บทที่ 3 No.3

สายตาเย็นชาของยิ่งยศกวาดมองเช็คในมือของทนายสมศักดิ์ น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ "คุณกำลังทำอะไร?" เหงื่อของสมศักดิ์ไหลท่วมตัว เขารีบอธิบาย “คุณยิ่งยศครับ ผมแค่...แค่มาแสดงความยินดีกับคุณสุพิชญาในนามของคุณนงพะงา” ยิ่งยศแค่นเสียงเบา ๆ ในลำคอ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อคำพูดไร้สาระนั้น สายตาของเขากลับมาหยุดอยู่ที่สุพิชญาอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผู้หญิงคนนี้ในชีวิตจริง เธอผอมบางกว่าในรูป ใบหน้าซีดเซียว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสุกใสเป็นพิเศษ เหมือนดวงดาวในคืนเดือนมืด เขาเผลอก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว อยากจะมองให้ชัดขึ้น สมศักดิ์นึกว่ายิ่งยศจะโกรธ จึงตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส่วนสุพิชญาก็รู้สึกถึงแรงกดดันจากการเข้าใกล้ของเขา ร่างกายจึงเกร็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ หนึ่งก้าว สองก้าว...ยิ่งยศหยุดยืนห่างจากสุพิชญาไม่ถึงครึ่งเมตร นี่คือระยะปลอดภัยของเขา หากใกล้กว่านี้ อาการคลื่นไส้และเวียนศีรษะที่คุ้นเคยจะจู่โจมเข้ามาทันที แต่ทว่า หนึ่งวินาที สองวินาที สิบวินาทีผ่านไป...อาการต่อต้านทางกายภาพที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย ภายในใจของยิ่งยศเกิดคลื่นลมพายุโหมกระหน่ำ นี่เป็นสถานการณ์ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีของเขา เขามองสุพิชญาที่อยู่ตรงหน้า สายตาเปลี่ยนจากการสำรวจเป็นความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตาอย่างถึงที่สุด เพื่อความแน่ใจ เขาเหมือนถูกผีผลักให้ก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเล็ก ๆ ระยะห่างของทั้งสองใกล้กันจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน สุพิชญาตกใจกับการกระทำที่กะทันหันของเขา เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับไปชนกับกำแพงเย็นเฉียบจนไม่มีทางหนี เธอถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงของเขา กลิ่นกายของเขาห้อมล้อมเธอไว้ เป็นกลิ่นมิ้นต์จาง ๆ ที่สะอาดสะอ้าน อากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงจอแจในสำนักงานเขตเงียบหายไปหมด หัวใจของสุพิชญาเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้งโดยไม่รู้ตัว ยิ่งยศกลับจมดิ่งอยู่ในความตกตะลึงของตัวเอง ไม่มีอาการคลื่นไส้ ไม่เวียนศีรษะ ไม่มีความรู้สึกไม่สบายใด ๆ เลย เขาสามารถได้กลิ่นสบู่จาง ๆ ที่เหมือนกลิ่นแดดบนตัวเธอได้อย่างชัดเจน ผู้หญิงคนนี้...คือยาของเขางั้นเหรอ? สมศักดิ์เห็นภาพนั้นก็อ้าปากค้าง เขารู้ว่ายิ่งยศมีอาการเกลียดผู้หญิงอย่างรุนแรง ไม่เคยยอมให้ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ในระยะหนึ่งเมตรได้เลย แล้วนี่มันสถานการณ์อะไรกัน? สมศักดิ์ตระหนักว่าเรื่องราวไม่ชอบมาพากล เขารีบพูดขึ้นอีกครั้ง พยายามจะกอบกู้สถานการณ์ "คุณยิ่งยศครับ เรื่องตระกูลจุลละมณฑล..." เขาต้องการจะเตือนยิ่งยศถึงผลประโยชน์ทางธุรกิจที่จะได้จากการแต่งงานกับนงพะงา และสถานะที่น่าอึดอัดใจของสุพิชญาที่เป็นเพียงสายเลือดข้าง ๆ ของตระกูล "จุลละมณฑล" ในที่สุดยิ่งยศก็ดึงสติกลับมาจากความตกตะลึงได้ เมื่อถูกขัดจังหวะ ดวงตาของเขาฉายแววไม่พอใจ เขาเหลือบมองสมศักดิ์อย่างเย็นชา "เรื่องของผม ไม่ต้องให้คุณมายุ่ง" เขาหันไปทางสุพิชญา น้ำเสียงยังคงเรียบเฉย แต่ไม่เย็นชาเหมือนตอนแรก "คุณคือสุพิชญา?" สุพิชญาพยักหน้า ยังคงตกใจจากการเข้าใกล้เมื่อครู่อยู่ ยิ่งยศกล่าว "ผมคือยิ่งยศ คู่แต่งงานของคุณ" เขามองเธอ และตัดสินใจในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองก็ยังประหลาดใจ "ไปจดทะเบียนกันเถอะ" คำพูดนี้ไม่เพียงทำให้สุพิชญาตกตะลึง แต่ยังทำให้สมศักดิ์หน้าซีดเป็นกระดาษ สุพิชญามองยิ่งยศ สลับกับมองสมศักดิ์และเช็คมูลค่าหนึ่งล้านบาท ในใจยิ่งสับสนมากขึ้น ชายคนนี้เป็นใครกันแน่ ทำไมทนายถึงได้กลัวเขาขนาดนี้ แล้วทำไมเขาถึงอยากแต่งงานกับเธอ เธอไม่ได้ตอบทันที แต่ถามกลับไปว่า "คุณรู้จักเขารึเปล่าคะ?" เธอชี้ไปที่สมศักดิ์ ยิ่งยศตอบเรียบ ๆ "ทนายของคนที่ผมไม่อยากแต่งงานด้วย" คำตอบที่ตรงไปตรงมานี้ทำให้สุพิชญาเข้าใจสถานการณ์โดยรวมได้ทันที–นี่คือเรื่องวุ่นวายของตระกูลใหญ่ และเธอเป็นเพียงผู้บริสุทธิ์ที่ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้อง เธอมองยิ่งยศ แม้เขาจะแต่งตัวธรรมดา แต่รัศมีของความเป็นผู้ดีและแรงกดดันที่ติดตัวมาแต่กำเนิดนั้นหลอกกันไม่ได้ เขาไม่ใช่ "คนธรรมดา" อย่างที่ระบุไว้ในข้อมูลแน่นอน เธอลังเล การแต่งงานกับคนที่มีเบื้องหลังซับซ้อนเช่นนี้ จะเป็นโชคดีหรือโชคร้ายสำหรับเธอกันแน่ ยิ่งยศมองเห็นความลังเลของเธอ เขาจึงพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "การแต่งงานครั้งนี้เป็นไปตามกฎหมาย ไม่มีใครบังคับคุณได้ และก็ไม่มีใครบังคับผมได้เช่นกัน" "ผมเลือกที่จะแต่งงานกับคุณ" คำพูดของเขาเหมือนยาที่ช่วยให้ใจสงบ ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่ไม่มั่นคงของสุพิชญาได้อย่างน่าประหลาด เธอคิดว่า ในเมื่อถูกผลักมาจนถึงทางตันแล้ว จะมีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกเหรอ เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้า "ค่ะ ไปจดทะเบียนกัน" สมศักดิ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ รู้ว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว ส่วนยิ่งยศมองเด็กสาวร่างเล็กข้างกายที่สามารถทำให้เขากลับมาเป็น "ปกติ" ได้ ในใจเกิดความรู้สึกที่เรียกว่า "ความสนใจ" ขึ้นเป็นครั้งแรก