นิยายสำหรับผู้อ่านหญิง

มารดาตายอย่างอนาถ สินเดิมถูกยึด ตนเองถูกส่งไปทรมานจนตายในชนบท เซียวเยว่หลันที่ทุกคนคิดว่าอ่อนแอ กลับลุกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมวิญญาณของหัวหน้าแก๊งมาเฟียจากโลกอนาคต เมื่อคนชั่วต้องการให้นางตาย นางก็จะส่งพวกมันไปลงนรกก่อน! จากคุณหนูบ้านนอกที่ผู้คนดูถูก สู่สตรีที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังทรงยกย่อง จากคู่หมั้นที่ทรยศ สู่ชายาท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการผู้ยอมก้มหัวให้นางเพียงผู้เดียว เส้นทางแก้แค้นครั้งนี้ จะเต็มไปด้วยเลือด น้ำตา การเมือง และความรัก และเมื่อถึงวันที่นางยืนอยู่บนจุดสูงสุด ทุกคนที่เคยรังแกนาง จะต้องชดใช้ทั้งหมด!

ในช่วงเวลาที่แฟนของฉันกำลังตกต่ำที่สุด ฉันบอกเลิกเขาอย่างกะทันหันเพื่อรักษาชีวิตเขาไว้จากพ่อของฉัน ต่อมา เขากลายเป็นหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพล และบีบบังคับให้ฉันแต่งงานด้วยเพื่อแก้แค้น ทุกคนต่างบอกว่าเขารักฉันมาก แต่ความจริงคือเขาพาเมียน้อยกลับบ้านทุกคืนเพื่อยั่วยุและหยามเกียรติฉัน เขาอายัดบัญชีธนาคารของฉันทั้งหมด เพียงเพื่อบีบให้ฉันต้องคลานไปอ้อนวอนขอเงินจากเขา เมื่อฉันแบกสังขารไปหาเขาที่ออฟฟิศ เมียน้อยของเขากลับเยาะเย้ยรูปร่างที่ผอมโซราวกับซากศพของฉัน ซ้ำยังปาตุ๊กตาดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของแม่ฉันจนแหลกละเอียด ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหวจนล้มลงและไอออกมาเป็นเลือดจนเปื้อนสูทราคาแพงของเขา แต่เขากลับจ้องมองฉันด้วยสายตาขยะแขยงและเย็นชา "เลิกเสแสร้งเรียกร้องความสนใจได้แล้ว เอเลน่า" เขาไม่เคยรู้เลยว่าฉันป่วยเป็นโรคร้ายระยะสุดท้ายและกำลังจะตาย เงินที่ฉันไปขอร้องแทบเป็นแทบตาย ไม่ใช่เพื่อเอาไปซื้อของหรูหรา แต่เพื่อซื้อมอร์ฟีนบรรเทาปวดให้ฉันได้ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ฉันยอมทนรับความเกลียดชังและการถูกเหยียบย่ำมาตลอดสิบปี เพียงเพื่อให้เขามีชีวิตรอดและยิ่งใหญ่ได้อย่างทุกวันนี้ จนกระทั่งวันที่เขาได้เห็นพินัยกรรมและรู้ความจริงทั้งหมดจากปากเพื่อนสนิทของฉัน เขาก็แทบคลุ้มคลั่ง มาเฟียผู้หยิ่งยโสยอมคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอน และทุ่มเงินหลายพันล้านเพื่อตามหาหมอที่เก่งที่สุดมาดึงฉันกลับจากความตาย แต่ฉันเพียงแค่ปัดมือเขาออกเบาๆ แล้วหลับตาลง "ฉันเหนื่อยแล้ว ดันเต้... ฉันพร้อมที่จะนอนแล้ว"

ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันยอมทิ้งตัวตนเพื่อเป็นภรรยาที่แสนอ่อนหวานและเชื่อฟังของยศกร จนกระทั่งวันนี้ เขาโยนหนังสือสัญญาหย่าใส่หน้าฉันด้วยน้ำเสียงเย็นชา เพียงเพราะผู้หญิงในดวงใจของเขากลับมาแล้ว เขาคาดหวังให้ฉันร้องไห้ฟูมฟาย น้องสาวของเขาก็พุ่งเข้ามาด่าทอเรียกฉันว่าผู้หญิงขี้คุกและพยายามจะยึดรถของฉันไป แม้แต่ตอนที่บังเอิญเจอกันข้างนอก เขากับเมียน้อยก็ยังร่วมมือกันเหยียดหยามฉัน ทำเหมือนฉันเป็นขยะที่ไร้ค่าและน่าสมเพช พวกเขาทุกคนเหยียบย่ำฉัน โดยคิดว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องเกาะตระกูลคนไวเพื่อความอยู่รอด แต่พวกเขาคงลืมไปแล้วว่า ก่อนที่ฉันจะก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ ฉันเคยเป็นใครกันแน่ ฉันจรดปากกาเซ็นใบหย่าอย่างไม่ลังเล สาดน้ำใส่หน้าน้องสาวที่หยิ่งผยองของเขา สะบัดมือที่เขาพยายามจะรั้งไว้ด้วยความรังเกียจ แล้วหันหลังก้าวออกมา คืนนี้ ฉันสลัดคราบแม่บ้านที่แสนดีทิ้งไป สวมชุดเดรสหนังสีดำรัดรูป มุ่งหน้าสู่สนามแข่งรถใต้ดิน "ฉันจะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของฉัน...รวมทั้งชีวิตของฉันด้วย"

