นิยายสำหรับผู้อ่านหญิง

ฉันยอมรับโทษจำคุกเจ็ดปีในเรือนจำลับใต้ดินเพื่อรับผิดแทน "เซราฟินา" พี่สาวบุญธรรมที่พ่อแม่รับมาเลี้ยง ในวันที่ฉันถูกปล่อยตัว ดันเต้ คู่หมั้นของฉันและดอนแห่งตระกูลมาเฟีย มารับฉันกลับไป แต่เขาไม่ได้มาเพื่อชดเชย เขาผลักฉันเข้าไปอยู่ในเพิงพักซอมซ่อ เพื่อซ่อนความอัปยศอย่างฉันไม่ให้ใครเห็น และเตรียมจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่กับเธอ ตลอดเจ็ดปีในนรก ฉันถูกผู้คุมรุมซ้อมจนกระดูกผิดรูปและถูกวางยาพิษจนไตวายเรื้อรัง แต่เมื่อกลับมา พ่อแม่แท้ๆ กลับมองฉันเป็นขยะ พวกเขาและดันเต้บังคับให้ฉันไปปรากฏตัวเพื่ออวยพรงานแต่งให้เซราฟินา พวกเขายืนหัวเราะเยาะและด่าทอฉันด้วยภาษาถิ่นโบราณ โดยคิดว่าฉันฟังไม่ออก "หล่อนนำความอับอายมาสู่ตระกูล เป็นเมล็ดพันธุ์ที่เลวร้ายจริงๆ" คำพูดของแม่แท้ๆ ทำให้ฉันตาสว่าง ในที่สุดฉันก็เข้าใจว่า นรกเจ็ดปีของฉันไม่ใช่ความบังเอิญ แต่พวกเขาทุกคนรู้เห็นเป็นใจ และจงใจส่งฉันไปตายอย่างทรมานเพื่อปกป้องชีวิตอันสมบูรณ์แบบของลูกสาวจอมปลอม ความรักและความผูกพันพังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ฉันตัดสินใจทิ้งรายงานทางการแพทย์และสมุดบันทึกที่แฉความจริงทั้งหมดไว้บนเตียง ก่อนจะตอบรับข้อความช่วยเหลือจากกลุ่มอำนาจทางเหนือ อาเรียแห่งตระกูลวอลคอฟได้ตายไปแล้วตั้งแต่วันนี้ และฉันจะไม่มีวันหันหลังกลับไปมองพวกเขาร้องไห้คร่ำครวญอย่างเสียสติอีกเป็นอันขาด

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่เก้า โดมินิก สามีมาเฟียของฉันไม่ได้กล่าวอวยพร แต่เขากลับพาเมียน้อยที่กำลังตั้งครรภ์มาหยามเกียรติฉันต่อหน้าคนทั้งแก๊ง เมื่อเมียน้อยของเขาเกิดตกเลือดกะทันหัน เขาไม่ได้เรียกรถพยาบาล แต่กลับลากฉันไปที่คลินิกส่วนตัวของครอบครัว เขารู้ดีว่าฉันมีโรคหัวใจร้ายแรง การให้เลือดปริมาณมากอาจทำให้ฉันช็อกตายได้ แต่เขากลับสั่งหมอหน้าตาเฉย “เธอกำลังตั้งท้องลูกชายของฉัน คุณจะต้องให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ” ฉันอ้อนวอนขอร้อง แต่เขากลับให้คนเจาะเลือดฉันไปต่อชีวิตให้ผู้หญิงที่ทำลายครอบครัวเรา ขณะที่เลือดถูกดูดออกจากร่าง หน้าอกฉันบีบแน่น เครื่องวัดหัวใจส่งเสียงเตือนลั่น หมอตะโกนบอกว่าฉันอาการทรุดหนักและกำลังจะตาย แต่โดมินิกไม่แม้แต่จะหันมามอง เขาเดินออกไปจับมือเมียน้อย ปล่อยให้ฉันหัวใจล้มเหลวอยู่บนโต๊ะผ่าตัดเพียงลำพัง ฉันรอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์ แต่ความรักเก้าปีของฉันได้ตายจากไปแล้ว เขาคิดว่าฉันเป็นเพียงสิ่งของขัดดอก เป็นสมบัติที่เขาจะสูบเลือดสูบเนื้อยังไงก็ได้ และคิดว่าฉันจะทนกลับไปเป็นภรรยาที่แสนเชื่องของเขาเหมือนเดิม เขาคิดผิดมหันต์ ฉันกลับไปที่เพนต์เฮาส์เป็นครั้งสุดท้าย ปล่อยให้ไฟที่เมียน้อยของเขาทำพลาดจุดขึ้นเผาผลาญห้องนั้นจนวอดวาย ฉันทิ้งแหวนแต่งงานและประวัติการรักษาที่เปิดโปงความเลวทรามของเขาไว้ให้ปู่ของเขาดูต่างหน้า ก่อนจะขึ้นเครื่องบินหนีไปลอนดอน ในเมื่อเขาอยากทำสงคราม ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ

