บทที่ 3

มุมมองของเอเลียน่า คาร์เตอร์

งานเลี้ยงที่คฤหาสน์ของไทเลอร์ไม่ใช่แค่การสังสรรค์ แต่เป็นการเรียกตัวบังคับสำหรับกลุ่มคนรุ่นน้อง ถ้าคุณอายุต่ำกว่ายี่สิบห้าปีและนามสกุลของคุณมีอิทธิพลในกลุ่มอาชญากร คุณก็ต้องไป

จริงๆ แล้ว ฉันไม่ควรไป หัวเข่าของฉันพันด้วยผ้าพันแผล ACE อย่างหนาซ่อนอยู่ใต้กางเกงขายาว ฉันเดินกะเผลกเล็กน้อย ใช้มือยันแผลทุกย่างก้าว

แต่การอยู่บ้านจะดูเหมือนความพ่ายแพ้ และฉันไม่ได้พ่ายแพ้ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ฉันรู้สึกเป็นอิสระ

ฉันยืนอยู่ข้างบาร์ จิบโซดาคลับ ขณะที่เสียงกระซิบตามฉันมาเหมือนฝูงแมลงวัน ทุกคนรู้เรื่องสระว่ายน้ำ ทุกคนรู้เรื่องบันได

"เอเลียน่า"

เมสัน ไรลีย์พยักหน้าให้ฉันขณะที่เขาเดินเข้ามา เขาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของแจ็กซ์ เป็นที่ปรึกษาฝึกหัด และตอนนี้ เขามองฉันด้วยความสงสารอย่างเหลือทน "คุณดู...ดีจัง"

"ฉันสบายดี เมสัน" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

จากนั้น ห้องก็เงียบกริบ

แจ็กซ์เดินเข้ามา คาตาลิน่าคล้องแขนเขาอยู่ เธอสวมชุดที่ราคาแพงกว่ารถของฉันเสียอีก—ของขวัญจากเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

เขากวาดสายตามองไปทั่วห้อง มองหาฉัน เมื่อสายตาของเขาประสานกัน เขาเชิดหน้าขึ้น เหมือนเป็นการท้าทาย

เขาคาดหวังว่าฉันจะวิ่งหนี เขาคาดหวังว่าฉันจะร้องไห้

แต่ฉันกลับจิบโซดาช้าๆ แล้วหันกลับไปหาเมสัน "งั้น บอกฉันเกี่ยวกับสินค้าล็อตใหม่หน่อยสิ"

เมสันกระพริบตาด้วยความประหลาดใจกับการปฏิเสธของฉัน "เอ่อ...ใช่...ก็..."

แจ็กซ์ไม่ชอบใจ เขาจูงคาตาลิน่ามาทางเรา เดินฝ่าฝูงชนอย่างรวดเร็ว

"สนุกกับค่ำคืนนี้ไหม?" แจ็กซ์ถามพลางหยุดอยู่ข้างหลังฉัน การปรากฏตัวของเขาทำให้ฉันรู้สึกหนักอึ้ง

ฉันหันกลับไปช้าๆ “ก็โอเคนะ อาจจะแออัดไปหน่อย”

“ฉันได้ยินมาว่าเธอไปโรงพยาบาลมา” เขาพูด น้ำเสียงของเขาไม่ได้แสดงความห่วงใย แต่เป็นการสอบถาม เขาพยายามหาเบาะแส อยากรู้ว่าเขาบาดเจ็บมากแค่ไหน

“แค่เคล็ด” ฉันพูดอย่างสบายๆ “ไม่มีอะไรเสียหายถาวร”

“ไม่เหมือนบางอย่างนะ” คาตาลิน่าพูดเสริมพลางขยับตัวเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

ฉันมองเธอ สายตาไล่ไปตามชุดของเธอ “สนุกกับเสื้อเจอร์ซีย์นะ คาตาลิน่า มันทำจากโพลีเอสเตอร์ มันไม่ระบายอากาศ”

คนรอบข้างกลั้นหัวเราะ แจ็กซ์หรี่ตาลง

“มาเล่นเกมกันเถอะ” มีคนตะโกนมาจากข้างหลัง “ทรูธแอนด์แดร์!”