สามีของฉันสูญเสียความทรงจำจากอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน เขาลืมความรักของเราไปจนหมดสิ้น และมองว่าฉันเป็นเพียงภาระที่น่ารำคาญ เขาพาอินฟลูเอนเซอร์จอมปลอมเข้ามาแทนที่ฉัน และมอบทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉันให้กับเธอ จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นจงใจเอาเข็มทิ่มริมฝีปากลูกของตัวเอง แล้วร้องไห้กล่าวหาว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดขี้อิจฉาที่ทำร้ายเด็กไร้เดียงสา สามีที่ฉันเคยยืนเคียงข้างมาตลอดไม่ยอมฟังคำอธิบายใดๆ เขาโกรธจนหน้ามืดตามัว เขาสั่งให้การ์ดเอาเข็มกับด้ายมาเย็บปิดปากฉันสดๆ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครสนใจ “เธอต้องไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินอะไร และไม่พูดอะไร” จากนั้นเขาก็สั่งให้คนจับฉันห้อยหัวลงมากลางล็อบบี้ในศูนย์ฟื้นฟูสุขภาพของฉันเอง ประจานให้คนทั้งโลกประณามและรุมสาปแช่ง ขณะที่ฉันถูกแขวนห้อยต่องแต่ง เลือดไหลรินและเจ็บปวดเจียนตาย ในที่สุดฉันก็ตาสว่าง ความรักที่มืดบอดและความหวังอันโง่เขลาตลอดห้าปีที่ผ่านมาได้กลายเป็นจุดจบของฉัน ฉันรักคนผิด และเขาก็ทำลายฉันจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี แต่พวกเขาทำผิดพลาดร้ายแรงไปอย่างหนึ่ง พวกเขาไม่รู้เลยว่าฉันแอบซ่อนกล้องจิ๋วเอาไว้ในห้องเด็ก และบันทึกความชั่วร้ายไว้ได้ทั้งหมด และที่สำคัญ พวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่า ครอบครัวที่แท้จริงของฉันสามารถบดขยี้อาณาจักรทั้งหมดของเขาให้พังพินาศได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงสายเดียว

ฉันปิดบังตัวตนในฐานะลูกสาวของหัวหน้ามาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุด เพื่อมาทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดในคลับของคู่หมั้นเป็นเวลาหนึ่งปี ฉันแค่อยากทดสอบว่าชายที่ครอบครัวเราจะรวมอาณาจักรด้วย คู่ควรจะเป็นราชา หรือเป็นแค่หุ่นเชิด แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ หญิงพลเรือนที่เขาหลงใหลจงใจเทเอสเปรสโซร้อนจัดราดมือฉัน เพียงเพราะฉันปฏิเสธที่จะเป็นคนรับใช้ของเธอ ผิวหนังของฉันพองแดงและปวดแสบปวดร้อนทันที ฉันวิดีโอคอลหาคู่หมั้นให้เขาดูรอยไหม้ หวังว่าเขาจะทวงคืนความยุติธรรมตามกฎของโลกใต้ดิน แต่เมื่อเห็นว่านักลงทุนของเขากำลังจับตามอง เขากลับตกใจและเลือกที่จะเสียสละฉันเพื่อรักษาหน้า "คุกเข่าลง! ขอโทษเธอ แสดงความเคารพที่เธอสมควรได้รับ" เขาคำรามผ่านลำโพงเพื่อปกป้องเมียน้อย เขาคิดว่าตัวเองกำลังแสดงความแข็งแกร่งและอำนาจ เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังสั่งให้ลูกสาวของชายที่อันตรายที่สุดในชายฝั่งตะวันออกคุกเข่า และกำลังมองผู้หญิงที่สามารถเผาโลกทั้งใบของเขาให้เป็นเถ้าถ่านได้ด้วยการโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศมันแผดเผายิ่งกว่าน้ำร้อนที่ราดลงมา ฉันไม่ร้องไห้ ฉันไม่ขอร้อง ฉันแค่กดวางสายและล็อกประตูครัว จากนั้น ฉันก็กดหมายเลขที่ทุกคนในโลกใต้ดินหวาดกลัว “พ่อ รหัสดำ เอาเอกสารมา และส่งหมาป่ามาด้วย”