วันแต่งงานที่ควรจะสวยงามที่สุดในชีวิตของฉัน กลับกลายเป็นนรกขุมที่ลึกที่สุด เลยฤกษ์งามยามดีมาเป็นชั่วโมง เปรมศักดิ์ เจ้าบ่าวของฉันก็ยังไม่ปรากฏตัว ก่อนที่คุณหญิงแม่ของเขาจะเดินขึ้นเวที คว้าไมค์ประกาศยกเลิกงานวิวาห์กลางคัน โดยทิ้งท้ายอย่างเลือดเย็นว่าปัญหาทั้งหมดเกิดจากฉันที่ไม่รู้จักเอาอกเอาใจสามี ทั้งที่ความจริงแล้วเขาหนีงานแต่งไปหาคนรักเก่า แขกเหรื่อนับร้อยซุบซิบนินทา แสงแฟลชจากนักข่าวสาดส่องราวกับฉันเป็นตัวตลก พ่อเลี้ยงพุ่งเข้ามาตะคอกด่าว่าฉันทำธุรกิจของเขาพังพินาศ แม่เลี้ยงและน้องสาวต่างสายเลือดรุมทุบตีและเหยียดหยามฉันสารพัด พวกเขาไม่แคร์ความอับอายของฉันเลยสักนิด แคร์แต่ผลประโยชน์ที่ตัวเองสูญเสียไป ฉันต้องวิ่งหนีออกจากงานในสภาพชุดเจ้าสาวที่ยับเยินและน่าสมเพชที่สุด ทำไมฉันต้องเป็นฝ่ายก้มหน้ายอมรับความอัปยศนี้? ทำไมฉันต้องถูกครอบครัวปิงปลิงเหยียบย่ำจนจมดิน? ในจังหวะที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย ฉันเหลือบไปเห็นห้องจัดเลี้ยงข้างๆ ที่งานล่มไม่ต่างกัน ตรงกลางห้องโถงมีร่างของชายทุพพลภาพในชุดเจ้าบ่าวนั่งโดดเดี่ยวอยู่บนรถเข็นไฟฟ้า ความคิดบ้าบิ่นแล่นเข้ามาในหัว ฉันปาดน้ำตาลวกๆ เชิดหน้าขึ้น แล้วเดินตรงเข้าไปหาผู้ชายคนนั้น "ในเมื่อเจ้าสาวของคุณหนีไปแล้ว...คุณจะแต่งงานกับฉันไหมคะ" ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่า ผู้ชายพิการที่ฉันขอแต่งงานด้วยเพื่อประชดชีวิต จะเป็นถึงคุณชายสามแห่งตระกูล 'จรัญสนิทวงศ์' อภิมหาเศรษฐีที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ...และขาของเขาก็ไม่ได้พิการอย่างที่ทุกคนคิด!

ฉันเป็นคู่หมั้นของทายาทแก๊งมาเฟียชิคาโกเอาท์ฟิต เราผูกพันกันด้วยสายเลือดและประวัติศาสตร์ยาวนานถึงสิบแปดปี แต่ในงานเลี้ยงหมั้นของเรา เมียน้อยของเขาผลักฉันลงไปในสระน้ำที่เย็นจัด เมื่อฉันตะเกียกตะกายขอความช่วยเหลือ เขากลับว่ายน้ำผ่านฉันไป เพื่อไปอุ้มเมียน้อยที่แสร้งทำเป็นจมน้ำขึ้นมาแทน ต่อมา ผู้หญิงคนเดิมนั้นผลักฉันตกบันไดจนเข่าฉันแตกและอาชีพนักเต้นของฉันต้องพังทลายลง เขากลับก้าวข้ามร่างที่บอบช้ำของฉันไปปลอบโยนเธอต่อหน้าทุกคน ฉันบังเอิญได้ยินเขากระซิบกับเพื่อนอย่างเลือดเย็นว่า "ฉันกำลังทำลายจิตใจของเธอ เมื่อเธอหมดหวังมากพอ เธอจะกลายเป็นภรรยาที่เชื่อฟังอย่างสมบูรณ์แบบ" เขาคิดว่าฉันเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งที่โดนเตะแล้วจะกลับไปเลียมือเจ้านายเสมอ เขาคิดว่าเขาสามารถอดกลั้นความรักเพื่อบีบให้ฉันต้องคลานไปขอเศษอาหารจากเขา แต่เขาคิดผิด ในขณะที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการปกป้องเมียน้อยของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันถอดแหวนหมั้นทิ้ง ยกเลิกแผนการย้ายไปเรียนกับเขา และตีตั๋วไปนิวยอร์กทันที กว่าที่เขาจะรู้ตัวว่าสมบัติชิ้นนี้หายไป ฉันก็ยืนอยู่เคียงข้างผู้ชายอีกคนที่มองฉันเป็นราชินี ไม่ใช่สิ่งของแล้ว

ฉันเกิดมาเพื่อเป็นเพียงอวัยวะสำรองให้กับอิซาเบลลา พี่สาวผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของตระกูล สี่ปีที่แล้ว ภายใต้รหัส “เซเว่น” ฉันคือคนที่ดูแลรักษาและโอบกอดดันเต มอเรตตี ดอนแห่งชิคาโกเอาไว้ในความมืดมิดจนเขาหายดี แต่พี่สาวกลับหน้าด้านๆ ขโมยชื่อของฉัน เครดิตของฉัน และผู้ชายที่ฉันรักไป ดันเตหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานของเธอและมองฉันด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรังเกียจ เมื่อป้ายไฟนีออนร่วงลงมาบนถนน เขาพุ่งตัวไปใช้ร่างกายปกป้องอิซาเบลลา ทิ้งให้ฉันถูกทับอยู่ใต้ซากเหล็กที่บิดเบี้ยวเพียงลำพัง ในขณะที่พี่สาวนั่งร้องไห้เพราะรอยขีดข่วนเล็กน้อยอยู่ในห้องสวีตระดับวีไอพี ฉันกลับต้องนอนร่างแหลกเหลว ฟังพ่อแม่ปรึกษากันอย่างเลือดเย็นว่าไตของฉันยังใช้การได้สำหรับการผ่าตัดเปลี่ยนถ่ายให้เธอหรือไม่ ฟางเส้นสุดท้ายขาดลง เมื่อดันเตเห็นฉันสวมสร้อยข้อมือหินลาวาที่ฉันเคยใส่ตอนช่วยชีวิตเขา เขาปรักปรำว่าฉันขโมยมันไปจากอิซาเบลลา และสั่งให้พ่อแท้ๆ ของฉันลงโทษฉัน ฉันถูกฟาดด้วยแส้ห้าสิบทีจนแผ่นหลังเหวอะหวะ ในขณะที่ดันเตเอามือปิดตาอิซาเบลลาไว้ เพื่อปกป้องเธอจากความอัปลักษณ์ของฉัน “แกมันไม่มีค่าอะไรเลย แกเป็นแค่อะไหล่สำรอง จำใส่หัวไว้ด้วย” ฉันนอนจมกองเลือดด้วยความสิ้นหวัง ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคนที่ฉันยอมแลกชีวิตดึงขึ้นมาจากนรก ถึงได้มองฉันเป็นแค่หัวขโมยที่น่าขยะแขยง ทำไมครอบครัวสายเลือดเดียวกันถึงเห็นฉันเป็นแค่อวัยวะสำรองที่รอวันถูกชำแหละ ในค่ำคืนนั้น ความรักและความหวังโง่ๆ ในใจของฉันก็ได้ดับสลายลงอย่างสมบูรณ์ เช้าวันแต่งงานของพวกเขา ฉันยื่นกล่องของขวัญให้ดันเต ข้างในมีเทปคาสเซตต์ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าฉันคือ 'เซเว่น' ตัวจริง จากนั้น ฉันก็เซ็นเอกสารตัดขาดจากครอบครัว ขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แล้วขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซิดนีย์ กว่าที่เขาจะได้ฟังเทปม้วนนั้นและตระหนักว่าตัวเองแต่งงานกับปีศาจร้าย ฉันก็คงอยู่ไกลออกไปหลายพันไมล์ และไม่มีวันหวนกลับมาอีกตลอดกาล

