บทที่ 2 ไม่พิเศษ! แค่ซื้อมาแพง 😏

​  อามิยารู้สึกตัวอีกครั้งในเช้าวันต่อมา เธอสะดุ้งตื่นด้วยความหวาดกลัว ภาวนาขอให้ทั้งหมดเป็นเพียงฝันร้าย ทว่าภาพตรงหน้าย้ำว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง เธอตื่นขึ้นมาในห้องนอนห้องเดิม ซึ่งเวลานี้มีผู้หญิง2คนอยู่ในห้องนี้ด้วย ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าตาออกไปทางชาวตะวันตกวัยประมาณ50ปี ท่าทางใจดี และ อีกคนอายุประมาณ30ต้นๆ หน้าตาซื่อๆ ดูแล้วน่าจะเป็นชาวพม่าหรือชาวลาว “ตื่นแล้วหรือคะ เป็นยังไงบ้าง เมื่อคืนคุณเป็นไข้ทั้งคืนเลย” หญิงมากวัยหน้าฝรั่งแต่พูดภาษาไทยได้ชัดเจน “พวกคุณเป็นใครคะ? ” อามิยาพยายามตั้งสติ แต่ก็ตกใจไม่น้อยหลังพบว่าตัวเองตื่นมาในชุดนอนที่สุดแสนจะบางจนมองเห็นชุดนั้นใน หญิงสาวรีบสำรวจตัวเองเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังไม่สึกหรอ “ฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้าน ชื่อแครี่ ส่วนคนนี้ชื่อสาวเป็นแม่บ้าน พวกเราจะดูแลคุณในขณะที่คุณอยู่ที่นี่” หญิงมากวัยตอบ “ที่นี่คือที่ไหน พวกคุณรู้จักพ่อกับพี่สาวฉันไหม ช่วยไปตามพวกเขามาหาฉันได้ไหม? ” แครี่ส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบ “ที่นี่คือบ้านของคุณเดป ส่วนพ่อกับพี่สาวของคุณ พวกเราไม่รู้จักและไม่เคยเจอ นายของเราพาคุณมาที่นี่แค่คนเดียว และสั่งให้เราดูแลคุณ เรามีหน้าที่แค่นี้ เชิญคุณทานอาหารแล้วก็ทานยานะคะ คุณจะได้หายป่วยไวๆ” แครี่พูดจบสาวใช้ที่ชื่อสาวก็ยกถาดอาหารเช้าจากโต๊ะกลางห้องมาวางไว้บนโต๊ะทานอาหารข้างๆ เตียง “ฉันไม่กิน ฉันจะกลับบ้าน!” อามิยาฝืนสังขารลุกขึ้นจากเตียง แต่ไม่ทันไรเธอก็เซล้ม แครี่กับสาวจึงช่วยพยุงกลับขึ้นไปบนเตียง “ทางที่ดีคุณทานข้าว ทานยาและพักผ่อนเถอะนะคะ ตอนนี้คุณกำลังป่วย” แครี่แนะนำ “ไม่! ฉันจะไปจากที่นี่! ฉันอยากไปจากที่นี่! พวกคุณช่วยฉันด้วยเถอะ ฉันถูกไอ้บ้านั่นจับตัวมา ช่วยฉันนะ!!!! อยากได้เงินเท่าไหร่ เขาจ้างพวกคุณเท่าไหร่ ฉันเพิ่มให้เป็น10เท่าเลย ขอร้องล่ะช่วยฉันเถอะ” อามิยายื่นข้อเสนอด้วยหวังว่าสองคนนี้อาจช่วยเธอหนีไปจากที่นี้ “ถึงจะจ้างเพิ่มเป็นล้านเท่าเราก็ช่วยคุณไม่ได้หรอกค่ะ และที่นี่ก็ไม่มีใครช่วยคุณได้ เชิญพักผ่อนนะคะ” แครี่ดับความหวังของอามิยาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับสาว หลังจากที่สองคนนั้นเดินออกไปได้ไม่นาน อามิยาก็พยายามรวบรวมกำลังลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ประตูแต่ปรากฏว่ามันถูกล็อกเอาไว้จากด้านนอก! เธอทุบประตูพร้อมกับร้องขอให้คนช่วย แต่ก็ไม่มีใครสนใจ ถึงแม้ว่าทำแบบนั้นมันจะดูโง่เง่า ไร้ประโยชน์ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องหาทางช่วยตัวเองออกไปจากที่นี่ "เปิดประตูนะ เปิด! ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที ฮื้อ......." ร่างบางทรุดนั่งร้องไห้ด้วยความเจ็บใจที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทำไมอยู่ดีดีถึงตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้เพียงแค่ชั่วข้ามคืน   ............   “เธอไข้ขึ้นสูงทั้งคืนเลยนะคะ ถ้าวันนี้ยังไม่ลดเกรงว่า.......จะช็อกได้นะคะ” แครี่รายงานเดปให้ทราบ ในขณะที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว “ถ้าดูท่าว่าไม่ไหว ก็โทรตามหมอเวย์มาดูแล้วกัน” “ไม่เคยเห็นนายเอาผู้หญิงมาไว้ที่บ้านเลย เรียกมาใช้งานแล้วก็ไป ผู้หญิงคนนี้พิเศษเหรอคะนาย? ” แครี่สงสัย เดปยิ้มมุมปาก เงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าแม่บ้านคนสนิทที่คอยดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก “พิเศษเหรอ? ก็ไม่ขนาดหรอก แค่ซื้อมาแพง แพงมาก!”