บทที่ 3

มุมมองของเอเลน่า วิเทลโล

ลูก้าเดินออกมาจากห้องอาบน้ำพร้อมผ้าขนหนูคล้องต่ำที่สะโพก น้ำหยดลงมาจากหน้าอกของเขา

สำหรับผู้หญิงคนอื่น เขาเหมือนรูปปั้นหินอ่อน

แต่สำหรับฉัน เขาเหมือนไม้ผุที่แสร้งทำเป็นหิน

“มานี่สิ” เขาพึมพำ เสียงของเขาลดลงไปอยู่ในระดับต่ำที่เคยทำให้ฉันขาอ่อน

“ปวดหัว” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เครียดเรื่องงานแต่งงาน”

“เธอคิดมากไป เอเลน่า มันก็แค่ปาร์ตี้”

“มันเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์นะ ลูก้า”

เขาเหล่ตาใส่ความเคร่งครัดของฉันแล้วหันไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเพื่อแต่งตัว

ฉันเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆ ออกมาจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง มันทำจากไม้มะฮอกกานี

“ฉันมีของขวัญให้คุณ” ฉันพูด

เขาหันมา ดวงตาของเขามีประกายความสนใจ

“เร็วไปเหรอ? ให้ของขวัญก่อนแต่งงานแล้วไม่เป็นมงคลนะ”

“เปิดมันที่แท่นบูชาเถอะ” ฉันพูด “สัญญากับฉันนะ มันเป็นเซอร์ไพรส์”

เขารับกล่องมา ชั่งน้ำหนักในมือ

เขายิ้ม รอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากซึ่งบอกฉันว่าเขาคิดว่าเขาวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว

“ฉันสัญญา” เขาไม่ได้ใส่กระเป๋า เขาตั้งมันไว้บนโต๊ะข้างเตียง ข้างๆ นาฬิกาและเหรียญของเขา “ไม่อยากทำมันหายที่คลับคืนนี้”

เขาสำรวจตัวเองในกระจก

“พรุ่งนี้เช้าฉันจะใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต”

เขาไม่รู้ว่าในกล่องนั้นไม่มีแหวน

มันมีเพียงการ์ดเชิญงานแต่งงานเพียงใบเดียว ตัวอักษรเขียนอย่างสวยงาม เหมือนคำสั่งประหารชีวิตที่พิมพ์ลงบนกระดาษแข็ง

ชื่อเจ้าบ่าวไม่ใช่ลูกา โมเร็ตติ

ไม่สำคัญว่าเขาจะรู้เมื่อไหร่

ตอนจบถูกเขียนไว้แล้ว

ฉันต้องการให้เขาไปเสียที

อากาศในห้องเริ่มอึดอัด

“ฉันต้องนอนแล้ว” ฉันพูด

“ฝันดีนะที่รัก ฉันต้องไปคลับหน่อย ไปเช็คดูว่าพวกเพื่อนๆ พร้อมสำหรับงานเลี้ยงสละโสดของฉันพรุ่งนี้หรือยัง” คลับสำคัญกว่าการปลอบใจคู่หมั้นที่กำลังเครียดของเขา

เขาจูบหน้าผากฉัน รีบแต่งตัว แล้วก็ออกไป กล่องกำมะหยี่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงไม้สีเข้ม

ประตูปิดลง

ฉันนอนไม่หลับ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดบัญชีที่ไม่ระบุตัวตนของฉัน

ฉันค้นหาโปรไฟล์ของโซเฟีย

มันเป็นสาธารณะ

โง่หรือเปล่า หรืออยากให้คนหาเจอเหลือเกิน

ชั่วโมงที่แล้ว เธอโพสต์วิดีโอใหม่ คำบรรยายเขียนว่า: ตลอดไปของฉัน

ฉันกดเล่น

วิดีโอสั่นไหว ถ่ายแนวตั้งด้วยโทรศัพท์ในที่แสงน้อย

มีลูก้าอยู่ในนั้น ใส่สูทตัวเดียวกับที่เขาใส่ตอนออกจากห้องนอนฉัน คุกเข่าอยู่ในบูธในคลับ โซเฟียนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่ พัดตัวเองราวกับราชินีผู้ทรงอำนาจ

เขามีแหวนอยู่ในมือ

ไม่ใช่แหวนของฉัน

เป็นแหวนที่ใหญ่กว่า หรูหรากว่า

“ฉันสัญญานะที่รัก” เขาพูดในวิดีโอ เสียงของเขาฟังดูติดขัดเล็กน้อย “ทันทีที่พ่อแก่คนนั้นตายไป และฉันได้เลื่อนตำแหน่ง ฉันจะเลิกกับเอเลน่า แต่ฉันต้องการนามสกุลวิเทลโล รอหน่อยนะ”

กล้องแพนไป

ฉันเห็นลูกน้องของลูก้า ผู้ชายที่ฉันเคยทำอาหารให้ ผู้ชายที่ฉันเคยต้อนรับเข้าบ้าน

พวกเขากำลังเชียร์ พวกเขากำลังปรบมือ

พวกเขารู้ พวกเขาทุกคนรู้

ฉันไม่ได้ถูกทรยศโดยผู้ชายเพียงคนเดียว

ฉันเป็นแค่ตัวตลกในเรื่องตลกที่ทั้งองค์กรรู้เห็นเป็นใจ

ความสงบเยือกเย็นแผ่ซ่านเข้ามาหาฉัน น้ำตาแข็งตัวก่อนที่จะไหลออกมา

ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่กรีดร้อง

ฉันกดหมายเลขที่จำได้ขึ้นใจจากสมุดบันทึกส่วนตัวของพ่อเมื่อหลายปีก่อน

เสียงเรียกเข้าดังหนึ่งครั้ง

"คาวาลลาโร" เสียงนั้นเบามาก เหมือนเสียงหินกระทบเหล็ก

"นี่เอเลน่าค่ะ" ฉันพูด

"ฉันรู้ว่านี่ใคร" ดันเต้ตอบ ไม่แปลกใจเลย

"ฉันจะส่งวิดีโอให้คุณ" ฉันพูด

"ส่งมาเลย"

ฉันส่งต่อ ปลายสายเงียบไปหนึ่งนาทีเต็ม ความเงียบแบบที่มักเกิดขึ้นก่อนระเบิด

แล้วดันเต้ก็พูดขึ้น

"คุณอยากได้หัวของเขาใส่กล่องเป็นของขวัญแต่งงานไหม?"

"ไม่" ฉันพูด "ฉันอยากได้วิญญาณของเขาลงนรก"

"ตกลง"