นิยายสำหรับผู้อ่านหญิง

อีกเพียงสามวันฉันก็จะต้องแต่งงานกับดันเต ฟาซิโอ รองหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ชายที่ฉันหลงคิดว่าเป็นฮีโร่ของฉันมาตลอดแปดปี จนกระทั่งฉันปลดล็อกโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขา และพบข้อความจากเมียน้อยที่ส่งมาเย้ยหยันว่าฉันเป็นแค่ ‘รูปปั้นที่น่าเบื่อ’ พร้อมรูปเซลฟี่ของเธอบนเตียงของเรา ความจริงที่น่าสะอิดสะเอียนค่อยๆ เปิดเผย เขาเอาแหวนหมั้นเพชรสีชมพูของจริงไปสวมให้นังนั่น แล้วเอาแหวนของปลอมราคาถูกมาสวมให้ฉันเพื่อหยามเกียรติ หนำซ้ำในไนต์คลับ เมื่อเมียน้อยจงใจสร้างเรื่อง เขากลับกางปีกปกป้องเธอต่อหน้าลูกน้องทุกคน ทิ้งฉันที่เป็นคู่หมั้นอย่างเป็นทางการให้ทนรับความอัปยศ และยังกล้าเอากำไลมรกตมรดกตกทอดสำหรับนายหญิงของตระกูลไปสวมให้ชู้รักหน้าตาเฉย หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย แต่มันเย็นเยียบจนกลายเป็นน้ำแข็ง ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันยอมสวมบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียผู้แสนดี แต่เขากลับเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนจมดินและมองว่าฉันเป็นแค่เครื่องมือทางการเมืองที่โง่เขลา น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก ส่วนฉันมีแผนกลยุทธ์ ฉันรวบรวมหลักฐานการฟอกเงินทั้งหมดที่จะส่งเขาเข้าคุก ทิ้งแหวนปลอมโง่ๆ ไว้ดูต่างหน้า แล้วกดโทรออกหา เอ็นโซ โมเร็ตติ ดอนแห่งตระกูลศัตรู ชายที่เฝ้ารักและรอคอยฉันอยู่ในเงามืดมาตลอดแปดปี “งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ มาร่วมกันเผาอาณาจักรของเขาให้ราบเป็นหน้ากลองกันเถอะ”

ความแค้นที่สะสมเป็นเวลาหลายปีกำลังถูกสะสาง “หล่อน” ที่ไม่เคยสำนึกผิดกับการกระทำของตัวเองกำลังถูก “เขา” ลงทัณฑ์ วิธีการลงโทษขอเขาไม่ธรรมดา นอกจากจะทำให้ครอบครัวเธอหมดเนื้อหมดตัว เขายังทำให้หล่อนมาอยู่ในฐานะนางบำเรอ ที่ยิ่งนับวันความเร่าร้อนของจำเลย จะยิ่งทำให้โจทก์หวั่นไหว และโขกสับหล่อนยิ่งกว่าทาส ทาสสวาทที่ไม่ธรรมดา...เพราะฤทธิ์เดชยิ่งกว่าพริกร้อยเม็ด! “ถ้าเธอไม่หยุดทำให้ฉันปวดหัว ฉันจะจูบเธอต่อหน้าคนงาน” ภาวินทร์ขู่เสียงเขียว จ้องมองสาวตรงหน้าที่ยืนเท้าเอว ไม่มีทีท่าเกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย “ถ้าคุณจูบฉันต่อหน้าคนงาน ฉันก็จะจูบพี่ชาตรีต่อหน้าคุณเหมือนกัน” เจอย้อนแบบนี้เข้าไป ภาวินทร์ถึงกับอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเธอจะยอกย้อนเช่นนี้ ก่อนจะหันไปมองชาตรี ลูกน้องคนสนิทที่สะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่าตนเข้าไปอยู่สงครามประสาท “เธอกล้าเหรอ” ภาวินทร์เสียงเข้มกว่าเก่า “คุณก็ลองทำดูสิ แล้วคุณจะรู้ว่าฉันทำจริงหรือไม่จริง” เอมิกาท้ากลับ เชิดหน้าใส่ “ฉันทำให้คุณดูตอนนี้เลยก็ได้นะ มามะ พี่ชาตรีจ๋า มาให้เอมจูบหน่อย” ผู้พูดเดินตรงไปหาชาตรีที่ก้าวถอยหนีด้วยความกลัว เขาไม่ได้กลัวว่าเอมิกาจะจูบตนจริงๆ แต่กลัวแววตา ท่าทางของเจ้านายตัวดีต่างหาก กลัวว่าเท้าหนักๆ ของเจ้านายจะประเคนใส่หน้าตน ภาวินทร์ถึงกับทนไม่ไหว ตะเบ็งเสียงเรียกสาวแสบดังลั่น “เอมิกา!” ไม่พูดเปล่า เขาก้าวฉับๆ ไปหาร่างแน่งน้อย ก่อนจะจับหล่อนพาดบ่า เดินลิ่วๆ ไปบ้านพัก เดินไปตีก้นหล่อนไปด้วย ไม่สนใจเสียงร้อง และกำปั้นน้อยๆ ที่ทุบหลังเขาไม่หยุด “ร้ายนักนะ ร้ายอย่างนี้เดี๋ยวจะทำให้คลานลงจากเตียงเลยคอยดู” มาดูกันสิว่า คดีนี้ใครจะชนะระหว่าง โจทก์หนุ่มสุดหล่อกับจำเลยสุดสวย ใครคือผู้ชนะ

