บทที่ 2 ฆ่าตัวตาย

ภาพตัดมาโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ยังไม่ฟื้นเลยครับนาย หมอบอกว่าหัวโดนกระแทกอาจจะต้องผ่าตัด เสียงเข้มที่ฟังดูร้อนรนของไมเคิลคนขับรถเอ่ยขึ้น "หวังว่าเจมี่ (เลขา) จะปลอดภัย " สายตาคมเข้มมองไปยังห้องฉุกเฉินพร้อมคำพูดเชิงห่วงใย ขณะนั้นมีญาติพี่น้องของทางเจมีผู้ประสบเหตุเดินทางมาถึง " ญาติของเขามาแล้ว ท่านประธานกลับไปพักผ่อนเถอะครับนี่ก็ดึกมากแล้ว" เมื่อเห็นว่าประธานหนุ่มอยู่มาตั้งแต่บ่ายยันมืด จึงบอกด้วยความเกรงใจผู้เป็นเจ้านาย ตัดมาที่ฉาก ณ ถนนเส้นทางกลับบ้าน "ดีจังวันนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าได้กลับบ้านเร็ว..." ร่างสวยเดินกลับบ้านอย่างสบายใจโดยไม่คิดว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น หรือไม่เพราะอาจใจคิดถึงแฟนหนุ่ม แต่แล้วเมื่อขึ้นไปที่ห้องเธอรู้สึกประหลาดใจเมื่อเปิดประตูเอาไว้ เธอกะจะเซอร์ไพร์แฟนหนุ่มว่ากลับบ้านเร็วเสียหน่อย แต่ภาพตรงนั้นมัน.... "กรี๊ด.... นี่แกกล้าหิ้วผู้หญิงมานอนถึงในห้องเลยเหรอ"หญิงสาวหวีดร้องโวยวายเสียงดัง เมื่อพบเหตุการณ์ตรงหน้าที่เซอร์ไพร์ของจริง ที่จู่ ๆ พรนับดาวโผล่มาให้เห็น "นับดาว...เอ่อ คือ เอ่อ"เสียงเข้มเอ่ยเสียงสูงด้วยความตกใจ พรนับดาวเมื่อเห็นดังนั้น มือไม้สั่นเป็นเจ้าเข้า สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ถึงขั้นจะฆ่าคนได้ มือสวยของเธอคว้าไม้ไล่ฟาดคนที่พลอดรักกันอยู่บนเตียงนอนของเธอ ทั้งตีทั้งด่าไม่หยุด "พวกมึง 2 คน อย่าอยู่เลย....อุบาทชาติชั่วมากทำได้ยังไง นี่ห้องฉันนะ บ้านฉันนะ”เธอเอ่ยเสียงสั่นเครือ หยดน้ำใสไหลรินอาบแก้มไม่หยุดจนแทบจะขาดใจ " พอเถอะนับดาวเรามาคุยกันดีๆ"คนที่เหลือแค่กางเกงในตัวเดียว วิ่งมาคว้าตัวร่างของเธอกอดเอาไว้เพื่อทำให้เธอสงบลง "ไอ้ชั่วมึงยังจะมีหน้าให้กูพูดดีด้วยอีกเหรอ? นับดาวเอ่ยทั้งน้ำตา ด่าคนที่กอดเธอเอาไว้ ด้วยความโมโห เธอใช้เท้าเหยียบไปที่เท้าของเขาเขาอย่างแรง เพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดอันโสโครก "เอามือสกปรกของแกออกไป" กรี๊ด สิ้นเสียงกรี๊ดของนับดาวเธอวิ่งออกนอกบ้านอย่างคนไร้สติ ร่างของเธอวิ่งไปจนสะพานแม่น้ำเจ้าพระยา หยุดยืนร้องไห้อยู่ริมสะพาน ทันใดนั้นประจวบเหมาะกับรถของท่านประธานสุทธิ์พิธาขับผ่านมาพอดี...... "ใกล้ถึงคอนโดแล้วท่านจะรับอะไรมั้ยครับ" เสียงคนขับรถเอ่ยขึ้นเมื่อรถคันหรูแล่นมาถึงสะพานซึ่งเป็นทางผ่านก่อนถึงบ้าน ทันใดนั้น" เอ้ย!!!!!!เดี๋ยวจอด//ตาคู่คมขณะนั้นเหลือบเห็นหญิงสาวเหมือนกำลังจะฆ่าตัวตาย เอี๊ยด!!!! คนที่กำลังขับอยู่รีบจอดตามเสียงนั้นทันที ร่างกำยำก้าวลงจากรถคันหรู ตะโกนบอกหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า "คุณอย่าเพิ่งโดดนะครับใจเย็นๆ ผมรับฟัง คุณได้ ทุกอย่างมีทางออกเสมอ" "ฮือ ๆ "หญิงสาวหันใบหน้าที่อาบไปด้วยคราบน้ำตาแล้วตะโกนว่า "ผู้ชายเลว ผู้ชายเฮงซวย" "อ้าวนี่คุณ พูดงี้ก็สวยสิ คนจะลงมาช่วยแท้ ๆ งั้นโดดไปเลยไป"คนที่ได้ยินดังนั้น เข้าใจผิดว่าหญิงสาวตรงหน้า ด่าเขาจึงทำให้อารมณ์ฉุนขึ้นมาทันที "ฮืออออ.... ผู้ชายก็เหมือนกันหมด ทำไมถึงทำกับฉันได้ขนาดนี้" ร่างบางนั่งลงร้องไห้ เมื่อฟังประโยคถัดไป จึงพอเข้าใจได้ว่าเธออาจจะกำลังผิดหวังจากผู้ชายมา ร่างสูงใหญ่จึงเดินขยับเข้าไปใกล้ ๆ "ถ้าเขาเลวก็อย่าไปใกล้เขาสิ ก็ออกมาจะไปจมอยู่กับมันทำไมโลกมันกว้างมากแถมยังสวยงาม คุณได้ออกไปสัมผัสมันหรือยัง พ่อ แม่ พี่ น้องคุณเขาคงเป็นห่วงคุณมาก" ชายหนุ่มพูดพลางขยับร่างสูงเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น " บ้านคุณอยู่ที่ไหนเดี๋ยวผมไปส่ง" " ไม่..ฉันไม่อยากกลับบ้าน...ฮือ.... บ้านมีแต่เรื่องเฮงซวย ฉันรับไม่ไหว... ฉันไม่อยากกลับไปแล้ว" " งั้นคุณกินอะไรหรือยัง เดี๋ยวเราไปกินข้าวกัน "เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยหว่านล้อมหญิงสาวอย่างนุ่มนวล จนท่าทีของหญิงสาวดูอ่อนลงเล็กน้อย "ฉันอยากเมา" เสียงสั่นเครือมองไปยังแม่น้ำข้างหน้าเอ่ยขึ้น "ได้ ถ้าคุณไว้ใจผม อย่าไปยืนตรงนั้นมาอันตราย คุณลงมานะ "มือหนายื่นมือออกไปรับมือเล็กของหญิงสาวเพื่อให้เธอลงมาจากจุดที่อันตราย...หญิงสาวยอมยื่นมือของตัวเองให้กับเขาและยอมลงมาจากจุดนั้น "เดี๋ยวไปร้าน ประจำละกัน ไมเคิล ออกรถ" สุทธิ์พิธาหันไปสั่งคนขับรถของตัวเอง "รับทราบครับนาย"