วันครบรอบแต่งงานปีที่สาม สามีแสนดีจัดดินเนอร์สุดโรแมนติกและยื่นแก้วไวน์ให้ฉัน แต่พอรู้สึกตัวอีกที ฉันกลับตื่นขึ้นมาด้วยสภาพเปลือยเปล่าและบอบช้ำบนเตียงโรงแรมหรู โดยมีแผ่นหลังของผู้ชายแปลกหน้านอนอยู่ข้างๆ แหวนแต่งงานที่เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวของแม่หายไป ฉันลากร่างกายที่แสนอัปยศกลับบ้านเพื่อเค้นความจริง แต่กลับพบว่าสามีเป็นคนวางยาฉันเอง แถมเขายังแอบซื้อคอนโดหรูไว้ซุก 'เมียน้อย' ที่เป็นนักร้องดาวรุ่ง เขาประกาศหน้าด้านๆ ว่าเมียน้อยกำลังท้อง และขู่บีบไม่ให้ฉันหย่าโดยเอาความอยู่รอดของบริษัทพ่อฉันมาเป็นข้อต่อรอง หนำซ้ำในงานเลี้ยงของตระกูล นังเมียน้อยยังจงใจแกล้งล้มตกบันไดเพื่อใส่ร้ายฉัน จนสามีพุ่งเข้ามาง้างมือจะตบหน้าฉันต่อหน้าแขกเหรื่อมากมาย ฉันถูกคนที่รักที่สุดทรยศและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนไม่เหลือชิ้นดี แต่สิ่งที่ทำให้ฉันช็อกยิ่งกว่า คือตอนที่พยายามตามหาแหวนของแม่ที่หายไป พนักงานโรงแรมแจ้งว่า แขกวีไอพีที่เก็บแหวนได้ต้องการให้ฉันชดใช้เงินห้าหมื่นบาท เป็นค่าแจ็กเก็ตสั่งตัดที่ฉันทำเลอะในคืนนั้น และผู้ชายที่นอนกับฉันคืนนั้น... คือ 'อธิวัฒน์' ทายาทสายตรงผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพี่ชายต่างแม่ที่สามีฉันเกลียดชังและหวาดกลัวที่สุด ฉันกดบล็อกเบอร์ของสามีสารเลวทิ้งทันทีโดยไม่ลังเล ในเมื่อพวกมันกล้าผลักฉันลงนรก ฉันก็จะจับมือกับศัตรูตัวฉกาจของเขา... แล้วกลับมาเหยียบพวกมันให้จมดินไปพร้อมกัน

ฉันเกิดมาในตระกูลมาเฟีย เป็นเพียงอะไหล่สำรองที่มีชีวิตไว้เพื่อบริจาคอวัยวะให้พี่สาวคนโปรด ตอนที่คาโปผู้ไร้ความปรานีตาบอดและบาดเจ็บสาหัส ฉันคือคนที่เย็บแผลและดูแลเขาในเซฟเฮาส์ลับ เขาบอกว่ารักฉันและสัญญาจะแต่งงานด้วยเมื่อเขามองเห็นอีกครั้ง แต่เมื่อเขาหายดี พี่สาวของฉันกลับสวมรอยขโมยผลงาน กลิ่นกาย และเสียงของฉันไป เขาหลงเชื่อคำโกหกแสนหวานนั้นอย่างสนิทใจ ในวันที่ป้ายเหล็กขนาดยักษ์ร่วงหล่นลงมา เขาเลือกพุ่งเข้าไปปกป้องพี่สาว ปล่อยให้ฉันถูกทับจนขาแหลกละเอียด พ่อแม่แท้ๆ ตบหน้าฉันและสั่งให้คนลากฉันไปขังในห้องดับจิตอันหนาวเหน็บ โทษฐานที่ทำให้พี่สาวขวัญเสีย ส่วนผู้ชายที่ฉันเคยช่วยชีวิต กลับมองฉันด้วยสายตาขยะแขยงและสั่งเนรเทศฉันไปลอนดอน ก่อนที่ครอบครัวจะจัดฉากทิ้งให้ฉันตายในซากรถที่ไฟลุกท่วม ฉันเคยมอบความอบอุ่นและต่อลมหายใจให้เขา แต่เขากลับตอบแทนด้วยการขังฉันไว้ในความตายและเลือกแต่งงานกับหัวขโมย ทว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่า ฉันรอดชีวิตมาจากกองเพลิงนั้นได้ ฉันทิ้งแฟลชไดรฟ์บันทึกเสียงความจริงทั้งหมดไว้ให้เขาเป็นของขวัญแต่งงานชิ้นสุดท้าย จากนั้นก็เซ็นเอกสารตัดขาดครอบครัว แล้วนั่งเครื่องบินหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อีกซีกโลก... ปล่อยให้พวกเขาจมอยู่ในนรกแห่งความจริงที่เพิ่งค้นพบ

ข้อความบอกเลิกจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาสี่ปี ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของสุพิชญาอย่างไร้เยื่อใย ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติได้ เธอกลับเห็นเขาเดินลงจากรถมาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง... ซึ่งก็คือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ทั้งสองเดินควงแขนแนบชิดเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ที่พวกเธอเคยสร้างอนาคตด้วยกัน ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง ระบบ "จับคู่สมรสภาคบังคับ" ของรัฐบาลตรวจพบสถานะโสดของเธอทันที เธอถูกบังคับให้จดทะเบียนสมรสกับผู้ชายแปลกหน้าที่ดูเหมือนคนขับรถรับจ้างหาเช้ากินค่ำ ความโชคร้ายยังไม่จบแค่นั้น แฟนเก่าและเพื่อนทรยศยังตามมาจองล้างจองผลาญ พวกเขาร่วมมือกันขโมยไฟล์งานสำคัญ ทำให้สุพิชญาถูกบริษัทไล่ออกอย่างไม่เป็นธรรม เธอต้องอุ้มกล่องกระดาษออกมายืนร้องไห้อย่างหมดสภาพ ขณะที่พวกเขายังตามมาเยาะเย้ย และชี้หน้าดูถูกสามีป้ายแดงของเธอ "อะไรกัน? คนขับรถก็ใส่สูทด้วยเหรอ? เช่ามาล่ะสิ?" สุพิชญารู้สึกเจ็บปวดและสูญสิ้นทุกอย่าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุดถึงทำลายชีวิตเธอได้เลือดเย็นขนาดนี้ แต่ท่ามกลางสายตาดูถูกของทุกคน สุพิชญาตัดสินใจเช็ดน้ำตา เธอจับมือชายหนุ่มคนนั้นไว้แน่น แล้วประกาศก้องว่าเขาคือสามีของเธอ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า "คนขับรถจน ๆ" ที่เธอกำลังกางปีกปกป้อง แท้จริงแล้วคือมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศ... และเขากำลังส่งข้อความสั่งให้บริษัทของพวกทรยศล้มละลายในทันที

