บทที่ 2

มุมมองของเอเลน่า วิเทลโล

อพาร์ตเมนต์เงียบสงัดเกินไป

ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น ล้อมรอบไปด้วยกล่องกระดาษสีน้ำตาลที่ซ้อนกันเหมือนป้อมปราการ ฉันบอกตัวเองว่ากำลังเก็บของเพื่อย้ายไปบ้านใหม่ของเรา ซึ่งเป็นของขวัญแต่งงานจากพ่อของฉัน

แต่ความจริงกัดกร่อนลำคอฉัน ฉันไม่ได้กำลังเก็บของ ฉันกำลังดึงตัวเองออกมาจากซากศพต่างหาก

เสียงคลิกของกลอนประตูทำลายความเงียบ

ลูก้าเดินเข้ามาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีแดงในมือ เป็นแบบที่หยิบได้จากถังในปั๊มน้ำมัน

“เฮ้ ที่รัก” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ดูสบายๆ “ขอโทษที่มาสายนะ มีธุระกับเจ้านาย”

โกหก

พ่ออยู่ที่คฤหาสน์ทั้งวัน คอยฟังโทรศัพท์ที่ปลอดภัย รอรับสายฉันอยู่ ไม่มีธุระอะไรทั้งนั้น

ฉันรับดอกไม้มา พวกมันเหี่ยวเฉาไปแล้ว ก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

“ขอบคุณค่ะ” ฉันพูด

เขาเดินเข้ามาใกล้ขึ้น คลายเนคไทของเขาออก เขาดูเหนื่อย แต่แก้มของเขากลับแดงระเรื่อ ความร้อนรุ่มของคนที่เพิ่งมีอะไรกันเสร็จ

มีรอยเปื้อนที่ปกเสื้อของเขา

ลิปสติกสีแดงสด

ฉันไม่เคยทาสีแดงเลย

ลูก้ามองตามสายตาฉัน แล้วก็ชะงัก

“อ้อ พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลบ้าเอ๊ย” เขาพูดอย่างรวดเร็ว เสียงหัวเราะดังเกินไป “เธอสะดุดล้ม ทำเครื่องดื่มหกใส่ฉัน ฉันพยายามจะจับเธอไว้”

“นายเป็นฮีโร่จริงๆ ลูก้า” ฉันพูด “ช่วยคนอื่นตลอดเลย”

เขาไม่ได้ยินคำประชดประชันนั้น

เขาโน้มตัวเข้ามาจูบฉัน

“ไปอาบน้ำเถอะ” ฉันพูดพลางผลักเบาๆ ที่หน้าอกเขา “นายตัวเหม็นวิสกี้เก่าๆ”

เขายิ้มกว้างแล้วหยิกเอวฉัน

“เฉพาะกับนายเท่านั้นแหละ”

ประตูห้องน้ำปิดลง เสียงน้ำไหล

ฉันหยิบเสื้อของเขาขึ้นมาจากพื้น

ฉันเดินไปที่ห้องซักผ้า ฉันไม่ได้เอาไปใส่ตะกร้าผ้า

ฉันเปิดก๊อกน้ำ น้ำร้อนจัด เดือดพล่าน

ฉันหยิบสบู่ก้อนหยาบๆ มาถูที่ปกเสื้อ ฉันถูคราบสีแดง

ฉันไม่ได้กำลังซักเสื้อ ฉันกำลังขัดล้างชีวิตของฉันออกไปห้าปี

ฉันกำลังขัดล้างเด็กสาวอายุสิบแปดปีที่มองทหารชั้นผู้น้อยด้วยดวงตาเป็นประกายเพราะเขาเปิดประตูให้เธอ

ฉันกำลังขัดล้างความหวังโง่ๆ ที่ว่าความภักดีมีความหมายในโลกนี้

ผ้าขาด เสียงฉีกขาดเปียกๆ

ฉันหยุด ฉันโยนผ้าขี้ริ้วลงถังขยะ

ฉันเดินกลับไปที่ห้องนั่งเล่นและนั่งลงบนโซฟา จ้องมองไปที่ผนัง

ฉันคิดถึงคำสาบานเลือดที่ลูก้าให้ไว้ตอนที่เขาได้ปุ่มเสื้อ ครอบครัวต้องมาก่อน เกียรติยศเหนือสิ่งอื่นใด

เขาได้ละเมิดคำสาบานนั้นแล้ว

ในโลกของเรา โทษของการทรยศคือความตาย

ง่ายเกินไป ใจดีเกินไป

ฉันอยากให้เขามีชีวิตอยู่ ฉันอยากให้เขาได้เห็นขณะที่ฉันเผาชีวิตที่เขาสร้างขึ้นอย่างระมัดระวังให้เป็นเถ้าถ่าน