บทที่ 1 No.1

"เราไม่เหมาะกัน เลิกกันเถอะ" ข้อความสั้น ๆ จากเอกพลแฟนหนุ่มที่คบกันมาสี่ปีปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ สุพิชญาจ้องมองมันราวกับไม่เข้าใจความหมายของตัวอักษร นิ้วมือที่จับโทรศัพท์อยู่ขาวซีดเพราะออกแรงบีบแน่น อากาศยามเย็นของกรุงเทพฯ ชื้นและหนักอึ้ง กลิ่นอาหารข้างทางลอยปะปนมากับควันรถ แต่เธอไม่ได้กลิ่นอะไรเลย เธอไม่เชื่อ เธอรีบกดโทรศัพท์หาเขา แต่สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงเย็นชาของระบบอัตโนมัติ "หมายเลขที่ท่านเรียกกำลังติดสาย..." ติดสายงั้นเหรอ หัวใจของเธอร่วงหล่นลงไปกองที่ตาตุ่ม เธอสลับไปที่แอปพลิเคชันโซเชียลมีเดีย ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความไปต่อว่าเขา แต่กลับพบว่าตัวเองถูกบล็อกไปแล้ว ทุกช่องทางการติดต่อถูกตัดขาดอย่างไร้เยื่อใย สุพิชญาเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างห้องพักบนชั้นสามของอพาร์ตเมนต์เก่าที่พวกเขาเคยอาศัยอยู่ด้วยกัน ไฟในห้องสว่างอยู่ ในใจของเธอจุดประกายความหวังเล็ก ๆ ขึ้นมา บางทีเขาอาจจะแค่ล้อเล่น แต่แล้ว รถแท็กซี่คันหนึ่งก็แล่นมาจอดที่หน้าตึก เอกพลก้าวลงจากรถ แต่แทนที่จะเดินขึ้นตึกไป เขากลับเดินอ้อมไปอีกฝั่งและเปิดประตูรถให้อย่างเอาใจใส่ ผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าส่องให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย...ผุสดี เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ผุสดีเดินเข้าไปควงแขนของเอกพล ซบศีรษะลงบนไหล่ของเขาอย่างสนิทสนม ภาพนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของสุพิชญา ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ เธอรีบหลบเข้าหลังต้นปาล์มข้างทาง มองดูคนทั้งสองเดินกอดกันเข้าไปในประตูอพาร์ตเมนต์อย่างหมดแรง สมองของเธอขาวโพลน ภาพความทรงจำตลอดสี่ปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนที่ช่วยกันทำงานหาเงิน คำสัญญาที่เคยให้กันไว้ตอนนี้กลายเป็นเรื่องตลกที่บาดหู เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อตอนกลางวัน ผุสดียังส่งข้อความมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าทำงานเหนื่อยไหม แต่ตกกลางคืนกลับไปอยู่ในอ้อมแขนของแฟนเธอเสียแล้ว ความรู้สึกของการถูกหักหลังอย่างรุนแรงทำให้เธอหายใจไม่ออก เธอต้องใช้มือยันต้นไม้ไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนพิเศษที่ไม่คุ้นเคย หน้าต่างสีฟ้าปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอโดยอัตโนมัติ บนสุดมีตราครุฑของประเทศไทยประทับอยู่ หัวข้อการแจ้งเตือนเขียนว่า: “ประกาศด่วนเรื่องการเริ่มใช้แผนการจับคู่สมรสภาคบังคับ ‘โครงการครอบครัวสุขสันต์’ ประจำปี 2567” สุพิชญาตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ นี่เป็นกฎหมายใหม่ที่รัฐบาลเพิ่งประกาศใช้เมื่อปีที่แล้ว พลเมืองโสดทุกคนที่อายุครบ 22 ปีบริบูรณ์ หากไม่มีคู่รักที่คบหากันอย่างมั่นคง จะถูกนำเข้าสู่ระบบเพื่อทำการจับคู่สมรสภาคบังคับโดยอัตโนมัติ เพื่อเพิ่มอัตราการเกิดของประชากร เธอคิดมาตลอดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเอกพลนั้นมั่นคง กฎหมายนี้คงไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเธอ แต่ไม่คิดเลยว่าในวินาทีที่เธอเพิ่งเลิกกับแฟน ระบบจะตรวจจับสถานะ "โสด" ของเธอได้อย่างแม่นยำขนาดนี้ การแจ้งเตือนระบุว่า เธอต้องลงชื่อเข้าใช้ระบบภายใน 24 ชั่วโมงเพื่อยืนยันข้อมูลและเข้าร่วมการจับสลากรอบแรก มิฉะนั้นจะต้องเสียค่าปรับในอัตราที่สูง ความสิ้นหวังที่น่าขันถาโถมเข้าใส่เธอ ราวกับว่าหลังจากถูกโลกทั้งใบหักหลังแล้ว ยังมีมือที่มองไม่เห็นมาผลักเธอให้ตกลงไปในเหวลึกที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ เธอเดินอย่างไร้จุดหมายไปตามท้องถนน เสียงหัวเราะของผู้คนในตลาดโต้รุ่งที่คึกคักยิ่งทำให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น เธอเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อเซเว่นอีเลฟเว่น ซื้อเบียร์กระป๋องที่ถูกที่สุด แล้วไปนั่งบนม้านั่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา เบียร์เย็น ๆ ไหลผ่านลำคอ แต่กลับไม่สามารถดับความขมขื่นในใจได้เลย เธอจ้องมองรูปถ่ายคู่ของเธอกับเอกพลและผุสดีในโทรศัพท์ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนหน้าจอ เธอใช้ปลายนิ้วกดลบรูปภาพทั้งหมดทิ้งอย่างแรง ราวกับจะลบอดีตทั้งหมดให้หายไป จากนั้น เธอจึงกดเปิดแอปพลิเคชันสีฟ้าของรัฐบาล นิ้วของเธอสั่นเทาขณะกรอกหมายเลขบัตรประชาชนและข้อมูลส่วนตัว หน้าจอแสดงข้อความว่า: "คุณสุพิชญา จุลละมณฑล ยินดีต้อนรับเข้าสู่ระบบ 'โครงการครอบครัวสุขสันต์'" ระบบแจ้งว่า จากข้อมูลด้านการศึกษา ลำดับยีน และคะแนนความน่าเชื่อถือทางสังคม เธอถูกจัดให้เป็น "พลเมืองรอการจับคู่ระดับ A" เธอหัวเราะเยาะตัวเอง ระดับ A แล้วอย่างไร สุดท้ายก็ยังถูกทิ้งอยู่ดี หน้าจอเปลี่ยนไป มีปุ่มขนาดใหญ่เขียนว่า "เริ่มการจับคู่" กำลังกะพริบอยู่ เธอหลับตาลง คิดในใจว่า เอาเถอะ จะแต่งงานกับใครก็ช่างมันแล้ว เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดกดปุ่มนั้นลงไป ข้อมูลของผู้ชายมากมายเริ่มเลื่อนผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอก็หยุดนิ่ง รูปถ่ายติดบัตรและข้อมูลสั้น ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ผู้ชายในรูปหล่อเหลาอย่างไม่น่าเชื่อ คิ้วเข้ม ดวงตาลึกซึ้ง จมูกโด่งเป็นสัน เพียงแต่สีหน้าดูเย็นชาเกินไปหน่อย ชื่อ: ยิ่งยศ เจริญสุขมงคล ระดับความเข้ากันได้: 99.99% ระดับของระบบ: SSS ข้อมูลระบุว่า "สุขภาพแข็งแรง ไม่มีประวัติเสื่อมเสีย คะแนนความน่าเชื่อถือทางสังคมสูงมาก" สุพิชญาตกตะลึง เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับคู่ครองระดับ SSS มาก่อน ว่ากันว่าเป็นระดับที่มีอยู่เพียงหนึ่งในล้านคน ส่วนใหญ่มักจะเป็นผู้ที่สร้างคุณประโยชน์อย่างใหญ่หลวงให้แก่ประเทศชาติ หรือไม่ก็เป็นมหาเศรษฐีระดับแนวหน้า แต่เธอรีบปัดความคิดนั้นทิ้งไป ในช่องอาชีพนั้นว่างเปล่า ข้อมูลครอบครัวก็เขียนไว้แค่ว่า "ธรรมดา" บางทีอาจจะแค่ชื่อซ้ำกัน หรือไม่ก็ระบบเกิดข้อผิดพลาด ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง: "การจับคู่สำเร็จ กรุณานำเอกสารยืนยันตัวตนไปที่สำนักงานเขตสวนหลวงในวันพรุ่งนี้ เวลาเก้าโมงเช้า เพื่อดำเนินการจดทะเบียนสมรส" เธอมองชื่อที่ไม่คุ้นเคยและใบหน้าที่หล่อเหลาเกินจริงนั้น ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเธออยู่ข้างหน้า คือกรงขังแห่งใหม่ หรือการปลดปล่อยที่คาดไม่ถึง