สามีกล่าวหาว่าฉันเป็นต้นเหตุให้ผู้ช่วยของเขาต้องเข้าโรงพยาบาล เขาอ้างว่าแอร์ที่ฉันเปิดทำให้เธอปวดท้องเกร็ง ทั้งที่ฉันท้องแปดเดือนและออฟฟิศก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหว เพื่อเป็นการ “ชดใช้” เขาหลอกพาฉันไปงานปาร์ตี้ แต่ฉันกลับตื่นขึ้นมาบนพื้นในห้องแช่แข็งผนังกระจก ด้านนอก สามีของฉันยืนโอบเอวผู้ช่วยที่ดูแข็งแรงสบายดี เขายกแก้วชนกับเหล่าไฮโซเพื่อ “ดับร้อน” ให้กับภรรยาของเขา พวกเขายืนมองคนของเขาถอดเสื้อผ้าฉันออก แล้วราดน้ำแข็งเย็นเฉียบลงบนท้องที่กำลังตั้งครรภ์ของฉัน ฉันกรีดร้องขอความเมตตา แต่กลับรู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ไหลรินอยู่ระหว่างขา ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา ขณะที่ฉันนอนจมกองเลือด เขากลับแสยะยิ้มและตะโกนสั่งให้ฉันขอโทษ "ยอมรับผิดซะ พ่อเธอตายไปแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนมาช่วยเธอได้หรอก!" ฉันจ้องมองผู้ชายที่ฉันรักจนหมดหัวใจ ด้วยความสับสนและสิ้นหวังอย่างที่สุด ทำไมเขาถึงเลือดเย็นกับสายเลือดของตัวเองได้ขนาดนี้? แต่เขาไม่รู้เลยว่า พ่อของฉันยังไม่ตาย และการล้มละลายของตระกูลฉันก็เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้า เมื่อฉันฟื้นขึ้นมาบนเตียงโรงพยาบาลพร้อมกับหน้าท้องที่แบนราบ ความรักทั้งหมดได้ถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน ฉันปฏิเสธเงินชดเชยการหย่ามหาศาล แต่ขอแค่เศษหุ้นบริษัทเขาเพียงเล็กน้อย เพราะฉันจะลงมือบดขยี้เขาให้พังพินาศด้วยมือของฉันเอง

ฉันกำลังจะตายในงานเลี้ยง ไอออกมาเป็นเลือดสีดำเน่าเปื่อย ขณะที่ทุกคนกำลังฉลองตำแหน่งใหม่ให้ลีเดีย น้องสาวต่างแม่ของฉัน ฉันส่งกระแสจิตอ้อนวอนคาเล็บ อัลฟ่าจ่าฝูงและคู่แท้ของฉัน บอกเขาว่าฉันถูกวางยาพิษและกำลังจะตายจริงๆ แต่เขากลับใช้พลังอัลฟ่ากดข่มฉัน หาว่าฉันเสแสร้งสร้างเรื่องเพราะอิจฉาน้องสาว "ถ้าเธอจะตาย ก็ไปตายที่อื่น อย่ามาทำให้บ้านของฉันสกปรก" พ่อแม่แท้ๆ ของฉันด่าทอว่าฉันเป็นตัวน่าอับอาย และสั่งให้ฉันไสหัวไป ฉันถูกเนรเทศ ต้องทนเจ็บปวดทำพิธีตัดขาดพันธะคู่ครอง และไปรอความตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงแรมจิ้งหรีด ก่อนที่ฉันจะสิ้นลม ลีเดียตามมาเหยียบย่ำฉันถึงที่ "ฉันใส่ยาพิษในชาของเธอมาสิบปีแล้ว เพื่อไม่ให้เธอแปลงร่างได้ไงล่ะ" จนวินาทีสุดท้ายของชีวิต ฉันถึงได้รู้ว่าความอ่อนแอที่ทำให้ฉันถูกทุกคนรังเกียจ เป็นเพียงแผนการสกปรกของน้องสาว ทำไมคนที่ฉันรักที่สุดถึงตาบอดปกป้องฆาตกรและเหยียบย่ำฉันได้ลงคอ? ในโลกหลังความตาย เทพธิดาแห่งดวงจันทร์เปิดเผยความจริงว่าฉันไม่ใช่โอเมก้าไร้ค่า แต่เป็น 'หมาป่าขาว' ที่ทรงพลังและหายากที่สุด ท่านถามว่าฉันอยากกลับไปไหม ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงคำรามของหมาป่าในตัวที่ตื่นขึ้น ครั้งนี้ฉันไม่ได้กลับไปเพื่ออ้อนวอนขอความรัก แต่ฉันจะกลับไปเพื่อแก้แค้น

หลังผ่านเคราะห์สวรรค์ไม่สำเร็จ หูหลี จิ้งจอกเก้าหางพันปีตื่นขึ้นมาในร่างพระชายาผู้อาภัพแห่งตำหนักเย็น ครอบครัวเจ้าของร่างถูกใส่ร้าย ถูกเนรเทศ และตายอย่างเดียวดาย ส่วนนางไม่ได้อยากแก้แค้น ไม่ได้อยากแย่งชิงความโปรดปราน ไม่ได้อยากเป็นฮองเฮา สิ่งเดียวที่นางอยากทำคือปลูกผัก เลี้ยงไก่ กินอิ่ม และนอนสบาย ๆ แต่เหตุใดคนในวังถึงพากันแห่มาดูดวงที่ตำหนักเย็น เหตุใดสนมทั้งวังถึงต่อแถวรอคำทำนาย แล้วเหตุใดฮ่องเต้ผู้เย็นชาที่ไม่เคยเหยียบตำหนักเย็น กลับมาปรากฏตัวที่นี่ทุกวัน หูหลีแค่อยากเป็นปลาเค็ม เหตุใดชีวิตถึงวุ่นวายเช่นนี้!