ตลอดสามปี ฉันเป็นภรรยาผู้เงียบงันของอันเดอร์บอสมาเฟียแห่งนิวยอร์ก ฉันคอยขัดคราบเลือดออกจากเสื้อเชิ้ตให้เขา และทำหน้าที่เป็นเพียงเครื่องเรือนชิ้นหนึ่งในคฤหาสน์ แต่เขากลับทิ้งฉันไว้กลางสายฝนในวันเกิดของตัวเอง เพียงเพื่อรีบไปช่วยแฟนเก่าของเขาจากอาการสติแตกเรื่องส้นรองเท้าหัก เขามัวแต่ยุ่งกับการส่งข้อความหาผู้หญิงที่เขารักอย่างแท้จริง จนตวัดลายเซ็นลงบนเอกสารที่ฉันยื่นให้โดยไม่ได้เหลือบมองเลยสักนิด “เสร็จแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงปราศจากความรู้สึก โดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ปึกรายงานการขนส่งนั้น คือคำร้องขอเพิกถอนการสมรสของเรา ความรักที่ฉันมีให้เขาถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดี เขาปล่อยให้เธอเยาะเย้ยฉัน และยื่นแก้ววิสกี้ซึ่งเป็นเครื่องดื่มโปรดของเธอให้ฉัน โดยลืมไปว่าฉันเกลียดรสชาติของมันแค่ไหน ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ต่อให้ฉันพยายามอุทิศชีวิตให้เขามากเท่าไหร่ ฉันก็เป็นได้แค่วิญญาณไร้ค่าในบ้านของตัวเอง ฉันจึงตัดสินใจเลิกรอคอย ฉันเผาภาพแต่งงานของเราในเตาผิง ทิ้งแหวนแพลทินัมไว้ในกองขี้เถ้า และขึ้นเที่ยวบินเที่ยวเดียวมุ่งหน้าสู่ซานฟรานซิสโกพร้อมเงินชดเชย ต่อให้ยมทูตอย่างเขาจะเพิ่งรู้ตัวว่าสูญเสียอะไรไป จนต้องยอมคุกเข่าอ้อนวอนและขอร้องให้ฉันกลับไปเป็นราชินีของเขาในภายหลัง ครั้งนี้ฉันก็เลือกที่จะเดินจากมา

ฉันคือสถาปนิกและผู้สร้างป้อมปราการดิจิทัลให้กับดอนมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ในสายตาของทุกคน ฉันคือราชินีผู้สง่างามและสมบูรณ์แบบของเขา แต่ในขณะที่เรากำลังดินเนอร์ โทรศัพท์สำรองของฉันก็สั่นเตือนอยู่ใต้โต๊ะ มันคือข้อความจากชู้รักของเขา พร้อมรูปถ่ายที่ตรวจครรภ์ซึ่งขึ้นสองขีด “สามีของคุณกำลังฉลองอยู่ตอนนี้ คุณก็เป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้าน” เธอส่งคลิปวิดีโอที่เขาพูดเต็มปากว่าฉันเป็นแค่สิ่งของที่ ‘มีประโยชน์ใช้สอย’ เขาบอกว่าฉันเป็นแค่ทรัพย์สินที่เป็นหมัน เก็บไว้เพื่อเชิดหน้าชูตา ในขณะที่เธอคือคนที่จะอุ้มท้องทายาทของเขา ฉันมองข้ามโต๊ะไปหาเขา เขายิ้มและกุมมือฉัน โกหกฉันซึ่งๆ หน้าโดยไม่กะพริบตา เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉัน เพียงเพราะเขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้เมื่อสิบปีก่อน เขาคิดว่าฉันจะยอมทนกับการถูกเหยียดหยามและหยามเกียรติ เพียงเพราะฉันไม่มีที่ไปและไม่มีใครกล้าหย่ากับดอน แต่เขาคิดผิด ฉันไม่อยากหย่า และฉันก็ไม่อยากฆ่าเขา เพราะนั่นมันง่ายเกินไป ฉันโอนเงินห้าสิบล้านดอลลาร์เข้าบัญชีลับ และทำลายเซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดของอาณาจักรเขาทิ้ง จากนั้นฉันก็ยกยาเคมีจากตลาดมืดขึ้นดื่ม เพื่อลบล้างความทรงจำและตัวตนของตัวเองทิ้งอย่างถาวร ต่อให้เขาต้องเผาโลกทั้งใบเพื่อตามหาฉัน เขาก็จะไม่มีวันได้พบภรรยาของเขาอีกต่อไป

