บทที่ 3

มุมมองของอาเลียนา ฉันไม่ใช่ภรรยาอีกต่อไปแล้ว ฉันกลายเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อนที่คอยวนเวียนอยู่ตรงขอบชีวิตที่ไม่เคยเป็นของตัวเองอย่างแท้จริง และวิญญาณก็ไม่มีสิ่งใดจะเสียอีกต่อไป เส้นสายในโลกใต้ดินของเดบีคิดราคาสูงลิ่ว แต่มันคุ้มค่าและรวดเร็วอย่างยิ่ง แค่เงินใต้โต๊ะก้อนโตที่ยื่นให้ผู้จัดการฝ่ายธุรการของรีสส์แกลเลอรี กับประวัติการทำงานปลอมๆ อีกหนึ่งใบ ทุกอย่างก็เรียบร้อย ตำแหน่งใหม่ของฉันคือ พนักงานทำความสะอาดชั่วคราว ฉันยืนอยู่ในห้องล็อกเกอร์ของพนักงาน สวมชุดภารโรงสีทึมๆ มอมแมม วิกผมราคาถูกที่สากกระด้างคลุมทับผมจริงของฉันเอาไว้ และหน้ากากอนามัยก็ช่วยบดบังใบหน้าท่อนล่างจนมิดชิด ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่ไร้ตัวตนอย่างสมบูรณ์แบบ งานที่ฉันได้รับมอบหมายคือ การทำความสะอาดห้องทำงานส่วนตัวของเคียรา ห้องทำงานห้องนี้ไม่ต่างอะไรกับแท่นบูชาชัยชนะของเธอ สถาปัตยกรรมทุกส่วนสะท้อนรสนิยมอันโอ้อวดของแม่ฉันอย่างชัดเจน ส่วนงานศิลปะที่คัดสรรมาประดับบนผนังก็ล้วนเป็นสิ่งที่พ่อของฉันชื่นชอบ สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่หอศิลป์ธรรมดา แต่มันคืออนุสรณ์สถานแห่งการทรยศหักหลัง ที่สร้างขึ้นด้วยเงินและอนาคตของฉันเอง บนโต๊ะทำงานของเธอ ท่ามกลางกองแคตตาล็อกศิลปะ มีกรอบรูปสีเงินขนาดเล็กวางอยู่ ฉันหยิบมันขึ้นมาดู มันคือรูปแต่งงาน เคียราในชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่าย ยืนเคียงข้างอีวานในชุดสูทสีเข้มบนชายหาด พิธีวิวาห์ลับๆ คำสาบานที่กระซิบบอกกันบนซากปรักหักพังของคำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับฉัน ฉันเดินไปตามโถงทางเดินของแกลเลอรี โดยมีรถเข็นทำความสะอาดเป็นเกราะกำบัง ในห้องพักพนักงาน แอนนา ผู้ช่วยสาวประจำแกลเลอรี กำลังซุบซิบนินทากับหญิงสาวอีกคนอย่างออกรส “คุณฮิวจส์มาที่นี่แทบจะตลอดเวลาเลยนะ” แอนนาพูดขึ้น โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีวิญญาณตนหนึ่งกำลังยืนฟังอยู่ตรงกรอบประตู “แทบจะดูแลเรื่องธุรกิจทั้งหมดแทนแล้ว แถมคุณโดโนแวนตัวจริงเสียงจริงก็แวะมาบ่อยมาก ดูเงียบๆ และเป็นส่วนตัวสุดๆ” เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบกระซาบราวกับกำลังบอกความลับสุดยอด “แล้วคุณนายโดโนแวนล่ะ?เธอพากลุ่มโปรดิวเซอร์ฮอลลีวูดมาที่นี่ทุกสัปดาห์เลย ฉันได้ยินเธอพูดกับคนพวกนั้นด้วยว่า เคียราเป็น ‘ลูกสาวที่ทั้งสดใสและเข้มแข็ง แบบที่เธอใฝ่ฝันอยากจะมีมาตลอด’” คำพูดเหล่านั้นควรจะบีบคั้นหัวใจฉันจนแหลกสลาย แต่มันกลับกลายเป็นเพียงชุดข้อมูลที่ไร้ความรู้สึก เป็นแค่ความจริงอันเยียบเย็นอีกข้อในบัญชีแค้นอันยาวเหยียด เสียงเครื่องยนต์อันคุ้นเคยของรถอีวานแล่นเข้ามาจอดด้านนอก ฉันรีบคว้าไม้ม็อบแล้วเริ่มถูพื้นห้องโถงใหญ่ ก้มหน้าลงต่ำ ขยับร่างกายอย่างเชื่องช้าและเป็นจังหวะ เสียงของเคียราดังแหลมและเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แทรกผ่านความเงียบสงัดเข้ามา “ฉันเหนื่อยกับเรื่องนี้เต็มทนแล้วนะอีวาน วิญญาณของยัยนั่นเริ่มทำให้ฉันรำคาญใจขึ้นทุกที เมื่อไหร่คุณจะกำจัดหล่อนให้พ้นทางไปเสียที?” “ผมทรยศเธอตั้งแต่วินาทีที่คุณบอกว่าท้องแล้ว เคียรา” เสียงของอีวานทุ้มต่ำและแหบพร่า “นั่นคือทางที่เราเลือก และเราต้องจัดการเรื่องนี้ให้มันจบๆ ไป” สายตาของเขาตวัดมาหยุดที่ฉัน พนักงานทำความสะอาดคนใหม่ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงทันที “เธอน่ะ” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจแบบเดียวกับที่ใช้สั่งทหารใต้บังคับบัญชา “หันกลับมา แล้วถอดหน้ากากนั่นออก” ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย หัวใจของฉันไม่เพียงแค่เต้นรัว แต่มันกระหน่ำกระแทกอยู่ในอกราวกับสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งและติดกับดัก ในขณะที่ฉันเริ่มขยับตัวจะหันไป ผู้จัดการฝ่ายธุรการก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายฉัน พร้อมกับรอยยิ้มร่าเริงที่ฝืนทำอย่างเห็นได้ชัด “ขอประทานโทษด้วยค่ะคุณฮิวจส์!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงเกินพอดี “เธอเพิ่งมาใหม่ค่ะ แล้วก็เป็นไข้หวัดใหญ่อย่างหนักด้วย เราไม่อยากให้เชื้อแพร่ไปติดคุณหรือคุณรีสส์น่ะค่ะ” เธอคว้าแขนฉันไว้แน่น ก่อนจะรีบพาฉันกึ่งลากกึ่งจูงมุ่งหน้าไปยังทางออกด้านหลัง “ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ เดี๋ยวทางเราจะส่งคนอื่นมาทำความสะอาดห้องโถงใหญ่แทนนะคะ” ฉันไม่ยอมหยุดเดินจนกระทั่งมาถึงรถของตัวเองซึ่งจอดห่างออกไปหลายช่วงตึก ฉันกระชากวิกผมออกจากศีรษะ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงจนตัวโยน สิ่งที่ทำให้ฉันหายใจกระชั้นถี่ขนาดนี้ไม่ใช่แค่อะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน แต่มันคือความแน่วแน่อันเยียบเย็นและเด็ดเดี่ยวในภารกิจของฉัน ฉันได้เห็นโลกของพวกมันทั้งหมดแล้ว และตอนนี้ ถึงเวลาที่ฉันจะเผามันให้วอดวายจนกลายเป็นเถ้าถ่าน