ลู่จื้อ อาศัยอยู่ในไต้หวัน เธอเป็นเจ้าของคาสิโนขนาดใหญ่ ที่ส่งต่อมาจากพ่อบุญธรรมที่รับเธอมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เธอวางมือคืนอำนาจให้ญาติพี่น้องของพ่อบุญธรรม แต่พวกเขากลับตามฆ่าเธอ

คุณอาหนุ่มผู้สุขุม นุ่มลึกกับหลานสาวสุดแสบแถบขี้ยั่ว สิบปีที่ไม่ได้เจอกัน นี่หนูแก้มใสโตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย สวยซะด้วย แล้วคุณอาของเราจะทำยังไงกับหลานสาวคนนี้ดีนะ

เพราะเธอถูกเขาปฏิเสธอย่างเลือดเย็น ทั้งๆที่เขารักเธอ และเธอเองก็รักเขา แต่ทำไมเราถึงรักกันไม่ได้ เพราะอะไร?

“ถ้าเก่งเรื่องพยาบาล ก็ช่วยพยาบาลให้บางส่วนในร่างกายฉันที่กำลังตื่นตัว สงบลงด้วยก็แล้วกัน หวังว่าคงจะไม่แค่ปากดีนะ” ‘ดารัณ’ จำต้องยอมรับข้อเสนองานใหม่... เพื่อนำรายได้มาสะสางหนี้สินของครอบครัว แต่เมื่ออดีตพยาบาลสาวเดินทางมาถึงสหรัฐอเมริกา เธอกลับพบว่างานของเธอ คือการดูแล... ‘คาร์ดิโก้ นอร์ตัน’ เพลย์บอยหนุ่มผู้บริหารสายการบินยักษ์ใหญ่ ผู้ไม่คิดจะสูญเสียสถานภาพความโสดให้กับผู้หญิงคนใดทั้งสิ้น… กฎเหล็กของคาร์ดิโก้ คือ...เขาจะไม่มีวันพาผู้หญิงไทยขึ้นเตียงเด็ดขาด เมื่อเขาพบว่าพยาบาลสาวไทยที่มารดาของเขาหามาดูแลอาการป่วย แท้จริงมีหน้าที่แอบแฝงคือคอยกีดกันและเก็บกวาดบรรดาคู่นอนชั่วคราวของเขาไปจนหมดสิ้น เขาก็ยิ่งโกรธ มีหรือ...เสือร้ายอย่างเขาจะยอมโดนลบคม เนื้อนุ่มๆ หวานๆ อยู่ตรงหน้า เสืออย่างเขาต้องขย้ำเท่านั้น คาร์ดิโก้จำต้องปรับเปลี่ยนแผน หันมากินอดีตพยาบาลคนสวย โดยไม่รู้สักนิดว่าผู้หญิงคนนั้นก็ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นว่าที่ลูกสะใภ้ที่มารดาของเขาตั้งใจหามาให้ตั้งแต่แรก สุดท้ายเขาก็ต้องจมดิ่งไปกับกฎเหล็กและแรงพิศวาสของตัวเองอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “จะหนียังไงก็คงไม่รอดหรอกสาวน้อย ตอนนี้ เวลานี้ เธอต้องทำหน้าที่ของเธอแล้ว” หญิงสาวเงยหน้ามองเจ้านายหนุ่มอย่างตื่นตระหนก ค่าจ้างสูงลิ่วที่เธอได้รับเหมารวมกับทุกการบริการเช่นนี้เลยหรืออย่างไร