สี่ปีที่ฉันเฝ้ามองรอยกระสุนบนหน้าอกของเชส ฉันเชื่อมาตลอดว่ามันคือหลักฐานความรักที่เขายอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน ในวันครบรอบ เขาบอกให้ฉันสวมชุดเดรสสีขาวและกระซิบว่าคืนนี้จะเปลี่ยนทุกอย่าง ฉันเดินเข้างานกาล่าด้วยความหวังว่ากำลังจะได้เป็นเจ้าสาว แต่ฉันกลับต้องยืนตัวชาอยู่กลางห้องบอลรูม มองเขาสวมแหวนไพลินประจำตระกูลลงบนนิ้วของผู้หญิงอีกคน... คาริน ลูกสาวของแก๊งมาเฟียคู่แข่ง เมื่อฉันส่งสายตาอ้อนวอนขอให้เขาช่วยฉันจากความอับอาย เขากลับมองมาด้วยสายตาเย็นชาและประกาศต่อหน้าทุกคน "คารินมีไว้สำหรับอำนาจ เอมเบอร์มีไว้สำหรับความสุข อย่าสับสนระหว่างสองสิ่งนี้" เขาคาดหวังให้ฉันยอมอยู่เป็นแค่เมียน้อยที่เชื่อฟัง ซ้ำยังขู่ว่าจะส่งรถไถไปขุดหลุมศพแม่ของฉันขึ้นมาทำลายทิ้ง หากฉันกล้าขัดขืน เขาคิดว่าฉันไม่มีทางหนีรอดเพราะหนี้พนันก้อนโตของพ่อ หัวใจของฉันไม่ได้แค่แตกสลาย แต่มันถูกแผดเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน สี่ปีที่ผ่านมาฉันเป็นแค่ของเล่น เป็นสัตว์เลี้ยงที่เขาคิดจะเหยียบย่ำและย่ำยีจิตใจยังไงก็ได้งั้นเหรอ? เขาคิดผิด ด้วยมือที่สั่นเทา ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความหาผู้ชายที่เป็นดั่งปีศาจฝันร้ายของเชส... คีธ มอสลีย์ เจ้าพ่อมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด "หนี้ของพ่อ ฉันพร้อมชำระมันด้วยการแต่งงาน" สามวินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็สั่นเตือนบนฝ่ามือ "ตกลง" ในเมื่อเขาเลือกที่จะโยนฉันทิ้ง ฉันก็จะยอมเป็นภรรยาของปีศาจเพื่อกลับมาเผาโลกของเขาให้วอดวาย

ฉันคือเจ้าหญิงแห่งมาเฟียชิคาโก ลูกากับมัตเตโอคือผู้พิทักษ์ที่กรีดเลือดร่วมสาบานตั้งแต่เด็กว่าจะปกป้องฉันด้วยชีวิต แต่ในคืนที่โซเฟียจงใจเล็งพลุใส่ฉันจนไฟลุกท่วมตัว คำสาบานนั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ขณะที่ฉันดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องอยู่บนพื้น ผู้พิทักษ์ทั้งสองกลับวิ่งข้ามร่างฉันไปหาโซเฟีย พวกเขาเอาเสื้อแจ็กเก็ตคลุมร่างเธอพลางปลอบโยนเพราะเธอตกใจกับแรงสะท้อนของพลุ ปล่อยให้ฉันถูกไฟคลอกจนผิวหนังไหม้เกรียม ซ้ำร้ายเมื่อฉันตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลพร้อมแผลเป็นถาวร พวกเขากลับขโมยสร้อยไข่มุกของแม่ฉันไปให้เธอใส่ และยอมกรีดฝ่ามือตัวเองเพื่อรับโทษแทนเธอ "เธอไร้เดียงสานะ เอเลนา ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?" มิตรภาพสิบปีถูกทำลายลงเพียงเพราะน้ำตาจอมปลอมของเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง พวกเขามองข้ามความเจ็บปวดของฉัน และตราหน้าว่าฉันเป็นคนเลือดเย็นที่พยายามจะรังแกคนอ่อนแอ ฉันไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย และไม่อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เก็บกระเป๋าแล้วแปรพักตร์ไปยังสถานที่ที่พวกเขาไม่อาจตามมาได้ นั่นคือสู่อ้อมแขนของดันเต มอเรตตี คาโปผู้โหดเหี้ยมและทรงอำนาจแห่งนิวยอร์ก กว่าที่พวกเขาจะตระหนักถึงความผิดพลาดและคลานกลับมาอ้อนวอนขอให้ฉันยกโทษให้ ฉันก็กลายเป็นราชินีของชายอื่นไปเสียแล้ว

ฉันถือใบรายงานผลการตรวจครรภ์ หวังไปเซอร์ไพรส์คู่หมั้นที่คอนโด แต่เมื่อผลักประตูห้องนอนเข้าไป กลับพบเขากำลังเปลือยกายกอดรัดอยู่กับน้องสาวบุญธรรมของฉันบนเตียง แทนที่จะสำนึกผิด เขากลับมองฉันด้วยสายตาดูถูก "รอให้ผมได้เงินมรดกของคุณปู่ยัยนั่นก่อนเถอะ แล้วจะรีบถีบหัวส่งเลย" พอฉันหยิบผลตรวจครรภ์ออกมาพร้อมน้ำตา น้องสาวกลับแสร้งร้องไห้บอกว่าเธอก็ท้องลูกของเขาเหมือนกัน เขาเลือกเธอ ตวาดสั่งให้ฉันไปทำแท้ง ก่อนจะสะบัดมือผลักฉันอย่างแรงจนล้มกระแทกขอบโต๊ะ เลือดสีสดไหลอาบขา... ลูกของฉันจากไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับสายตาเย็นชาและโล่งใจของพวกเขา ฉันลากร่างที่โชกเลือดเตลิดออกไปที่ถนนจนถูกรถชน อาการสาหัสปางตาย ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูกและการถูกทรยศจากคนที่ไว้ใจที่สุด สลักลึกจนกลายเป็นความแค้นที่ฝังกระดูก ห้าปีต่อมา ฉันกลับมาเหยียบแผ่นดินไทยอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะอินทิราผู้โง่เขลา แต่เป็น 'ลลิตา' ดีไซเนอร์ระดับโลก พร้อมกับมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศที่ก้าวเข้ามาปกป้องฉัน เกมการแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

พ่อของฉันรับเลี้ยงเด็กกำพร้าอัจฉริยะเจ็ดคนเพื่อหมายหมั้นให้หนึ่งในนั้นเป็นสามีและผู้สืบทอดของฉัน ตลอดหลายปี ฉันมอบหัวใจให้เดเมียน ชายผู้เย็นชาที่สุด โดยเชื่อว่าความรักของฉันจะทลายกำแพงน้ำแข็งของเขาได้ จนกระทั่งคืนหนึ่ง ฉันเห็นเขากำลังจูบอย่างดูดดื่มกับอีฟ น้องสาวบุญธรรมผู้บอบบางที่ฉันคอยทะนุถนอมและรักเหมือนน้องสาวแท้ๆ แต่ฝันร้ายที่แท้จริงคือตอนที่ฉันแอบได้ยินชายอีกหกคนที่เหลือคุยกันในห้องสมุด พวกเขาไม่ได้แข่งขันกันเพื่อแย่งชิงฉัน แต่กำลังร่วมมือกันจัดฉากอุบัติเหตุเพื่อปั่นหัวฉัน พวกเขาหัวเราะเยาะความรักที่ตาบอดของฉัน มองฉันเป็นแค่ภาระโง่เขลาและเครื่องมือชำระหนี้ ชายทั้งเจ็ดคนที่ฉันเติบโตมาด้วยรวมหัวกันปกป้องอีฟราวกับลัทธิบูชาราชินี โดยใช้สมบัติของครอบครัวฉันเป็นฐานราก ฉันมอบทั้งชีวิต ความไว้ใจ และทุกสิ่งทุกอย่างให้พวกเขา แต่กลับถูกมองเป็นแค่ตัวตลกที่น่าสมเพช ทำไมคนที่ครอบครัวฉันชุบเลี้ยงมาถึงได้เนรคุณและโหดร้ายกับฉันได้ถึงเพียงนี้? ในเมื่อพวกมันเห็นฉันเป็นแค่ของตาย ฉันก็จะทำให้พวกมันรู้ว่านรกที่แท้จริงเป็นอย่างไร เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปในห้องทำงานของพ่อด้วยหัวใจที่เย็นเฉียบ "หนูจะแต่งงานกับคนอื่นค่ะพ่อ และช่วยอายัดบัตรของพวกเขาทั้งหมดด้วย"

ตลอดสี่ปี ฉันเป็นเพียงภรรยาผู้ว่านอนสอนง่ายของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในชิคาโก คืนนี้คืองานนิทรรศการศิลปะที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน เขาสัญญาเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่พลาดเด็ดขาด แต่เขากลับไปปรากฏตัวอยู่บนข่าวค่ำ ดันเตกำลังใช้ร่างและสูทราคาแพงกำบังสายฝนให้ผู้หญิงอีกคน หุ้นส่วนทางธุรกิจผู้ไร้ความปรานี แขกในแกลเลอรีเริ่มกระซิบกระซาบ สายตาสมเพชเวทนาเหล่านั้นเปลี่ยนค่ำคืนแห่งความสำเร็จสูงสุดของฉันให้กลายเป็นลานประหารที่น่าอับอายขายหน้า จากนั้นข้อความจากเขาก็ส่งมา “มีเรื่องด่วนเข้ามา อิซาเบลลาต้องการตัวผม คุณคงเข้าใจ มันคือธุรกิจ” ข้อความเยือกเย็นนั้นย้ำเตือนว่า ฉันเป็นเพียงสิ่งของประดับบารมีเพื่อฟอกขาวชื่อเสียงเปื้อนเลือดของเขา เขาไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวฉันเลย หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย แต่มันกลายเป็นน้ำแข็ง และที่ตลกร้ายที่สุดคือ ฉันเพิ่งพบว่าตัวเองกำลังตั้งท้องลูกของเขา ลูกที่เขาจะมองว่าเป็นเพียงทายาทสืบทอดอำนาจมืด เป็นทรัพย์สินอีกชิ้นที่ต้องถูกควบคุม ฉันจะไม่มีวันยอมให้ลูกต้องเติบโตมาในโลกที่โหดร้ายและเย็นชาของเขาเด็ดขาด เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินเข้าไปขัดจังหวะการประชุมของเขาและยื่นปึกเอกสารของแกลเลอรีให้ ด้วยความเย่อหยิ่งและรำคาญ เขาตวัดลายเซ็นทิ้งส่งๆ ไปโดยไม่แม้แต่จะอ่าน เขาไม่รู้เลยว่า แผ่นกระดาษที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียนข้างใต้นั้นคือใบหย่าของเรา และเอกสารสละสิทธิ์ความเป็นพ่ออย่างเด็ดขาด เขาเพิ่งจะเซ็นทิ้งภรรยาและลูกของตัวเอง ราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า จากนั้นฉันก็จองตั๋วเที่ยวเดียว เก็บกระเป๋าเพียงใบเดียว และหายตัวไปจากโลกของเขาตลอดกาล

ฉันถูกลักพาตัวไปมัดไว้ในโกดังร้าง โจรโทรไปเรียกค่าไถ่ร้อยล้านจากคู่หมั้นของฉัน แต่เขากลับตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เลิกเล่นละครสักทีเถอะ" แถมเขายังย้ำกับโจรว่าห้ามแตะต้องน้องสาวของฉันเด็ดขาด ก่อนที่โจรจะหลุดปากออกมาว่า น้องสาวที่แสนดีคนนี้แหละคือคนที่จ่ายเงินห้าล้านให้พวกมันมาข่มขืนแล้วฆ่าฉันทิ้งเพื่อจัดฉากให้เป็นอุบัติเหตุ ในวินาทีแห่งความสิ้นหวัง ฉันตัดสินใจเอาหัวกระแทกกำแพงอย่างแรงเพื่อหนีความอัปยศ แต่แทนที่จะตาย ความเจ็บปวดกลับปลุกความทรงจำที่หายไปเมื่อสี่ปีก่อนให้ตื่นขึ้น แท้จริงแล้วฉันไม่ใช่คุณหนูผู้อ่อนแอ แต่เป็นราชินีแห่งองค์กรนักฆ่าใต้ดินอันดับหนึ่งของโลก ฉันหักคอโจรพวกนั้นอย่างง่ายดาย แล้วลากสังขารโชกเลือดกลับไปที่บ้าน แต่สิ่งที่รออยู่กลับเป็นสายตารังเกียจจากพ่อและพี่ชายแท้ ๆ พวกเขารุมด่าว่าฉันบ้าและสร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจ ในขณะที่คู่หมั้นของฉันกำลังโอบกอดปลอบขวัญน้องสาวนอกสมรสที่กำลังบีบน้ำตาเสแสร้งเป็นเหยื่อ ฉันมองดูครอบครัวจอมปลอมที่สลับขาวเป็นดำ แม่ของฉันต้องตายเพราะสองแม่ลูกคู่นี้ หุ้นมรดกก็กำลังถูกฮุบไป พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นลูกแกะตัวเดิมที่ยอมให้เหยียบย่ำได้ตามใจชอบ ฉันเดินเข้าไปตบหน้าคู่หมั้นเฮงซวยจนหน้าหัน "ตั้งแต่วินาทีนี้ไป การหมั้นหมายถือเป็นอันสิ้นสุด!" ฉันประกาศถอนหมั้น ทวงมรดกทุกบาทที่เป็นของฉันคืน และรับคำท้าเดิมพันยึดอำนาจผู้นำตระกูลจากพ่อ สี่ปีที่หลับใหล... ถึงเวลาที่ฉันจะทวงคืนบัลลังก์ และทำให้พวกมันได้รู้ว่านรกที่แท้จริงเป็นยังไง

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมลดตัวไปทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงในฐานะลูกสาวของราชาไลแคน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อทดสอบว่า คอนเนอร์ คู่หมั้นระดับอัลฟ่าของฉัน รักตัวตนของฉันหรือรักแค่มงกุฎ แต่คืนนี้เขาทำพังไม่เป็นท่า เมื่อเมียน้อยของเขาจงใจสาด 'เงินบริสุทธิ์' ซึ่งเป็นพิษร้ายแรงสำหรับหมาป่า ใส่ฉันจนผิวหนังไหม้ละลายและส่งเสียงฟู่ฟ่า แทนที่เขาจะช่วยเหลือคู่แท้ของตัวเอง เขากลับมองมือที่เละเทะของฉันผ่านวิดีโอคอลด้วยความรำคาญที่ไปขัดจังหวะการคุยธุรกิจ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้พลังอำนาจของอัลฟ่ากดดันและบังคับให้ฉันคุกเข่าลงกับพื้น "ขอโทษเจเดนซะ คุกเข่าลง เดี๋ยวนี้" ความเจ็บปวดจากการถูกกรดเงินกัดกินทะลุถึงกระดูก ยังไม่สู้ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ผู้ชายที่ฟ้าลิขิตมาให้เป็นครึ่งหนึ่งของชีวิต กลับเหยียบย่ำฉันเพื่อปกป้องผู้หญิงที่พยายามจะฆ่าฉัน เข่าของฉันสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันอันหนักอึ้ง แต่สายเลือดราชวงศ์ในตัวฉันปฏิเสธที่จะยอมจำนน ฉันจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมสีดำที่ไม่ได้แตะต้องมานานถึงสามปีขึ้นมา "รหัสดำ ส่งองครักษ์มา" คอนเนอร์คิดว่าเขากำลังลงโทษและเหยียบย่ำพนักงานเสิร์ฟไร้ค่าคนหนึ่ง แต่เขาไม่รู้ตัวเลยว่า... เขาเพิ่งประกาศสงครามกับราชวงศ์ และจุดจบของเขากำลังจะมาถึง

ฉันลากร่างที่โชกเลือดของสามีออกมาจากซากรถและปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเขาอย่างสุดกำลังเมื่อสามปีก่อน แต่วันนี้ เขากลับโยน "ใบหย่า" ใส่หน้าฉันอย่างแรง พร้อมด่าทอว่าฉันเป็นนางแพศยาที่กล้าผลักเมียน้อยของเขาตกน้ำ เขาดึงผู้หญิงคนนั้นมาหลบอยู่ด้านหลัง ปกป้องเธอราวกับสมบัติล้ำค่า แล้วหันมามองฉันด้วยสายตาราวกับมองขยะเปียกชิ้นหนึ่ง "ไสหัวออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้! ไปแต่ตัว!" เขาไล่ฉันออกจากตระกูลคล่องแคล่วกลางดึกที่พายุฝนโหมกระหน่ำ โดยไม่ให้หยิบของติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว พร้อมกับทิ้งคำเย้ยหยันไว้ว่า ถ้าไม่มีเงินของเขา ฉันก็ไม่มีปัญญาเอาชีวิตรอดได้แม้แต่วันเดียว ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ฉันทรุดลงไปกองกับพื้นและอาเจียนออกมาอย่างหนัก ก่อนจะได้รับผลตรวจเลือดว่า... ฉันกำลังตั้งครรภ์ การทุ่มเทความรักมาตลอดสามปีแลกมาด้วยบาดแผลเต็มตัวและการถูกหักหลังอย่างเลือดเย็น เขาและทุกคนในสังคมชั้นสูงต่างหัวเราะเยาะ คิดว่าฉันเป็นแค่แม่บ้านไร้ค่าที่ถูกเขี่ยทิ้ง เป็นผู้หญิงหิวเงินที่ไม่มีทางสู้ แต่พวกมันไม่มีใครรู้เลยว่า เพื่อที่จะมาเป็นภรรยาของเขา ฉันยอมเก็บซ่อนตัวตนและสละป้ายคำสั่งแห่ง "เปลวอัคคี" องค์กรใต้ดินที่ทรงอิทธิพลที่สุดทิ้งไป ฉันมองหยาดฝนที่ปะปนไปกับน้ำตา ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออก "ศศิธร ฉันหย่าแล้ว เตรียมรถให้หน่อย" หนี้ที่พวกมันติดค้างฉันไว้ ถึงเวลาที่ฉันจะกลับไปทวงคืนทั้งต้นทั้งดอก และเหยียบย่ำความหยิ่งยโสของพวกมันให้จมดินบนสนามแข่งรถ!

ตลอดสามปีที่แต่งงานเข้าตระกูลเศรษฐี ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาและสะใภ้ที่แสนดีมาตลอด แต่จู่ๆ สามีกลับโยนหนังสือหย่าและเช็คห้าสิบล้านกระแทกใส่หน้าฉัน เขาบอกว่าผู้หญิงที่เขารักกลับมาแล้ว ไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ แม่ผัวกับน้องสะใภ้พากันรุมด่าทอ เหยียดหยามว่าฉันเป็นแค่อดีตคนรับใช้ที่หวังเกาะผู้ชายรวยกิน ส่วนเมียน้อยก็บีบน้ำตาแสร้งทำเป็นคนดีเยาะเย้ยฉัน พวกเขาคิดว่าฉันจะต้องคุกเข่าร้องไห้ฟูมฟาย อ้อนวอนไม่ให้ถูกทิ้งเหมือนหมาข้างถนน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้คราบผู้หญิงจืดชืดไร้ค่า ฉันคือ 'เทีย' ตำนานแชมป์โลกกีฬายิงปืน และผู้ถือหุ้นใหญ่ที่คอยช่วยธุรกิจของเขาอยู่เบื้องหลัง "สำหรับของที่คนอื่นใช้แล้ว ฉันไม่สนใจอยากจะเก็บไว้" ฉันจรดปากกาเซ็นหย่าอย่างไม่ลังเล ทิ้งเศษเงินห้าสิบล้าน สาดน้ำชาร้อนๆ ใส่หน้าพวกที่ดูถูกฉัน แล้วก้าวออกจากกรงทองเพื่อกลับไปทวงบัลลังก์ของฉันคืน

ฉันคือลูน่าแห่งฝูงดอร์ซีย์ และเป็นเศรษฐีนีที่คอยจ่ายเงินสนับสนุนชีวิตหรูหราของพวกเขามาตลอดห้าปี แต่วันนี้ สามีของฉันซึ่งเป็นจ่าฝูง กลับไล่ฉันลงจากเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวที่ฉันเป็นคนจ่ายเงินซื้อ เขายัดตั๋วเครื่องบินชั้นประหยัดที่ต้องต่อเครื่องถึงสองครั้งใส่มือฉัน แล้วชี้ไปที่ชู้รักของเขาที่ยืนอยู่บนบันไดเครื่องบิน "แอมเบอร์ร่างกายอ่อนแอ เธอต้องการความสะดวกสบายในห้องโดยสารส่วนตัว คุณไปบินเที่ยวบินธรรมดาซะ" แม่สามีที่กำลังสะพายกระเป๋าแบรนด์เนมที่ฉันซื้อให้ ยังพูดแทรกขึ้นมาว่าพลังการเยียวยาของฉันมันทำให้ชู้รักของเขาเครียด จากนั้นเขาก็ตัดการเชื่อมต่อทางจิตของเรา จับมือผู้หญิงคนนั้น แล้วปิดประตูเครื่องบินใส่หน้าฉันต่อหน้าคนทั้งฝูง ฉันยืนอยู่บนลานบินที่หนาวเหน็บ ถูกหยามเกียรติและถูกทิ้งขว้างเหมือนเป็นแค่คนรับใช้ เขาคิดว่าตัวเองมีอำนาจล้นฟ้าเพราะฉันยอมลดตัวให้เขาเล่นบทผู้นำมาตลอด แต่เขากลับลืมความจริงข้อหนึ่งไปซะสนิท... นั่นคือชื่อของเขาไม่ได้อยู่ในโฉนดหรือกองทุนทรัสต์เลยแม้แต่บาทเดียว ขณะที่มองดูเครื่องบินของตัวเองกำลังแล่นออกไป ฉันไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาผู้จัดการธนาคารส่วนตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ยกเลิกแผนการบิน สั่งลงจอดเครื่องบินที่จุดเติมน้ำมันแรก และตัดวงเงินเครดิตทั้งหมดของพวกเขาทันที" มาดูกันว่าจ่าฝูงจอมปลอมจะเอาชีวิตรอดยังไง ถ้าไม่มีกระเป๋าเงินของฉัน

เหลือเวลาอีกเพียงสามวัน ฉันก็จะเข้าพิธีแต่งงานกับดันเต้ อันเดอร์บอสมาเฟียที่ฉันหลงรักและเชื่อว่าเป็นฮีโร่ช่วยชีวิตฉันมาตลอดแปดปี จนกระทั่งฉันปลดล็อกโทรศัพท์ลับของเขา และพบว่าเขากำลังซุกซ่อนนักเต้นระบำเปลื้องผ้าไว้ เขาเอาแหวนเพชรสีชมพูหายากของจริงไปสวมให้นังนั่น แล้วเตรียมเอาแหวนเพชรสังเคราะห์ของปลอมมาสวมให้ฉันในวันแต่งงาน เขาไม่เพียงแค่นอกใจ แต่ยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีฉันสารพัด เขาออกโรงปกป้องเมียน้อยและหักหน้าฉันต่อหน้าลูกน้อง หนำซ้ำในวันเกิดของฉัน เขายังทิ้งฉันไว้ข้างถนนเปลี่ยวกลางดึก เพียงเพราะเมียน้อยโทรมาแกล้งสร้างสถานการณ์ว่ากำลังจะแท้งลูก ฉันยอมสวมบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียที่สมบูรณ์แบบมาเสมอ เพราะคิดว่าเขาคือคนที่ฝ่ากองเพลิงเข้าไปช่วยฉันเมื่อตอนเด็ก เขาคิดว่าฉันเป็นแค่เบี้ยทางการเมืองที่โง่เขลาและอ่อนแอ คิดว่าฉันจะยอมหลับตาข้างหนึ่งและทนรับการดูถูกนี้ได้ แต่เขาคิดผิด ฉันไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ฉันถอดแหวนปลอมทิ้งไว้ แล้วกดเบอร์โทรหา 'เอ็นโซ' ผู้นำตระกูลคู่อริ ชายที่พ่อของฉันเรียกว่าซาตาน และเป็นฮีโร่ตัวจริงที่ช่วยฉันไว้ในวันนั้น "การแต่งงานยกเลิกแล้ว ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ และเผาตระกูลของมันให้ราบเป็นหน้ากลอง"

ฉันกำลังนั่งตรวจบัญชีฟอกเงินของครอบครัว ตอนที่สามีเดินมาขอเงินหนึ่งแสนดอลลาร์เพื่อเอาไปเพิ่มเงินเดือนให้ "พี่เลี้ยงเด็ก" แต่ใช้เวลาแค่สามวินาที ฉันก็สังเกตเห็นว่าผู้หญิงที่เขากำลังพยายามเอาเงินฉันไปประเคนให้ กำลังสวมต่างหูชาแนลวินเทจของฉันที่หายไปอยู่ เมื่อฉันต่อว่า เขาไม่แม้แต่จะขอโทษ แต่กลับเอาตัวไปบังเธอไว้แล้วมองฉันด้วยสายตารังเกียจ "เธอเป็นแม่ที่ดี เป็นสิ่งที่คุณคงไม่มีวันเข้าใจ" เขาเยาะเย้ย เขาเอาภาวะมีบุตรยากที่ฉันยอมทุ่มเงินหลายล้านและทนเจ็บปวดเพื่อรักษามาเป็นอาวุธทิ่มแทงฉัน แต่เขาไม่รู้เลยว่า บนโต๊ะของฉันมีแฟ้มเอกสารจากนักสืบวางอยู่ เอกสารที่ระบุชัดเจนว่า เด็กชายทั้งห้าคนของพี่เลี้ยงคนนั้น คือลูกสายเลือดแท้ๆ ของเขา และเอกสารทางการแพทย์ที่ยืนยันว่า เขาแอบไป "ทำหมัน" ตั้งแต่หกเดือนก่อนที่เราจะเริ่มวางแผนมีลูก เขาปล่อยให้ฉันต้องทนทุกข์ทรมานกับการฉีดยานับครั้งไม่ถ้วน ร้องไห้กับผลตรวจที่ว่างเปล่า และจมอยู่กับความอับอายมาตลอดห้าปี เพียงเพื่อหลอกเอาเงินของฉันไปเลี้ยงดูครอบครัวลับๆ ของเขา ฉันมองดูผู้ชายที่ฉันยอมขัดใจครอบครัวมาเฟียเพื่อปกป้องเขาจากโลกที่โหดร้าย เพื่อให้เขาได้สวมเสื้อกาวน์สีขาวและใช้ชีวิตอย่างสง่างาม เขาคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่หลอกใช้ง่ายๆ เพียงเพราะฉันยอมอดทนเพื่อเขาอย่างนั้นหรือ? ฉันไม่ร้องไห้ และไม่ฟูมฟาย เพราะคนของตระกูลเพียร์ซไม่ร้องไห้... เราลงมือประหาร ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหามือขวาของฉันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันต้องการให้เขาพังพินาศ ไม่เหลืออะไรเลย และทำให้เขาปรารถนาที่จะตายเสียดีกว่าอยู่"

เมื่อตอนเด็ก หลินอวี่เคยช่วยชีวิตเหยาซีเยว่ที่กำลังจะตาย ต่อมา หลินอวี่กลายเป็นพืชหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอแต่งงานเข้าตระกูลหลินโดยไม่ลังเลใจและใช้ทักษะทางการแพทย์ของเธอเพื่อรักษาหลินอวี่ สองปีของการแต่งงานและการดูแลอย่างสุดหัวใจของเธอเพียงเพื่อตอบแทนบุญคุณ และเพื่อที่เขาจะให้ความสำคัญกับตัวเองบ้าง แต่ความพยายามทั้งหมดของเธอกลับไร้ประโยชน์เมื่อคนในใจของหลินอวี่กลับมาประเทศ เมื่อหลินอวี่โยนข้อตกลงการหย่ามาใส่เธออย่างไร้ความปราณี เธอก็รีบเซ็นชื่อทันที ทุกคนหัวเราะเยาะเธอที่เป็นผู้หญิงที่ถูกครอบครัวใหญ่ทอดทิ้ง แต่ใครจะไปรู้ว่า เธอคือ Moon นักแข่งรถที่ไม่มีใครเทียบได้บนสนามแข่งรถ เป็นนักออกแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ เป็นอัจฉริยะของแฮ็กเกอร์ และเธอยังเป็นหมอมหัศจรรย์ระดับโลก... อดีตสามีของเธอเสียใจมากจนคุกเข่าลงกับพื้นขอร้องให้เธอกลับมา ผู้เผด็จการคนหนึ่งอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาแล้วพูดว่า "ออกไป! นี่คือภรรยาของฉัน!" เหยาซีเยว่ "?"