ชีวิตแต่งงานของฉันจบลงในงานกาล่าการกุศลที่ฉันเป็นคนจัดเอง ชั่ววินาทีหนึ่งฉันยังเป็นภรรยาที่กำลังตั้งครรภ์และมีความสุขของเจ้าพ่อวงการเทคโนโลยี แต่วินาทีต่อมา หน้าจอโทรศัพท์ของนักข่าวก็สว่างวาบ ประกาศข่าวด่วนให้โลกรู้ว่าสามีของฉันกับคนรักในวัยเด็กกำลังจะมีลูกด้วยกัน เขาโอบกอดเธอต่อหน้าสาธารณชน ยอมรับเด็กคนนั้น และลบตัวตนของฉันกับลูกในท้องทิ้งไปอย่างเลือดเย็น เพื่อปกป้องการทำ IPO มูลค่าพันล้านดอลลาร์ แม่สามีและพ่อแม่บุญธรรมของฉันต่างสมรู้ร่วมคิดกัน พวกเขาพาเมียน้อยเข้ามานอนบนเตียงของฉัน ปฏิบัติต่อเธอราวกับราชินี ขณะที่ฉันถูกลดขั้นกลายเป็นนักโทษในบ้านตัวเอง พวกเขาสร้างเรื่องใส่ร้ายว่าฉันคบชู้ อ้างว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา และคำสั่งสุดท้ายที่โหดร้ายที่สุดคือการบังคับให้ฉันทำแท้ง "ถ้าเธอไม่ยอมเดินเข้าไปทำแท้งเอง ฉันก็จะให้คนลากตัวเธอไป" ฉันถูกขังไว้ในห้องอันมืดมิด สิ้นหวังและเจ็บปวดจนเจียนบ้า ทำไมคนที่ฉันรักและไว้ใจที่สุดถึงยอมฆ่าสายเลือดของตัวเองเพื่อแลกกับตัวเลขในตลาดหุ้น? แต่พวกเขาทำพลาดไปอย่างหนึ่ง... พวกเขาคืนโทรศัพท์ให้ฉันเพื่อหวังให้ฉันสงบสติอารมณ์ ฉันแสร้งทำเป็นยอมจำนน ก่อนจะกดโทรออกไปยังหมายเลขลับที่ถูกซ่อนไว้มานานหลายปี หมายเลขของ 'แอนโทนี ดีน' พ่อแท้ๆ ของฉัน ผู้เป็นผู้นำตระกูลมหาอำนาจที่ทรงอิทธิพลมากพอที่จะแผดเผาโลกทั้งใบของสามีฉันให้มอดไหม้เป็นจุณ

อลิอาน่าเป็นแพทย์ประจำบ้านที่เพิ่งกลับมารวมกับครอบครัวร่ำรวย เธอมีพ่อแม่ที่ดูรักและคู่หมั้นหล่อเหลาอย่างอีวาน แต่ทุกอย่างพังทลายเมื่อเธอพบว่าอีวานไม่ได้ไปประชุม แต่กำลังอุ้มเด็กชายชื่อลีโอที่บ้านหลังใหญ่กับเคียร่า รีส ผู้หญิงที่ทุกคนบอกว่าเสียสติไปห้าปีก่อน ขณะเดียวกันพ่อแม่ของเธอก็คอยโอนเงินสนับสนุนชีวิตหรูหราของทั้งคู่ ความจริงที่เธอเชื่อมาตลอดกลายเป็นเวทีที่ถูกสร้างขึ้นอย่างระมัดระวัง อลิอาน่าเป็นเพียงตัวแทนเพื่อแลกกับเส้นสายธุรกิจ พ่อแม่และอีวานไม่เคยรักเธอจริง ๆ เมื่ออีวานส่งข้อความโกหกว่าเพิ่งออกจากการประชุม เธอรู้ว่าตัวเองถูกใช้เป็นเครื่องมือตลอดห้าปี ความเจ็บปวดและความโกรธที่ถูกทรยศจากคนที่ใกล้ชิดที่สุดทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก อลิอาน่าตัดสินใจหายตัวไปทันที เธอจะทิ้งหลักฐานทั้งหมดไว้ให้พวกเขาเห็น แล้วเริ่มชีวิตใหม่โดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย

ตลอดเจ็ดปี ฉันคือผู้วางรากฐานอาณาจักรมาเฟียให้ ดันเต กัลโล เป็นมันสมองเบื้องหลังความสำเร็จ และเป็นคู่หมั้นที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับเขาในวันพรุ่งนี้ แต่ในคืนก่อนวันวิวาห์ ข้อความที่ส่งมาผิดเบอร์กลับทำลายชีวิตฉันจนพังทลาย มันคือรูปถ่ายมือของดันเตที่สวมแหวนแต่งงานแพลทินัม พร้อมข้อความสั้นๆ "แต่งงานเมื่อเช้านี้แล้ว ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว" แหวนวงนั้นสลักตัวอักษร 'D.I.' ซึ่งไม่ได้ย่อมาจากชื่อของฉันกับเขา แต่เป็น ดันเต กับ อิซาเบลลา รักแรกในวัยเด็กของเขา ความรักเจ็ดปีเป็นแค่เรื่องหลอกลวง ฉันเป็นเพียงเกราะกำบังหน้าโง่ๆ เพื่อปกป้องผู้หญิงที่เขารักตัวจริง เมื่อฉันจับได้ เขากลับปัดตกความรู้สึกของฉัน หาว่าฉันแค่งี่เง่าไร้สาระ และสั่งให้ฉันอยู่เป็นเครื่องมือทำเงินให้ตระกูลของเขาต่อไป ซ้ำร้ายเจ้าสาวหมาดๆ ของเขายังส่งรูปตอนพวกเขานอนกอดก่ายกันบนเตียงมาเย้ยหยันฉัน "ยัยขี้แพ้" พวกเขาคิดว่าผู้หญิงที่ไม่มีเบื้องหลังอย่างฉันจะต้องยอมจำนน ร้องไห้ฟูมฟาย และยอมทนอยู่ในกรงทองที่เขาสร้างไว้ให้ตลอดกาล พวกเขาคิดผิดมหันต์ ฉันแพ็กกระเป๋า กดยกเลิกสิทธิ์การเข้าถึงระบบข้อมูลทั้งหมดของเขา แล้วส่งต่อรูปถ่ายบนเตียงนั้นไปให้ ร็อคโค มอเรตติ มาเฟียคู่ปรับที่อันตรายที่สุดของดันเต "คู่หมั้นของคุณอยู่ที่ห้องสวีท 8808 โรงแรมแกรนด์ ไฮแอท เราจะไปพังงานเลี้ยงของพวกเขากัน" ในเมื่อฉันเป็นคนสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมากับมือ ฉันก็จะขอเป็นคนบดขยี้มันให้แหลกละเอียดด้วยตัวเอง

ฉันแต่งงานกับ 'รัฐศาสตร์' ทายาทตระกูลดังเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว ทนเป็นภรรยาที่ไร้ตัวตนมาตลอดหนึ่งปี จนกระทั่งคืนนั้น ฉันตื่นขึ้นมาในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ร่างกายบอบช้ำจากการถูกย่ำยีในห้องโรงแรมแปลกหน้า ฉันโทรหาสามีด้วยความหวาดกลัว แต่เขากลับด่าว่าฉันสร้างเรื่องน่าสมเพชเพื่อเรียกร้องความสนใจแล้วตัดสายทิ้ง ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า 'พิชามญชุ์' น้องสาวแท้ๆ ของเขาเป็นคนวางยาและส่งฉันไปขึ้นเตียงผู้ชายคนอื่น! แต่เมื่อฉันเอาใบหย่าไปปาใส่หน้าเขา รัฐศาสตร์กลับเลือกที่จะปกป้องน้องสาว ปฏิเสธการหย่าเพื่อรักษาหน้าตาตระกูล แม้แต่แม่แท้ๆ ของฉันก็ยังร้องไห้กอดขา ขอร้องให้ฉันทนอยู่ในขุมนรกนี้ต่อไปเพื่อแลกกับเงินค่ารักษาน้องชาย หนำซ้ำคุณปู่ของเขายังออกคำสั่งเด็ดขาด บังคับให้เราย้ายกลับไปอยู่เรือนหอและต้อง 'ผลิตทายาท' ให้ได้ภายในหนึ่งปี ฉันถูกคนทั้งบ้านรุมเหยียบย่ำ ถูกมองเป็นแค่สินค้าและเครื่องจักรผลิตลูก ไม่มีใครสนเลยว่าฉันเพิ่งผ่านความอัปยศอะไรมาบ้าง ในเมื่อความอดทนถึงขีดสุด ฉันจึงตัดสินใจลุกขึ้นสู้และจะไม่ยอมเป็นเหยื่ออีกต่อไป กลางโต๊ะอาหารเช้าของครอบครัว ฉันบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นภรรยาที่แสนดี ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ต่อหน้าทุกคน "คุณรัฐศาสตร์ทำงานหนักเกินไปค่ะ... เรื่องมีลูก เราคงต้องรอไปก่อน เพราะหนูไม่อยากกดดันสภาพร่างกายของเขา" ฉันส่งยิ้มไร้เดียงสา มองดูใบหน้าของสามีที่โกรธจัดจนแทบกระอักเลือดเมื่อถูกหาว่า 'ไร้น้ำยา' และนี่... เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น

ฉันทิ้งตัวตน ยอมเป็นแม่บ้านที่แสนเชื่องให้ตระกูลเกียรติชัยมาตลอดสามปี ควักสินเดิมก้อนโตช่วยอุ้มบริษัทของสามีจนรอดพ้นการล้มละลาย แต่วันครบรอบแต่งงาน ชานนกลับโยนหนังสือสัญญาหย่าใส่หน้าฉัน เขาบอกว่ารักแรกของเขากลับมาแล้วและกำลังท้อง เขาต้องให้สถานะที่ถูกต้องกับผู้หญิงคนนั้น เขาโยนเงินห้าล้านให้เป็นค่าเสียเวลา ซ้ำร้ายแม่สามีกับน้องสาวเขายังจัดฉากยัดสร้อยเพชรสิบล้านใส่กระเป๋าฉัน หวังแจ้งตำรวจจับฉันเข้าคุกเพื่อตอกฝาโลงให้ฉันไม่มีที่ยืนในสังคม ฉันมองดูคนพวกนี้ด้วยความสมเพช สามปีที่ฉันยอมซ่อนเขี้ยวเล็บเพื่อคำว่าครอบครัว มันช่างไร้ค่าสิ้นดี ฉันยอมทำตัวธรรมดาเพื่อหลีกหนีความวุ่นวาย แต่มันกลับทำให้พวกเขามองฉันเป็นแค่ผู้หญิงจนๆ ที่จะเหยียบย่ำยังไงก็ได้ ฉันหักข้อมือน้องสามี โยนสร้อยเพชรขยะนั่นทิ้งลงบ่อปลา แล้วเดินออกจากคฤหาสน์นรกนั่น คืนนั้นฉันลบประวัติแม่บ้านกระจอกๆ ทิ้ง และกลับคืนสู่ตัวตนที่แท้จริง ในงานหมั้นสุดอลังการของอดีตสามี เมื่อฉันก้าวขึ้นเวทีแล้วถอดหน้ากากเงินออกในฐานะ "หมอเทวดา S" ตำนานที่มหาเศรษฐีทั่วโลกต่างก้มหัวให้ ใบหน้าของชานนก็ซีดเผือดราวกับคนตาย นรกของพวกมัน... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

ฉันยืนอยู่คนเดียวที่แท่นบูชาหินอ่อนในชุดพิธีการที่หนักอึ้ง รอคอยอัลฟ่าคู่ชะตาของฉันมาทำพิธีผูกมัดวิญญาณ แต่เขาไม่มา โทรศัพท์ของฉันกลับสั่นเตือนพร้อมแจ้งเตือนไลฟ์สด: เคน คู่ชะตาของฉัน กำลังโอบกอดอีริส น้องสาวของฉันที่เพิ่งกลับมาพร้อมคำกล่าวอ้างว่าเธอคืออัลฟ่าหญิงที่หาได้ยาก เมื่อฉันกลับถึงบ้านด้วยความอับอาย กลับไม่มีคำขอโทษใดๆ แม่ตบหน้าฉันอย่างแรง กล่าวหาว่ากลิ่นโอเมก้าของฉันทำให้น้องสาวสุดที่รักของเธอเป็นพิษ ที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ฉันบังเอิญได้ยินพวกเขาวางแผนกันอย่างเลือดเย็นหลังประตูบานนั้น "ดูดเลือดเวราสัปดาห์ละครั้งเพื่อรักษาอีริสสิ ส่วนตัวเธอก็เก็บไว้เป็นคนรับใช้คอยเลี้ยงลูกให้เคนกับอีริส" เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ พวกเขาไม่ได้มองฉันเป็นคนในครอบครัว แต่มองเป็นแค่ปศุสัตว์ที่รอการเก็บเกี่ยว พวกเขาคิดว่าฉันยังเป็นเพียงโอเมก้าผู้อ่อนแอที่ถูกเนรเทศให้ไปปอกมันฝรั่งในดินแดนทางเหนืออันหนาวเหน็บเมื่อหลายปีก่อน และคงยอมก้มหัวรับชะตากรรมแต่โดยดี แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ที่ทางเหนือ ฉันไม่ใช่คนรับใช้ ฉันดึงกระเป๋ายุทธวิธีสีดำออกมาจากใต้เตียง ถึงเวลาที่ผู้บัญชาการกองกำลังแดนเหนือ ผู้หลอมรวมจากน้ำแข็งและเลือด จะตัดขาดพันธะคู่ชะตานี้ และมอบบทเรียนให้พวกเขารู้จักพลังที่แท้จริง

วันที่ครอบครัวที่แท้จริงซึ่งเป็นมหาเศรษฐีมารับตัวฉันกลับ พ่อแม่บุญธรรมโยนเช็คสองแสนบาทใส่หน้าและไล่ฉันออกจากบ้าน แต่ก่อนที่ฉันจะก้าวพ้นประตู รัศมี น้องสาวบุญธรรมก็กรีดร้องขึ้นมา กล่าวหาว่าฉันขโมยสร้อยเพชรราคาห้าแสนและแบบร่างดีไซน์จบการศึกษาของเธอไป แม่บุญธรรมสั่งให้คนค้นกระเป๋าเดินทางของฉันอย่างหยาบคาย และค้นเจอสร้อยคอเส้นนั้นที่รัศมีแอบยัดไว้จริงๆ เพื่อนบ้านต่างพากันมามุงดูและชี้หน้าด่าทอฉัน "แกมันเนรคุณ ขี้ขโมย! ไปโรงพักกับฉันเดี๋ยวนี้!" รัศมีบีบน้ำตาร้องไห้ฟูมฟาย บอกว่าฉันอิจฉาที่ถูกไล่ออก เลยกะจะทำลายอนาคตของเธอด้วยการขโมยผลงาน ส่วนพ่อบุญธรรมก็มองฉันด้วยสายตาผิดหวังเสแสร้ง ปล่อยให้ทุกคนรุมประณามและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉัน พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แบบร่างดีไซน์ที่หล่อเลี้ยงโรงงานใกล้เจ๊งของพวกเขา รถหรูที่รัศมีขับ เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่พวกเธอใส่ ล้วนมาจากฝีมือการออกแบบของฉันทั้งสิ้น ทำไมพวกเขาถึงกล้าใช้การใส่ร้ายป้ายสีที่น่ารังเกียจมาตอบแทนความช่วยเหลือของฉัน ฉันมองดูละครปาหี่ของครอบครัวนี้ด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะง้างมือขึ้นแล้วตบหน้ารัศมีอย่างแรงสองฉาด ถึงเวลาที่ฉันจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง และทำให้พวกเขารู้ว่าการสูญเสียฉันไปคือจุดจบที่แท้จริงของตระกูลนี้

ตลอดสามปี ฉันสวมบทบาทภรรยามาเฟียที่สมบูรณ์แบบและจงรักภักดีต่ออเลสซานโดรมาโดยตลอด จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันบังเอิญไปได้ยินเขาเยาะเย้ยฉันว่าเป็น “รูปสลักน้ำแข็ง” ขณะกำลังหาความสำราญกับอาเรีย เด็กกำพร้าจอมปลอมที่เขาพาเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ หลังจากนั้นไม่นาน อานม้าของฉันถูกลอบตัดจนขาดกลางอากาศ ทำให้ขาของฉันหักแหลกลาญ อเลสซานโดรรู้ดีว่าอาเรียเป็นคนทำและเธอตั้งใจจะฆ่าฉัน แต่เขากลับสั่งลูกน้องให้ปล่อยผ่าน และเรียกประสบการณ์เฉียดตายของฉันว่าเป็นแค่ “บทเรียน” เขาทำให้ฉันอับอายต่อหน้าสาธารณชนด้วยการอายัดบัญชีของฉันเพื่อเอาเงินไปซื้อมรดกตกทอดของตระกูลให้เธอ แถมยังยืนดูเฉยๆ ตอนที่เธอขู่จะปล่อยคลิปส่วนตัวของเราให้สื่อเพื่อทำลายชีวิตฉัน เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนแหลกสลาย เพียงเพื่อสวมบทฮีโร่ปกป้องผู้หญิงที่เขาคิดว่าไร้ที่พึ่ง โดยไม่รู้เลยว่าเธอคือสิบแปดมงกุฎที่แอบไปนอนกับบอดี้การ์ด คู่อริ และคนงานของเขานับไม่ถ้วน พร้อมกับหัวเราะเยาะลับหลังว่าเขาช่างโง่เขลาและหลอกง่ายดายเพียงใด ในงานกาล่าประจำปี ต่อหน้าคนทั้งตระกูลอาชญากรรม เมื่ออเลสซานโดรบีบบังคับให้ฉันขอโทษชู้รักของเขา ฉันไม่ได้ร้องไห้อ้อนวอน ฉันเพียงแค่เสียบแฟลชไดรฟ์ที่บันทึกความระยำของพวกเขาทั้งหมดเข้ากับโปรเจกเตอร์หลัก แล้วกดเล่น

เมื่อเจ็ดปีก่อน ดันเต คู่หมั้นของฉัน ส่งฉันเข้าคุกเพื่อรับโทษแทนน้องสาวบุญธรรมอย่างเคียรา เขาอ้างว่านี่คือของขวัญอันล้ำค่าเพื่อปกป้องฉัน วันนี้เขามารับฉันที่หน้าเรือนจำ แต่กลับทิ้งฉันไว้ที่หน้าคฤหาสน์ของตระกูลเพียงเพราะเคียรากำลังมีอาการกำเริบขึ้นมาอีกแล้ว พ่อแม่สั่งให้ฉันไปนอนในห้องเก็บของแคบๆ บนชั้นสาม เพราะไม่อยากให้ฉันไปรบกวนเด็กสาวแสนบอบบางที่ขโมยชีวิตฉันไป พวกเขาจัดงานเลี้ยงมื้อค่ำสุดหรูเพื่อฉลองให้เธอ ในขณะที่ฉันถูกปฏิบัติราวกับวิญญาณไร้ตัวตน เมื่อฉันปฏิเสธที่จะร่วมโต๊ะ แม่ก็ขู่ฟ่อว่าฉันเป็นคนเนรคุณ “หล่อนก็แค่อิจฉาเคียรา” พ่อตราหน้าฉันเป็นภาษาสเปน แม้แต่ดันเต ชายที่เคยสาบานว่าจะรอฉัน ก็ยังนั่งปอกเปลือกองุ่นให้เคียราอย่างทะนุถนอม โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองฉัน พวกเขาคงคิดว่าเวลาเจ็ดปีในคุกจะทำให้ฉันกลายเป็นคนโง่เขลาและแตกสลาย แต่คุกคือมหาวิทยาลัยชีวิตของฉัน ฉันเรียนภาษาสเปนจนเชี่ยวชาญ และเข้าใจทุกถ้อยคำอันร้ายกาจนั้นอย่างถ่องแท้ ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนในครอบครัว แต่เป็นเพียงขยะที่ถูกใช้งานจนพังแล้วทิ้ง ความรักที่เคยมีให้พวกเขามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน คืนนั้น ในห้องเก็บของที่เต็มไปด้วยฝุ่น ฉันเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่า ล็อกอินเข้าสู่ช่องทางเข้ารหัสลับที่ตั้งค่าไว้เมื่อหลายปีก่อน “ข้อเสนอยังคงเดิม เธอจะยอมรับไหม?” มือของฉันพิมพ์ตอบกลับไปทันที “ฉันตกลง” ฉันไม่ได้แค่กำลังจะจากไป แต่ฉันกำลังจะลบพวกเขาออกไปจากชีวิตตลอดกาล