บทที่ 2

มุมมองของเอเลียนา:

ฉันแกล้งหลับตอนที่อีวานสอดตัวเข้ามาใต้ผ้าห่มดึกคืนนั้น

กลิ่นน้ำหอมของเคียรา... กลิ่นดอกการ์ดิเนียที่หวานเลี่ยนจนชวนคลื่นไส้ ติดแน่นอยู่บนตัวเขาราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง

มันอบอวลไปทั่วคอเสื้อ ซึมลึกในเส้นผม และฝังแน่นอยู่บนผิวของเขา

“เอเลียนา?” เขากระซิบพลางลูบแผ่นหลังของฉัน “ผมขอโทษเรื่องวันนี้นะ เรื่องงานที่ท่าเรือ... มันเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ”

เขาโกหก

ความลื่นไหลที่คำลวงพรั่งพรูออกมาจากปากเขา ทำให้กระเพาะของฉันปั่นป่วนด้วยความขยะแขยง

“ผมจะชดเชยให้นะ” เขาพึมพำ ริมฝีปากแตะเบา ๆ ที่หัวไหล่ของฉัน “สัปดาห์หน้าเราไปสวนสนุกกัน ผมจะซื้อกระเป๋าเบอร์กินใบใหม่ที่คุณอยากได้ให้ด้วย”

เขาคิดจริง ๆ หรือว่าเศษเงินกับกระเป๋าใบเดียวจะชดใช้รอยแผลพังยับเยินในชีวิตฉันได้

ฉันนอนนิ่งสนิทปล่อยให้เขาดึงเข้าไปกอด ร่างกายของฉันแข็งทื่อเหมือนแท่งน้ำแข็ง

ความโกรธแค้นเย็นเฉียบแล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือด มันเป็นพิษร้ายที่รุนแรงยิ่งกว่าคำโกหกของเขา

ฉันจดจ่ออยู่กับจังหวะการหายใจอันสม่ำเสมอของเขา... และเฝ้ารอ

พอเสียงหายใจของเขาเปลี่ยนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าผู้ชายไร้ยางอายคนนี้หลับสนิทไปแล้ว ฉันก็ค่อย ๆ ย่องลงจากเตียง

เป้าหมายของฉันคือห้องทำงานของเขา ห้องเพียงห้องเดียวในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เขาลงกลอนไว้ตลอดเวลา

เขาเคยอ้างว่า “มันมีเอกสารสำคัญ” และ “เป็นเรื่องธุรกิจของครอบครัว”

ฉันลองใส่รหัสผ่านที่น่าจะเป็นไปได้ วันครบรอบแต่งงาน วันเกิดของเขา นามสกุลเดิมของแม่เขา... ไม่มีอันไหนถูกต้องเลย

จากนั้น ด้วยสัญชาตญาณที่ทำให้ใจฉันบีบคั้น นิ้วของฉันจึงพิมพ์ตัวเลขอีกชุดลงไป

วันเกิดของฉัน

ระบบแจ้งว่ารหัสถูกต้อง

มันคือวันเกิดของลีโอด้วยเช่นกัน

เสียงประตูดังคลิกก่อนจะเปิดออก

ในลิ้นชักที่ถูกล็อค ซ่อนอยู่ใต้กองเอกสารของบริษัทฮิวส์ ไบโอเทค ฉันพบมัน

อัลบั้มภาพปกหนังเล่มหนึ่ง

มันไม่ใช่อัลบั้มของเรา

แต่เป็นของพวกเขาสามคน

ฉันเปิดดูทีละหน้า แต่ละภาพตอกย้ำความเจ็บปวดจากการถูกทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ภาพอีวาน เคียรา และลีโอที่ชายหาด เด็กชายตัวน้อยขี่อยู่บนคอของอีวาน

ภาพพวกเขาในวันคริสต์มาส กำลังแกะกล่องของขวัญหน้าต้นสน

และภาพที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ... ภาพของพวกเขาทุกคนถ่ายร่วมกับพ่อแม่ของฉันเอง ริชาร์ดและเอเลนอร์ โดโนแวน ทุกคนส่งยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

แขนของแม่โอบรอบตัวเคียรา ส่วนพ่อก็มองลีโอด้วยสายตาเปี่ยมความภาคภูมิใจ... แววตาแบบที่พ่อไม่เคย ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียวที่จะมองฉันแบบนั้น

ฉันเดินไปที่แล็ปท็อปของเขา

มันเปิดออกได้โดยไม่ต้องใส่รหัสผ่าน

เขามั่นใจและทะนงตนถึงขนาดคิดว่าฉันจะไม่มีวันรู้ทัน

มีโฟลเดอร์ส่วนตัวโฟลเดอร์หนึ่งตั้งชื่อสั้น ๆ ว่า “แอล”

ข้างในนั้นเต็มไปด้วยคลิปวิดีโอ ก้าวแรกของลีโอพร้อมเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของเคียรา คำพูดแรกของลีโอที่เรียก “แด๊ดดี้”

รวมถึงไฟล์สแกนสูติบัตร

บิดา: อีวาน ฮิวส์

มารดา: เคียรา รีส

ฉันเจอโฟลเดอร์ย่อยอีกอันชื่อ “การเงิน”

ในนั้นมีบันทึกการโอนเงินประจำเดือน ยอดเงินหลักล้าน ถูกโอนจากบริษัทโฮลดิ้งของตระกูลโดโนแวน ซึ่งเป็นธุรกิจที่ถูกต้องตามกฎหมายของพ่อฉัน ไปยังบริษัทบังหน้าแห่งหนึ่ง

บันทึกช่วยจำในทุกรายการระบุว่า “เงินลงทุนสำหรับหอศิลป์รีส”

พ่อแม่ของฉันไม่ได้แค่รู้เห็นเป็นใจ

แต่พวกเขาคือผู้บงการ

พวกเขาเป็นคนออกเงินสนับสนุนละครลวงโลกตลอดห้าปีที่ผ่านมา

พวกเขาเป็นคนจ่ายเงินซื้อชีวิตที่ถูกขโมยไปจากฉัน

มือของฉันสั่นเทาราวกับไม่ใช่ของตัวเองในขณะที่กำลังลงมือ

ฉันคัดลอกทุกอย่าง ทั้งรูปถ่าย วิดีโอทุกคลิป และหลักฐานรายการเดินบัญชีธนาคารมัดตัวทั้งหมด ลงในแฟลชไดรฟ์ที่เข้ารหัสซึ่งเจอในโต๊ะทำงานของเขา

ฉันเดินกลับมาที่ห้องนอน หลักฐานชิ้นสำคัญหนักอึ้งและเย็นเฉียบอยู่ในกระเป๋าเสื้อ

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหาคนเพียงคนเดียวที่ฉันไว้ใจได้

ฉันพูดว่า “เดบี” น้ำเสียงของฉันราบเรียบและเย็นชาจนจำเสียงตัวเองแทบไม่ได้ “ฉันอยากให้เธอสืบทุกเรื่องเกี่ยวกับเคียรา รีส ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ทุกเรื่องเลยนะ”

และแล้ว เรื่องเลวร้ายอีกระลอกก็ซ้ำเติมเข้ามา

หน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบจากข้อความของเบอร์ที่ไม่รู้จัก

มันคือรูปถ่าย... เคียรา อีวาน และลีโอ ภาพครอบครัวที่ดูอบอุ่นสมบูรณ์แบบซึ่งเพิ่งถ่ายที่สวนสาธารณะเมื่อช่วงกลางวันนี้

อีวานมองเธอด้วยสายตารักใคร่เทิดทูนจนทำให้ข้างในใจฉันบิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง

ข้อความใต้ภาพมาจากเธอ

“เขาบอกว่าเธอเป็นตัวแทนที่ลงตัว แต่ฉันว่าเธอมันก็แค่ตัวเลือกที่สะดวกดีเท่านั้นแหละ”

ความคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในอก เป็นการต่อต้านครั้งสุดท้ายอันแสนอ่อนแอของผู้หญิงคนเดิมที่ฉันเคยเป็น

แต่ความโศกเศร้าถูกแผดเผาจนมอดไหม้ไปด้วยเพลิงแค้น

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ตอนนี้ มีเพียงความเยือกเย็นอันเด็ดเดี่ยว... ที่พร้อมจะทำลายล้างทุกสิ่งให้พังพินาศไปพร้อมกัน