เรื่องราวความรักของหนุ่มสาวสองคู่ ทายาทมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล แห่งเกาะฮ่องกง เธอเกิดมาเพื่อเขา และต้องเป็นของเขาผู้เดียว! ในเมื่อเธอทำให้คาสโนว่าอย่างเขายอมสิ้นลาย เขาก็ไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้ว ... เธอต้องเป็นดอกไม้ในมือมาเฟียอย่างเขาตลอดกาล! *** “อย่านะพี่หมิง...” โยธกาหอบหายใจแรง ร้องห้ามเสียงแผ่วหวิว มือน้อยจับมือหนาที่กำลังปลดชุดสวยออกจากร่างงาม “คนดี อย่าดื้อนะจ๊ะ” มาเฟียตัวร้ายยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมจ้องใบหน้างดงามด้วยแววตาหวานเยิ้ม ยิ่งเห็นอาการสั่นเทาของสาวน้อยไร้เดียงสา ริมฝีปากก็แย้มกว้างขึ้นอีก อา... เขาจะไปต่อหรือว่าจะหยุดเพียงแค่นี้ ใครก็ได้ช่วยบอกเขาที...

เจียงเหว่ยยี่ และ กู้เหยียนอันเป็นคู่รักในวัยเด็กมา 12 ปีแล้ว และคบกันมา 3 ปีแล้ว การแต่งงานระหว่างตระกูลเจียง และตระกูลกู้นั้นยิ่งใหญ่มากจนผู้หญิงทุกคนในเมืองเอต่างก็อิจฉา ในวันแต่งงาน สถานที่จัดงานเลี้ยงเต็มไปด้วยแขกและเพื่อนต่างๆ แต่แล้วเมื่อมีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามาทำให้กู้เหยียนอันละทิ้งเจียงเหว่ยยี่ ซึ่งแต่งตัวอย่างหรูหราสวยงามแล้ว การหลบหนีจากงานแต่งงานของกู้เหยียนอันทำให้เจียงเหว่ยยี่ดลายเป็นตัวตลกของเมืองเอ อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันที่คนในเมืองเหล่านั้นได้หัวเราะเยาะเท่าไร ก็เห็นเจียงเหว่ยยี่โพสต์ใบทะเบียนสมรสระหว่างเธอกับเสิ่นจินโจว: "แต่งงานแล้ว" จากนั้นไม่นาน เสิ่นจินโจวที่ไม่ได้โพสต์ข้อความมาหลายปีก็โพสต์ว่า "อ่านแล้ว" บางคนบอกว่าครั้งนี้เจียงเหว่ยยี่โชคเข้าข้าง และสูญเสียของเล็กน้อยไป แต่กลับได้ของมีค่ามากกลับมา เพราะกู้เหยียนอันเทียบไม่ติดเสิ่นจินโจวแม้แต่นิดเลย เมื่อเผชิญกับคำพูดที่เต็มไปด้วยความอิจฉาเหล่านี้ เจียงเหว่ยยี่ก็ตอบเห็นด้วยทุกครั้งอย่างตรงไปตรงมา จนกระทั่งวันหนึ่ง นักข่าวการเงินตัวกล้าถามเสิ่นจินโจวว่าเขาคิดอย่างไรกับการแต่งงานของเขา เมื่อทุกคนคิดว่าเสิ่นจินโจวจะเยาะเย้ยเจียงเหว่ยยี่อย่างหยิ่งผยอง แต่เขากลับพูดอย่างใจเย็นว่า: "ผมสมหวังแล้ว"