มันเป็นประเพณีแบบเด็กๆ แต่ในโลกของเรา การท้าทายนั้นอันตราย และความจริงก็คืออาวุธ

เราเดินไปที่ห้องนั่งเล่นที่อยู่ต่ำกว่าระดับพื้น แจ็กซ์นั่งอยู่ตรงข้ามฉันพอดี โดยมีแคทาลิน่านั่งอยู่บนตักเขา

ขวดหมุนไปหยุดอยู่ที่แคทาลิน่า

"จริงหรือกล้า?" ไทเลอร์ถาม

"กล้า" เธอตอบเสียงหวาน

ไทเลอร์ยิ้มกว้าง เขาเมาและมั่วซั่วไปหมด "ฉันท้าให้เธอจูบราชาแห่งรัตติกาล"

เห็นได้ชัดว่าเขาหมายถึงใคร แจ็กซ์เป็นผู้ชายที่มีตำแหน่งสูงสุดในที่นั้น

แคทาลิน่าแสร้งทำเป็นเขินอาย เธอมองฉันผ่านขนตา "โอ้ ฉันทำไม่ได้หรอก มันอาจจะทำให้เอเลียน่าเสียใจ"

ห้องเงียบลง พวกเขารอปฏิกิริยาของฉัน พวกเขารอความหึงหวง ความโกรธ และน้ำตา

ฉันดูนาฬิกา ทำเป็นเบื่อหน่าย "ฉันจะไปสนใจทำไม?" ฉันถามด้วยน้ำเสียงนิ่ง "เขาไม่ใช่เรื่องของฉัน"

แจ็กซ์ตัวแข็งทื่อ อีโก้ของเขาโดนกระแทกอย่างแรงราวกับถูกชกเข้าที่ตัว เขาชินกับการที่ฉันชื่นชมเขา ความต้องการอย่างยิ่งยวดของฉันที่จะได้รับการยอมรับจากเขา ความเฉยเมยเป็นภาษาที่เขาไม่เข้าใจ

เขาคว้าใบหน้าของคาตาลินา

แล้วเขาก็จูบเธอ

มันไม่โรแมนติก มันโหดร้าย มันเป็นการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าของและการครอบงำ เพื่อตีตราเธอและทำให้ฉันอับอาย เขาบดขยี้ริมฝีปากของเขากับริมฝีปากของเธอ แสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ดวงตาของเขาลืมจ้องมาที่ฉัน

เขาท้าทายให้ฉันหันหน้าหนี

ฉันไม่ทำ ฉันมองด้วยความเย็นชาเหมือนนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังสังเกตหนูทดลอง

เมื่อเขาผละออกไปในที่สุด คาตาลินาก็หอบและเปื้อนลิปสติก แจ็กซ์ดูเหมือนจะได้รับชัยชนะ

"เธอเหมาะสมกว่าอยู่แล้ว" แจ็กซ์ประกาศเสียงดังไปทั่วห้อง "ผู้หญิงที่แท้จริงรู้วิธีเอาใจผู้ชายของเธอ"

คำดูถูกนั้นยังคงดังก้องอยู่ในอากาศ มันเป็นการโจมตีเกียรติของฉันโดยตรง เป็นการบอกเป็นนัยว่าฉันไม่ดีพอ

เมสันดูไม่สบายใจ ขยับตัวไปมา “แจ็กซ์ ใจเย็นๆ หน่อยสิ”

“ทำไมล่ะ” แจ็กซ์เยาะเย้ย “เอเลียน่าไม่ว่าอะไรนี่ แล้วเธอละ เอลลี่”

เขาใช้ชื่อเล่นที่เขาเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ใช้

ฉันลุกขึ้นยืน หัวเข่าของฉันปวดตุบๆ แต่ฉันลงน้ำหนักทั้งหมดลงไป ไม่ยอมขยับเขยื้อน

“คุณพูดถูก แจ็กซ์” ฉันพูด “ฉันไม่ว่าอะไรหรอก เพราะถ้าฉันจะโกรธ ฉันคงต้องให้คุณค่ากับความคิดเห็นของคุณ”

ฉันคว้ากระเป๋า

“และพูดตรงๆ นะ” ฉันเสริมพลางมองเขาตรงๆ “ฉันไม่คิดถึงคุณเลย”

ฉันเดินจากไป

ฉันรู้สึกถึงความโกรธของเขาที่แผดเผาอยู่ด้านหลัง ร้อนกว่าจูบที่เขาเพิ่งมอบให้ เขาพยายามทำลายฉันต่อหน้าสาธารณชน

แต่กลับพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาเองก็แตกสลายอยู่แล้ว