บทที่ 3 ดื่มเพื่อลืมเธอ

เมื่อพรนับดาวอยากดื่มเพื่อลืมเธอ ประธานหนุ่มสุดหล่อก็จัดให้...ทั้งคู่แม้ยังไม่ได้รู้จักกันแต่เขาอยากให้เธอผ่อนคลายจากการที่เธอคิดสั้น เขาจึงยอมทำตามใจเธอ ทั้งที่ปรกติไม่ใช่คนที่จะมานั่งตามใจผู้หญิงแบบนี้ ร้านเหล้าแห่งหนึ่ง "เชิญครับท่านประธาน" ไมเคิลเอ่ยพร้อมผายมือให้เจ้านายนั่งลงโต๊ะที่จัดการเตรียมให้ ร่างสูงใหญ่ขณะเดินไปนั่งเสียงของพรนับดาวพูดขึ้นพลางดึงปลายขายเสื้อเชิ้ตของสุทธิ์พิธา "นี่คุณพาฉันมาที่ไหนจะหลอกฉันไปขายตัวเหรอ ไม่นะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะฉันกลัวแล้ว" หญิงสาวรู้สึกหวั่นใจกลัวนิดหน่อยถามด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ ร้องพลางยกมือไหว้ "เอ๊า!!!!จะบ้าหรือไง ก็คุณบอกอยากเมาไม่ใช่เหรอนี่ไงร้านเหล้า "เสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหัวเสียที่อุตส่าห์พามาผ่อนคลาย ไยบ๊องบ้องตื้นไม่ได้ดูสภาพเฉิ่มๆ เลย เขาเพียงแค่คิดแต่ไม่ได้เอ่ยออกมา "นี่คุณจะมอมฉันเหล้าฉันไปทำ ซัมทิ่งรอง เหรอไอ้บ้า....!!หญิงสาวมองตาเขม่นยังไม่วายที่คิดถึงเรื่องที่เขาจะทำมิดีมิร้าย..... "นี่คุณผมจะบอกอะไรให้เอาบุญนะ ดูสารรูปตัวเองซะก่อน อย่างคุณไม่ได้แอ้มผมหรอกไม่ได้อยู่ในความคิดผมแม้แต่น้อย ระดับผมจะหยิบเอาใครก็ได้ ที่ผมต้องการเห็นคุณจะฆ่าตัวตายหรอกนะ เลยช่วยน่ะ" น่าจะปล่อยให้ตายๆ ไปสุทธิ์พิธาเอ่ยเสียงเข้มอย่างหัวร้อนใส่ใบหน้าของเธอที่เขาแม้ไม่อยากจะมองแต่ก็ต้องมอง อยากเมาใช่มั้ย ปากดีนักจัดให้ ด้วยความหมั่นไส้ในคำพูดของพรนับดาวเขาจัดการสั่งเครื่องดื่มหนัก ๆ มาให้เธอเพื่อจะได้สงบปากสงบคำบ้าง "จัด B52 มา 5 ช็อท" มือแกร่งชูขึ้นกลางอากาศสั่งบาร์เทนเดอร์ ผ่านไปไม่นานบริกรของร้านหรูก็นำมาเสิร์ฟ " โห!!!!!!!!คุณอันนี้เขาเรียกอะไรน่ากินจัง" ตาคู่สวยเหมือนเห็นเครื่องดื่มที่อยู่ในแก้วทำให้เธอตื่นตาตื่นใจเพราะไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน "เค้าจุดไฟด้วยเหรอ? ว้าววววิเศษไปเลย ^___^" "ใช่" มือเรียวหยิบหลอดขึ้นมาดูดจนหมดแก้วด้วยความตื่นเต้นในรสชาติ ที่กลมกล่อมแม้จะมีเปลวไฟจุดในแก้วแต่ไม่ทำให้ร้อนเลย"ฮึ่มคุณอร่อยมากเลยเยี่ยมสุดๆ" "เบาๆ คุณค่อยดื่มทีละช็อต" สุทธิ์พิธาเห็นเธอดื่มแก้วต่อแก้ว จึงเอ่ยปรามเธอเอาไว้เพราะจะเป็นอันตรายเอาถ้าดื่มติด ๆ กันมากเกินไป ภายในหัวของเขาอดคิดไม่ได้ว่า ตายอดตายอยากมาจากไหน "ฮึ่ม...-ขณะเดียวกันพรนับดาวเริ่มเมาตาหวานเยิ้มมองมาที่สุทธิ์พิธา สายตาเริ่มพร่าเบลอและเริ่มสะอึก "เอิ่กก" "ฉันขอบคุณ คุณมากนะคะ วันนี้ฉันสนุกมาก ไม่ค่อยได้มาเจออะไรแบบนี้ "หึ!!เพิ่งคิดได้"เขาเผลอหลุดพูดออกมา แต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบแก้ตัว "ไม่เป็นไรหรอกคุณ คุณเมามากแล้ว บ้านคุณอยู่ไหนเดี๋ยวให้ไมเคิลไปส่งที่บ้าน" "ไม่...ฉันไม่อยากกลับบ้าน" สิ้นประโยคคำพูดร่างเล็กฟุบหลับลงที่โต๊ะทันที "ไมเคิลมาจัดการสิ ยังมีสติ มีชีวิตอยู่หรือเปล่า" สุทธิ์พิธาเห็นเธอฟุบลงแบบนั้นพลันตกใจเป็นอย่างมากรีบให้คนขับรถเข้ามาดู "ครับนาย เธอน่าจะเมาแล้วน็อกหลับไปแล้วครับ เอาไงดีครับนาย" "งั้น พาไปส่งโรงพยาบาลมั้ย?

โปรดติดตามตอนต่อไป...