ห้าปีก่อน, หร่วนชิงเซี่ยไม่สนใจคำทัดทานของคนรอบข้างและแต่งงานกับกู้ชิงซู เธอไม่ได้รักอะไรเลยนอกจากหน้าตาของกู้ชิงซู โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น รักจนยอมให้เขานอกใจ รักพอที่จะทนเค้านอกใจได้ แม้กระทั่งเมื่อรู้ว่าเขาพาผู้หญิงอื่นมาอยู่ที่บ้านสามวันสามคืน หร่วนชิงเซี่ยก็ไม่โกรธ “กู้ชิงซูทำเกินไปหน่อยแล้ว!” “ชิงเซี่ย, เธอจะหลงรักเขาจริงๆ หรือเปล่า?” หร่วนชิงเซี่ยมองดูเพื่อนที่โกรธเคืองตรงหน้าและตอบอย่างจริงจัง “ตราบใดที่เขายังมีใบหน้านั้นอยู่, ฉันก็จะให้อภัยเขาได้เสมอ และจะรักเขาตลอดไป ” “ฉันยังติดค้างเขา” วันหนึ่งต่อมา กู้ชิงซูและผู้หญิงคนนั้นประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ มีรอยแผลเป็นที่ไม่สามารถหายได้บนใบหน้า หร่วนชิงเซี่ยจากไปอย่างไร้เยื่อใยและหายไปจากโลกของเขาโดยสิ้นเชิง ต่อมา เขาคุกเข่าต่อหน้าเธอและถามว่าทำไม เธอลูบรอยแผลเป็นใกล้ดวงตาของเขา ความเจ็บปวดในใจของเธอทวีคูณขึ้น “กู้ชิงซู, เพราะคุณ เขาต้องตายซ้ำสอง”

“นึกดูดีๆ เจ้าเอยเรามีอะไรเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดไหม ตัดคำว่าอาหลานออกไปก่อน ตอนนี้เราก็คือผู้หญิงกับผู้ชายที่มีความต้องการเหมือนกัน ถ้าอาปล่อยให้เจ้าเอยกลับห้องตอนนี้เจ้าเอยก็นอนไม่หลับและอาก็คงเป็นผู้ชายที่โง่มาก”

หลังจากแต่งงานกับกู้หลางเอี้ยน โจวซีได้ทำหน้าที่เป็นภรรยาของกู้ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต แม้ว่าเขาจะมีคนที่รักอยู่แล้วและปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา เธอก็ยังยินดีรับความเจ็บปวดเหมือนเป็นความสุข เมื่อทุกคนเห็นพฤติกรรมของโจวซีที่คอยตามใจเหมือนเงา เมื่อรักแรกที่ลืมไม่ลงของกู้หลางเอี้ยนกลับมาจากต่างประเทศ ทุกคนในเมืองต่างรอคอยที่จะเห็นเธออับอาย แต่ไม่คาดคิดว่าโจวซีจะเด็ดขาดและเซ็นสัญญาหย่าโดยไม่หันกลับไปมองอีก กู้หลางเอี้ยนกลับมาขวางเธอด้วยท่าทางที่ดื้อรั้นและตาแดงก่ำ "โจวซี เธอหมายความว่ายังไง?" เธอชูแหวนแต่งงานใหม่ในมือขึ้น พร้อมยิ้มอย่างสดใส "ขอโทษนะ ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว ไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว" …… ทุกคนคิดว่าโจวซีรักกู้หลางเอี้ยนอย่างลึกซึ้ง ราวกับว่าเธอยอมผ่านความยากลำบากและอุปสรรคเพื่อเขา แต่ไม่มีใครรู้ว่า เธอมองผ่านกู้หลางเอี้ยนไปยังชีวิตของคนอีกคนหนึ่งในอนาคต

นั่งรีวิวนิยายอยู่ดีๆ จ้าวลี่หลินก็ทะลุมิติมาเกิดใหม่เป็นนางร้ายในนิยายตรงหน้า สวรรค์ข้าเพียงด่านางร้ายผู้นี้ไปสองสามประโยคเท่านั้น เหตุใดต้องกลั่นแกล้งกันถึงเพียงนี้ แล้วสามีผู้นี้มิใช่ว่าเขาคือแม่ทัพผู้เก่งกาจหรือไร เกิดอะไรขึ้นจึงได้มาเป็นชาวสวนแบบนี้ แต่ถึงจะถูกไล่ออกมาเป็นชาวสวนแล้วอย่างไร ไม่ได้เป็นขุนนางก็เป็นคนร่ำรวยได้ มีเงินย่อมมีอำนาจมิใช่หรือ  แต่หากอยากกลับไปยิ่งใหญ่อีกครั้งก็ต้องฟังภรรยาอย่างข้า สามี...อยากรวยต้องช่วยข้าทำสวน

แป้งร่ำสาวใหญ่วัยสี่สิบ ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยงานจนกระทั่งเพิ่งรู้ตัวว่าไม่มีใครเคียงข้าง หลังจากทบทวนชีวิตดีแล้วจึงยื่นขอลาออกจากบริษัท และนับตั้งแต่นั้นมาชีวิตของเธอก็เปลี่ยน ระบบเส็งเคร็งนี่คืออะไร! .

เขาไม่ดุหรือโหดเหี้ยมเฉกเช่นมาเฟียคนอื่น คำสั่งต้องเป็นคำสั่งและไม่มีคำว่าผิดพลาด แต่กับเธอคำสั่งไหนก็ไม่สำคัญเท่าคำสั่งหัวใจ สั่งให้รักทำไมไม่รักแล้วมีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมแพ้ง่ายๆ ...คำสั่งรักมาเฟียร้าย "ถ้ายังอยากเห็นหน้าเพื่อนเธออีกครั้งจงสวมชุดแต่งงานเข้าพิธีกับฉันเสีย ไม่อยากนั้นรับรองได้เลยว่าเธอจะไม่เห็นแม้แต่เศษเสื้อผ้าที่โซเฟียสวมใส่ เพราะฉันจะไม่ตามหาผู้หญิงที่ทิ้งงานแต่งงานหนีไปแน่ๆ"

“อุ๊ย!” ภัทรวนันต์อุทานอย่างตกใจเมื่อทำท่าจะปิดประตู เขาแทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วและกดล็อกประตูห้องเอาไว้ เสียงล็อกประตูห้องทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว ตาโตเบิกกว้าง มองใบหน้านิ่งๆ ของเขาแต่ดวงตาฉายแววประหลาดล้ำ “พี่คุณเข้ามาทำไมคะ กรุณาออกไปด้วย” ภัทรวนันต์รับรู้ถึงความไม่ปลอดภัยของตัวเอง เธอถอยหนีอย่างระแวดระวัง “เธอไล่ฉันอีกแล้วเหรอ” เขาถามอย่างไม่พอใจ “ไม่ได้ไล่ค่ะ แต่ชายหญิงไม่ควรอยู่ด้วยกันในห้องตามลำพัง มันจะไม่งาม อีกอย่างพัดจะอาบน้ำเปลี่ยนชุด ไม่สะดวกใจมากๆ ที่จะให้พี่คุณอยู่ในห้อง หรือถ้าพี่คุณมีอะไรก็รีบพูดมาเถอะค่ะ ทุกคนกำลังรอทานอาหารอยู่ข้างล่าง” ภัทรวนันต์ถอยหนี ฝีเท้าหนักก้าวตามมาหาอย่างคุกคาม เธอพยายามพูดให้เขาเห็นใจ “แต่คำพูดเธอมันเหมือนไล่” เขาสาวเท้าเข้าหาเบียดหญิงสาวจนชิดกับผนังห้อง ภัทรวนันต์จึงถูกกักเอาไว้ภายใต้อ้อมแขนแกร่ง “พี่คุณคะ ได้โปรดอย่าทำอะไรพัดเลย” หญิงสาวขอร้องเสียงสั่น

