บทที่ 2 No.2

ภายในห้องทำงานสุดหรูชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ยิ่งยศกำลังนั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของกรุงเทพฯ ได้ทั้งเมือง นิ้วเรียวยาวของเขากำลังเลื่อนดูข้อมูลบนแท็บเล็ต ซึ่งก็คือข้อมูลของสุพิชญานั่นเอง สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉยเย็นชาเช่นเคย วีระ ผู้ช่วยของเขายืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างนอบน้อมและรายงานว่า "คุณชายครับ ทางครอบครัวได้กดดันอย่างหนักเรื่องการแต่งงานกับคุณนงพะงาครับ" ยิ่งยศไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา "ชื่อของผมอยู่ในระบบจับคู่แล้ว" นี่เป็นวิธีที่เขาคิดขึ้นมาเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานคลุมถุงชน เดิมทีคิดว่าคงเป็นแค่การทำตามขั้นตอนเท่านั้น วีระทำหน้าลำบากใจ “แต่ว่า...ระบบได้ทำการจับคู่ให้คุณชายสำเร็จแล้วครับ” ในที่สุดยิ่งยศก็เงยหน้าขึ้นมา คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจ เขาคิดว่าด้วย "สถานการณ์พิเศษ" ของเขา ระบบคงหาคนที่เข้ากันได้ยากมาก เขาแตะที่ผลการจับคู่ เห็นรูปถ่ายของสุพิชญาและระดับความเข้ากันได้ 99.99% ดวงตาของเขาฉายแววสำรวจอย่างละเอียด ในขณะเดียวกัน ภาพก็ตัดมาที่สุพิชญา เธอไม่ได้นอนทั้งคืน ใต้ตาคล้ำไปหมด เธอสวมชุดเดรสเก่าที่ดูดีที่สุด นั่งรถโดยสารประจำทางไปยังสำนักงานเขตสวนหลวง ที่สำนักงานเขตมีผู้คนเดินไปมาขวักไขว่ ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวที่ถูกระบบจับคู่ภาคบังคับเหมือนกับเธอ ใบหน้าของแต่ละคนมีทั้งความคาดหวังและความสับสน เธอรับบัตรคิวแล้วนั่งลงบนเก้าอี้พลาสติกในโซนรอ ในใจรู้สึกประหม่าจนต้องกำบัตรประชาชนไว้แน่น ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพง สวมแว่นตากรอบทองก็เดินตรงมาที่เธอ แล้วมองเธอด้วยสายตาที่เหนือกว่า "คุณคือสุพิชญา จุลละมณฑลใช่ไหมครับ?" ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส สุพิชญาระแวดระวังตัวขึ้นมาทันที "ค่ะ มีธุระอะไรคะ?" ชายคนนั้นหยิบเอกสารและเช็คหนึ่งใบออกมาจากกระเป๋าเอกสารสั่งตัดพิเศษ แล้วยื่นมาตรงหน้าเธอ "ผมชื่อสมศักดิ์ เป็นทนายความของคุณนงพะงา จุลละมณฑล" เมื่อได้ยินนามสกุล "จุลละมณฑล" หัวใจของสุพิชญาก็กระตุกวูบ นี่เป็นนามสกุลของแม่ผู้ให้กำเนิด เป็นตระกูลใหญ่ที่เธอทั้งคุ้นเคยและห่างเหิน และเป็นสิ่งเดียวที่บ่งบอกตัวตนของเธอก่อนที่จะถูกส่งไปอยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สมศักดิ์ยิ้มเยาะ "คุณนงพะงาคือคู่หมั้นที่ถูกกำหนดไว้ของคุณยิ่งยศ การจับคู่ของคุณเป็นความผิดพลาดของระบบ" เขาชี้ไปที่เช็ค "นี่คือเงินหนึ่งล้านบาท ถือว่าเป็นค่าชดเชย ขอให้คุณสละสิทธิ์การแต่งงานครั้งนี้" ผู้คนรอบข้างที่ได้ยินคำว่าหนึ่งล้านบาท ต่างก็หันมามองด้วยสายตาตกตะลึงและอิจฉา เริ่มซุบซิบกันเสียงเบา สุพิชญาจ้องมองเช็คใบนั้น แล้วนึกถึงการถูกหักหลังและความสิ้นหวังเมื่อวานนี้ ถ้าเธอมีเงิน เธอจะไม่ถูกทิ้งใช่ไหม มือของเธอสั่นเล็กน้อย ราวกับจะเอื้อมไปหยิบเช็คใบนั้น สมศักดิ์เห็นดังนั้นก็ยิ้มอย่างสมใจ แต่ทว่า สุพิชญากลับผลักเช็คและเอกสารกลับไป สายตาของเธอเย็นชาและแน่วแน่ เธอค่อย ๆ เอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังแต่ชัดเจน "คุณทนายคะ ตามกฎหมายของประเทศไทย การจับคู่โดยรัฐบาลถือเป็นสิทธิ์อันชอบธรรม" "ถ้าคุณนงพะงาคิดว่านี่คือความผิดพลาด เธอควรไปร้องเรียนกับรัฐบาล ไม่ใช่มาข่มขู่พลเมืองธรรมดาอย่างดิฉัน" สีหน้าของสมศักดิ์เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดทันที "เธอกำลังจะบอกว่าเธอจะไม่ยอมรับข้อเสนอนี้?" สุพิชญาตอบกลับ "ดิฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ยอมรับ แต่ดิฉันต้องเจอคู่ของดิฉันก่อน การตัดสินใจครั้งนี้เกี่ยวข้องกับคนสองคน ไม่ใช่คุณหรือคุณนงพะงาจะตัดสินใจแทนได้" คำพูดของเธอมีเหตุผลและไม่อ่อนข้อ ทำให้ผู้คนที่มุงดูอยู่เริ่มมองเธอด้วยความชื่นชม สมศักดิ์โกรธจนตัวสั่น เขาลดเสียงลงและข่มขู่ว่า “อย่าลืมสถานะของตัวเองนะ แค่คนจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อย่าคิดว่าจะได้ดีมีสุขสบาย” คำพูดนั้นแทงใจสุพิชญา แต่เธอกลับมองเขาอย่างเย็นชามากขึ้น "สถานะของดิฉันไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ค่ะ" ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดอยู่นั้น เสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "เกิดอะไรขึ้น?" สุพิชญาและสมศักดิ์หันไปมองพร้อมกัน ชายร่างสูงในเสื้อยืดสีขาวธรรมดาและกางเกงยีนส์ยืนอยู่ตรงนั้น แม้จะแต่งตัวธรรมดา แต่รัศมีของเขากลับทรงพลังจนไม่อาจละสายตาได้ เขาคือชายคนเดียวกับในรูปถ่าย ยิ่งยศ เจริญสุขมงคล สายตาของยิ่งยศกวาดมองสมศักดิ์ แล้วจึงหยุดลงที่สุพิชญา ในแววตามีประกายแห่งการสำรวจซ่อนอยู่ สมศักดิ์เมื่อเห็นยิ่งยศก็หน้าซีดเผือด เขารีบโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แทบไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ สุพิชญาจ้องมองชายที่ควรจะเป็นสามีของเธอ และท่าทีที่เปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวของทนายความ ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย