บทที่ 2

มุมมองของเอเลียนา คาร์เตอร์

คฤหาสน์ลิตเติลตั้งตระหง่านอยู่เหนือย่านนั้นราวกับป้อมปราการศักดินา มันเป็นบริเวณที่มีประตูเหล็ก ยามติดอาวุธ และสนามหญ้าที่ได้รับการดูแลอย่างดี ซึ่งส่งกลิ่นอายของเงินเก่าแก่และเลือดสดๆ

ฉันขับรถตรงไปยังประตูทางเข้าด้านหน้า ยามโบกมือให้ฉันผ่านเข้าไป สีหน้าของพวกเขายังคงให้เกียรติ พวกเขายังคงคิดว่าฉันคือว่าที่สุภาพสตรีของบ้านหลังนี้

ฉันคว้ากล่องจากเบาะผู้โดยสาร มือของฉันกำแน่นจนกระดาษแข็งงอ

คาเรน แม่ของแจ็กซ์ มาพบฉันที่ห้องโถง เธอเป็นภรรยาของมาเฟียในอุดมคติ มองไม่เห็นบาป มุ่งความสนใจไปที่ภาพลักษณ์ภายนอกเท่านั้น

“เอเลียนา ที่รัก” เธอกล่าวพลางเอื้อมมือที่ได้รับการดูแลอย่างดีมาแตะแก้มฉัน “ฉันได้ยินมาว่ามีอุบัติเหตุเล็กน้อยในงานเลี้ยง คุณไม่เป็นไรใช่ไหม”

“เขาอยู่ข้างบนหรือเปล่า” ฉันถามโดยไม่สนใจสัมผัสของเธอ

คาเรนกระพริบตา สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมา “ใช่ แต่-”

ฉันเดินผ่านเธอไป ฉันขึ้นบันไดใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและตั้งใจบนพื้นหินอ่อน

ฉันไม่คิดจะเคาะประตูห้องสวีทของเขา ฉันผลักประตูเปิดออก

แจ็กซ์กำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนัง มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้

แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

แคทาลิน่าก็อยู่ที่นั่น เธอนั่งอยู่บนขอบโต๊ะทำงานของเขา แกว่งขาอย่างขี้เล่น

เธอสวมเสื้อฟุตบอลของเขา ตัวที่มีคำว่า 'LITTLE' ปักอยู่ด้านหลัง

ในโลกของเรา การสวมเสื้อของผู้ชายไม่ใช่แค่แฟชั่น แต่มันคือการแสดงความเป็นเจ้าของ มันคือเครื่องหมายแสดงอาณาเขต

เธอเห็นฉันและยิ้มเยาะ จิบวิสกี้จากแก้วของตัวเองอย่างช้าๆ

แจ็กซ์เงยหน้าขึ้น เขาไม่ได้ดูรู้สึกผิด เขาดูเบื่อหน่าย

“ฉันบอกให้เธอกลับบ้านแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ฉันเดินไปที่กลางห้อง ฉันไม่มองหน้าคาตาลินา ฉันปฏิเสธที่จะให้เธอได้ความพึงพอใจจากการได้เห็นฉันพูด

“ฉันเอาอะไรมาให้คุณ” ฉันพูด

ฉันวางกล่องลงบนโต๊ะกาแฟ ฝาเปิดออก รูปถ่ายกระจัดกระจายออกมาเหมือนความลับสกปรก จี้เลื่อนไปบนพื้นไม้ แหวนหมั้นเพชร คำสัญญาที่พ่อของเราให้ไว้ก่อนที่เราจะพูดได้ กระทบกับกระจกเสียงดัง

แจ็กซ์จ้องมองแหวน กรามของเขาขบแน่น

“นี่มันเรื่องอะไรกัน เอเลียน่า?”

“มันเป็นนโยบายการคืนสินค้า” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ “ฉันจะคืนสินค้า มันมีตำหนิ”

คาตาลินาหัวเราะ เสียงแหลมเล็ก “พระเจ้า เธอช่างน่าสมเพช เธอคิดว่าเขาจะสนใจสมุดภาพเล็กๆ ของเธองั้นเหรอ?”

“หุบปาก!” ฉันพูดอย่างใจเย็น

แจ็กซ์ลุกขึ้นยืน เขาสูงกว่าฉันมาก เขาใช้ขนาดตัวข่มขู่ ซึ่งเป็นกลยุทธ์ที่เคยได้ผลเมื่อฉันยังใจอ่อนอยู่

“หยิบมันขึ้นมา!” เขาออกคำสั่ง

“ไม่!”

“ฉันบอกให้หยิบมันขึ้นมา!”

“ทิ้งมันไปเลย!” ฉันพูด “เผามันซะ ฉันไม่สนหรอก มันไม่มีความหมายอะไรกับฉันแล้ว”

ฉันหันหลังจะเดินจากไป

“แกจะเดินหนีฉันไปไม่ได้!” แจ็กซ์คำราม เขาคว้ากล่องแล้วขว้างมันไปที่ราวบันไดชั้นลอย

มันกระแทกกับราวบันไดอย่างแรง เศษกระดาษและเศษโลหะกระจัดกระจายลงมายังห้องโถงด้านล่าง

“แกเป็นของฉัน เอเลียน่า! แกไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจว่าเรื่องนี้จะจบลงเมื่อไหร่!”

“มันจบลงตั้งแต่ตอนที่แกทิ้งฉันไว้ในน้ำนั่นแล้ว” ฉันพูด

ฉันเดินออกไปที่ชานพักบันได

คาตาลิน่าเดินตามฉันมา เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังลั่น “เธอไม่เข้าใจเลยใช่ไหม? เขาต้องการผู้หญิง ไม่ใช่ตุ๊กตา”

เธอก้าวมาขวางหน้าฉันที่บันไดชั้นบนสุด ขวางทางฉัน

“หลบไป” ฉันพูด

“ลองดูสิ”

ฉันพยายามจะก้าวหลบเธอ คาตาลิน่าคว้าแขนฉันไว้ เธอกระชากอย่างแรง พยายามดึงฉันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ

แต่เธอประเมินความสมดุลของตัวเองในรองเท้าส้นสูงนั้นต่ำไป

เธอสะดุดล้ม มือของเธอยิ่งจับแขนฉันแน่นขึ้น ดึงฉันลงไปด้วย

เราล้มลง

โลกหมุนวนอย่างรวดเร็ว ไหล่ของฉันกระแทกกับราวบันได หัวเข่าของฉันกระแทกกับขั้นบันไดหินอ่อนเสียงดังสนั่น

ฉันกลิ้งลงไปสี่ขั้นก่อนจะคว้าราวบันไดไว้ได้ ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาที่ขาของฉัน ร้อนผ่าวและแสบตา

แคทาลิน่าลงพื้นชานพักบันไดโดยแทบไม่มีรอยฟกช้ำเลย แต่เธอก็เริ่มกรีดร้องทันที

"เธอผลักฉัน! แจ็กซ์! เธอผลักฉัน!"

แจ็กซ์วิ่งออกมาจากห้องสวีท

ฉันกุมเข่าไว้ หายใจหอบ น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

แจ็กซ์ไม่แม้แต่จะมองมาที่ฉัน

เขารีบไปหาแคทาลิน่า ตรวจดูรอยขีดข่วนที่มองไม่เห็น

"เธอโอเคไหม?" เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

"เธอเป็นบ้า!" แคทาลิน่าสะอื้นไห้ ชี้มาที่ฉันด้วยนิ้วที่ตกแต่งเล็บอย่างสวยงาม "เธอพยายามฆ่าฉัน!"

แจ็กซ์หันมามองฉัน ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

"ออกไป!" เขาตะโกน "ออกไปจากบ้านของฉันก่อนที่ฉันจะลืมไปว่าพ่อของเธอเป็นใคร!"

ฉันดึงตัวเองขึ้นโดยใช้ราวบันได ความอดทนและอะดรีนาลินเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันยืนอยู่ได้ ฉันลงน้ำหนักที่ขาซ้ายไม่ได้

“แจ็กซ์” ฉันอุทาน “เข่าฉัน...”

“ฉันไม่สน!” เขาตะโกน เสียงดังก้องไปทั่วห้อง “แกโชคดีที่ฉันไม่โยนแกลงไปข้างล่างด้วย ออกไป!”

เขาหันหลังให้ฉัน เขาช่วยพยุงแคทาลิน่าขึ้น แล้วพาเธอกลับเข้าไปในห้องของเขา ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ทรงตัวอยู่บนขาข้างเดียว ความเงียบสงัดของบ้านดังก้องอยู่ในหู

คาเรนอยู่ที่ด้านล่างบันได มือปิดปาก เธอไม่ได้ขยับมาช่วยฉัน เธอรู้ดีว่าไม่ควรขัดใจลูกชายของเธอ

ฉันเดินกะเผลกลงบันไดที่เหลือ แต่ละขั้นทรมานเหลือเกิน ฉันเดินออกไปทางประตูหน้า

ฉันขับรถไปห้องฉุกเฉินเอง

ขณะที่ฉันนั่งรออยู่ในห้องรอผู้ป่วย ประคบน้ำแข็งที่เข่าที่บวมอยู่ โทรศัพท์ของฉันก็สั่น

มันเป็นการแจ้งเตือนจากอินสตาแกรม

แคทาลิน่าโพสต์รูปหนึ่ง เป็นรูปแจ็กซ์กำลังกอดเธออยู่บนโซฟาและจูบที่ขมับของเธอ

คำบรรยายภาพ: ผู้ปกป้องของฉัน

ฉันมองไปที่หน้าจอ

ความเจ็บปวดที่หัวเข่าของฉันนั้นรุนแรงและเป็นจริง แต่ความเจ็บปวดที่หน้าอกของฉันหายไปแล้ว

ไม่มีอะไรเหลือให้เจ็บปวดอีกแล้ว