ลิปดา ยามาชิตะ รัตภาคโสภณต้องเป็นโรคหลงตัวเองในระดับอันตรายมากแน่ๆ ถึงได้คิดว่าคนอย่างปานรพีจะยอมก้มหัวให้เพราะอำนาจเงิน ความมั่นใจแบบผิดๆ ทำให้เขากล้าพูดกับหล่อนด้วยคำพูดงี่เง่าว่าปานรพีต้องการเงินเท่าไหร่ถึงจะยอมคลานขึ้นเตียงของเขา หล่อนอยากจะด่ากราด หรือไม่ก็ทำอะไรร้ายแรงที่สุดกับเขาให้สมกับความร้ายกาจของหน้าตาดียิ่งกว่าเทพบุตรแต่มีความคิดสกปรกยิ่งกว่าซาตาน แต่สุดท้ายความจำเป็นก็ทำให้หล่อนต้องเป็นฝ่ายยอมกลืนน้ำลาย ละทิ้งศักดิ์ศรีไปเป็นฝ่ายเสนอตัวให้เขาเพื่อแลกเงิน “ครั้งเดียวแลกกับเงินห้าล้าน มากไปหน่อยมั้งแม่คุณ” คำพูดคำเดียวของเขาทำให้สัญญาเพียงค่ำคืนเดียวทอดยาวไปอีกด้วยเล่ห์กลโกงของซาตานตัวร้าย เหยื่ออย่างปานรพีจะทำอย่างไรได้ เมื่อหลวมตัวมาแล้ว ก็ต้องยอมตกกระไดพลอยโจรเป็นนางบำเรอด้วยสัญญาเช่าระยะยาวต่อไป หล่อนได้แต่หวังว่ามันจะจบลงเร็วๆ แต่ซาตานตัวร้ายอย่างลิปดาจะยอมให้มันจบหรือเปล่าล่ะ!

ในวงการเมืองไทยต่างรู้ดีว่า โจวซือหยาน ในฐานะแพทย์ชั้นนำด้านนรีเวชศาสตร์ เขาไม่เคยมีความสนใจในผู้หญิงเลย ไม่ว่าจะมีหญิงสาวที่สวยงามแค่ไหนมายืนอยู่ตรงหน้าเขา เขาก็ไม่เคยหันมอง ฉันเคยคิดว่าตัวเองพิเศษ แม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันมาสิบปี เขาก็ไม่เคยให้โอกาสฉันได้สัมผัสเขาเลย แม้แต่ปลายนิ้วของฉันที่บังเอิญสัมผัสชายเสื้อของเขา ก็จะโดนคำพูดเย็นชา "ทำตัวให้เหมาะสม" หลังจากความล้มเหลวในการพยายามเข้าใกล้เขาอีกครั้ง เขาก็หาผู้ชายสิบคนมาแทนที่ฉัน ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาตกลงให้ฉันสัมผัสเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันคิดว่าฉันจะสามารถทำให้เขาเปลี่ยนใจได้ แต่วันถัดมา กลับไปเจอเขาที่วิลล่าส่วนตัว กำลังประคองผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน เขาก้มลงจูบศีรษะของเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อฉันถามเขา เขากลับทำหน้าเฉยเมย “เธอไม่เหมือนกับคุณ เธอไม่มีความคิดสกปรกแบบนั้น และไม่ได้เกี้ยวผู้ชาย” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนรู้สึกถึงเลือด “เอาล่ะ เราเลิกกันเถอะ”

นิยายเรื่องนี้มีพระนาง2คู่ "อย่าหวังจะเอาความบริสุทธิ์ผุดผ่องมาจับฉัน ผู้หญิงของฉันทุกคนก็สาวบริสุทธิ์ทั้งนั้นแล้วอย่าลืมคุมกำเนิด ถ้าไม่อยากทำแท้ง! เพราะฉันไม่มีทางมีทายาทกับผู้หญิงชั้นต่ำ" VS "อะไรที่ฉันอยากได้​ ฉันต้องได้​ แม้แต่ตัวนายถ้าฉันต้องการ​ นายก็ไม่มีสิทธิ์​ปฏิเสธ​"

