครัวทั่วไป ขณะนั้นเขากำลังจัดจานอาหารด้วยความแม่นยำราวกับแพทย์สนามหรือพลซุ่มยิง ใช้แหนบที่ดูเหมือนของเล่นในมือใหญ่โตของเขาคีบเครื่องตกแต่ง

คนส่วนใหญ่กลัวเขา เขาแผ่รังสีความกดดันที่เงียบงันแต่ร้ายกาจออกมา

“ฉันไม่มีค่ะ” ฉันพูดเสียงสั่น

ออสตินไม่พูดอะไร เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วโยนกระป๋องเล็กๆ ให้ฉัน ฉันรับมันด้วยมือข้างที่ดี

“ทาลงไป ห่อไว้” เขาออกคำสั่ง มันไม่ใช่คำสั่งจากหน่วยอัลฟ่า แต่แฝงไปด้วยอำนาจโดยธรรมชาติ

ก่อนที่ฉันจะทันได้ขอบคุณ ประตูบานสวิงก็เปิดออก

เจเดนเดินเข้ามา เธอดูไม่เข้ากับบรรยากาศสแตนเลสและคราบไขมัน เธอย่นจมูก

“ที่นี่เหม็นเหมือนหมาเปียกเลย” เธอบ่น เธอเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ที่ออสตินกำลังจัดจานสเต็กอยู่

“นี่คือแบบสุกปานกลางค่ะ” เธอพูดพลางจิ้มเนื้อ “ฉันอยากได้สเต็กแบบสุกปานกลาง และใส่คาเวียร์ด้วย แบบแพงๆ นะ”

ออสตินไม่เงยหน้าขึ้นมามอง “ไม่”

เจเดนกระพริบตา “อะไรนะ?”

“สเต็กกำลังดีอยู่แล้ว คาเวียร์ทำให้เสียรสชาติ ออกไปจากครัวฉันซะ”

หน้าเจเดนม่วงคล้ำ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา “ฉันจะไล่เธอออก ฉันจะโทรหาคอนเนอร์เดี๋ยวนี้!”

เธอกดปุ่มวิดีโอคอล ฉันคิดว่ามันคงจะไปที่ระบบฝากข้อความเสียง เพราะคอนเนอร์มีประชุมสำคัญ แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา สายก็เชื่อมต่อ คอนเนอร์ไม่ได้อยู่ที่หัวโต๊ะ เขาอยู่ในโถงทางเดิน ดูเหนื่อยล้าและหงุดหงิด กำเอกสารกองใหญ่ไว้แน่น

“เจเดน ฉันบอกเธอแล้ว ฉันอยู่กับตัวแทนของเรดสโตน” คอนเนอร์พูดเสียงกระซิบพลางเหลือบมองข้ามไหล่

“คอนเนอร์!” เจเดนร้องโวยวาย พลิกกล้องมาที่หน้าเธอ “พวกเขากำลังรังแกฉัน! ก่อนหน้านี้พนักงานเสิร์ฟของคุณพยายามจะเผาฉัน และตอนนี้พ่อครัวนอกรีตคนนี้ก็ไม่ยอมให้ฉันกิน!”

“ฉันไม่มีเวลามาเสียกับเรื่องแบบนี้” คอนเนอร์พูดอย่างหงุดหงิดพลางขยี้ขมับ “แค่ให้เธอในสิ่งที่เธอต้องการ แล้วฉันจะได้กลับเข้าไปข้างใน”

“ให้เบลคไปทำแผล” คอนเนอร์สั่ง

เจเดนหันกล้องมาทางฉัน ฉันกำลังกำกระป๋องยาไว้แน่น มือของฉันพันด้วยผ้าขนหนูที่เปื้อนหนองและเลือดสีเหลือง

“คอนเนอร์” ฉันพูดพลางยกมือขึ้น “เธอใช้สีเงิน ดูนี่สิ”

คอนเนอร์เห็น ฉันเห็นดวงตาของเขาเบิกกว้าง เขารู้ว่าสีเงินหมายถึงอะไร ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเห็นความรู้สึกผิด แต่แล้วเจเดนก็ร้องไห้เสียงดัง “ฉันกลัว คอนเนอร์! เธอมองฉันเหมือนจะฆ่าฉัน! และมาร์คบอกว่าเธอขู่แขกด้วย!”

คอนเนอร์มองกลับไปที่ประตูห้องประชุมที่ปิดอยู่ เขาเริ่มหมดความอดทน เขาต้องการให้ปัญหานี้หายไปเพื่อที่จะได้เงินทุนมา

สีหน้าของเขาแข็งกร้าวขึ้น

“เบลค” เขาพูด เสียงต่ำลงหนึ่งอ็อกเทฟ บรรยากาศในครัวหนักอึ้งขึ้นมาทันที แรงโน้มถ่วงดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

“ขอโทษเจเดน คุกเข่าลง เดี๋ยวนี้”

นั่นคือคำสั่งของอัลฟ่า

คลื่นแห่งการบังคับถาโถมเข้ามาหาฉัน มันเป็นแรงทางกายภาพที่พยายามจะงอเข่าฉัน กล้ามเนื้อของฉันกระตุก สัญชาตญาณทางชีววิทยาที่จะเชื่อฟังอัลฟ่าถูกฝังอยู่ในดีเอ็นเอของเรา

ออสตินหยุดสับ เขามองมาที่ฉัน มีดของเขาลอยอยู่ในอากาศ

เข่าของฉันงอลง ความเจ็บปวดนั้นแสนสาหัส แต่แล้วบางสิ่งบางอย่างก็พุ่งพล่านขึ้นมา

เลือดของฉัน เลือดของตระกูลมูนสโตน เลือดของราชา

อัลฟ่าจะไม่ยอมก้มหัวให้คนโง่

ฉันกัดฟัน ฉันล็อกขาไว้ ฉันสั่นอย่างรุนแรง เหงื่อไหลท่วมใบหน้าขณะที่ฉันต่อสู้กับคำสั่งนั้น ฉันรู้สึกเหมือนกระดูกจะหัก

แต่ฉันไม่ได้คุกเข่า

ฉันจ้องมองไปที่เลนส์กล้อง ดวงตาของฉันแสบร้อน

"ไม่" ฉันกระซิบ

คอนเนอร์ดูตกใจ โอเมก้าขัดขืนคำสั่งโดยตรง? มันเป็นไปไม่ได้

"ฉันบอกให้คุกเข่า!" เขาคำราม

ฉันเอื้อมมือไปแตะปุ่ม 'วางสาย' บนโทรศัพท์ของเจเดน หน้าจอดับลง

ความเงียบในครัวนั้นน่าอึดอัด เจเดนดูหวาดกลัว เธอคาดหวังว่าฉันจะล้มลง แต่ฉันกลับยืนตัวตรงกว่าเดิม