ฉันนอนนิ่งอยู่ในความเงียบอันเย็นเยียบของโรงพยาบาล ทรมานกับความสูญเสียลูกที่ฉันไม่มีวันได้อุ้ม ทุกคนบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่น่าเศร้า แค่ลื่นล้ม แต่ฉันรู้ความจริง...ฉันรู้ว่าสามีเป็นคนผลักฉัน ในที่สุดมาร์คก็มาเยี่ยม เขาไม่ได้ถือดอกไม้มา แต่กลับหิ้วกระเป๋าเอกสารมาด้วย ข้างในนั้นคือเอกสารหย่าและสัญญาห้ามเปิดเผยข้อมูล เขาบอกฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่าเมียน้อยของเขา ซึ่งก็คือเพื่อนของฉันเอง กำลังตั้งท้อง พวกเขากลายเป็น "ครอบครัวที่แท้จริง" ของเขาแล้ว และพวกเขาไม่อาจมี "เรื่องไม่สบายใจ" ใดๆ ได้อีก เขาขู่ว่าจะใช้รายงานทางจิตเวชปลอมๆ เพื่อสร้างภาพว่าฉันเป็นคนไม่มั่นคงและเป็นอันตรายต่อตัวเอง "เซ็นเอกสารซะ พรีม" เขาเตือน น้ำเสียงไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ "ไม่อย่างนั้นเธอจะได้ย้ายจากห้องสบายๆ นี่ ไปอยู่ที่...ปลอดภัยกว่านี้หน่อยนะ แบบระยะยาว" ฉันมองหน้าผู้ชายที่ฉันเคยรัก และเห็นปีศาจร้าย นี่ไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่มันคือการที่เขาเข้ามาเทคโอเวอร์ชีวิตฉันเหมือนเป็นบริษัท เขาไปพบทนายในขณะที่ฉันกำลังสูญเสียลูกของเรา ฉันไม่ใช่ภรรยาที่กำลังโศกเศร้าในสายตาเขา แต่เป็นภาระที่ต้องถูกกำจัด เป็นปัญหาที่ต้องจัดการให้สิ้นซาก ฉันจนตรอกอย่างสมบูรณ์แบบ และในตอนที่ความสิ้นหวังกำลังจะกลืนกินฉันจนหมดสิ้น ทนายความเก่าแก่ของพ่อแม่ก็ปรากฏตัวขึ้นราวกับภาพหลอนจากอดีต เธอยื่นกุญแจดอกใหญ่ที่ดูหรูหราและหนักอึ้งใส่มือฉัน "พ่อแม่ของหนูทิ้งทางหนีทีไล่ไว้ให้" เธอกระซิบ ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "สำหรับวันแบบนี้" กุญแจดอกนั้นนำไปสู่สัญญาที่ถูกลืม ข้อตกลงที่ปู่ของเราทำไว้เมื่อหลายสิบปีก่อน สัญญาการแต่งงานที่แน่นหนาเหมือนเหล็กกล้า ผูกมัดฉันไว้กับผู้ชายเพียงคนเดียวที่สามีของฉันกลัวยิ่งกว่าความตาย...มหาเศรษฐีผู้โหดเหี้ยมและเก็บตัว จิณณ์ ธนบดินทร์

“ฉันเอง จะตกใจอะไรหนักหนา ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้ได้นอกจากฉันอยู่แล้ว” เขาพูดเสียงไม่สบอารมณ์ มองใบหน้านวลที่ส่องกระทบกับแสงสีส้มจากหลอดนีออนแล้วพาใจสั่น ดวงหน้าหวานยามต้องแสงสีนี้ผสมผสานกับความเห่อร้อนจากความอาย ทำให้เธอเกิดความงดงามราวกับภาพวาดจากจิตรกรชั้นเอก เขาเผลอไผลหลงมองนิ่งงัน ลืมความไม่พอใจเรื่องที่เธอผลักร่างของตนจนสิ้น “ตาขอโทษค่ะ” เธอก้มหน้างุด ข่มความอายเมื่อเขามองเธอไม่วางตา เอ่ยคำขอโทษต่อเจ้าหนี้รายใหญ่ของบิดา เขาจะว่าเธอก็ไม่ถูกเพราะทีแรกเธอนอนคนเดียวในห้องนี้ แล้วตื่นมาเจอใครอีกคนอยู่ด้วยก็ต้องตกใจเป็นธรรมดา “ทำหน้าที่เธอให้ดี แล้วฉันจะให้อภัย” สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงแค่นี้คือหาความสุขจากร่างสาวอวบอิ่ม ที่ทำให้เขาคิดถึงมาตลอดทั้งวันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน