บทที่ 1

เอกสารฉบับหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าของอัจฉรา ปลายกระดาษเย็นเฉียบสัมผัสปลายนิ้วของเธอ ทำให้หัวใจที่สงบนิ่งอยู่แล้วยิ่งเย็นเยียบลงไปอีก ตัวอักษรสีดำบนหน้าปกเขียนว่า "หนังสือสัญญาหย่า" "เซ็นซะ แก้วกัลยากลับมาแล้ว" น้ำเสียงของยศกร คนไว สามีของเธอ เย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การสิ้นสุดชีวิตแต่งงานสามปี อัจฉรา ค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากกองกระดาษขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้เธอใจสั่น ดวงตาของเธอสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ไม่มีความตกใจ ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกจนน่ากลัว ความสงบนิ่งของเธอทำให้ยศกรรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขานึกภาพว่าเธอจะกรีดร้อง ทึ้งผมตัวเอง หรือไม่ก็อ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างวาบขึ้น เป็นข้อความจากแก้วกัลยา "ยศคะ เรื่องเรียบร้อยไหมคะ แก้วรอนะคะ" ยศกรชะงักไปเล็กน้อย ตามสัญชาตญาณอยากจะคว่ำโทรศัพท์ลง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่หรือ จะหลบซ่อนทำไม สายตาของอัจฉราเหลือบไปเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์พอดี มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยจนยศกรรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบสัญญาหย่าขึ้นมา เปิดอ่านทีละหน้าอย่างตั้งใจ นิ้วเรียวยาวขาวสะอาดของเธอพลิกกระดาษไปอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง เสียงกระดาษเสียดสีกันในห้องทำงานที่เงียบสงัดฟังดูดังเป็นพิเศษ ยศกรขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงได้ใจเย็นขนาดนี้ ผู้หญิงที่เคยรักเขาจนยอมทิ้งทุกอย่าง ผู้หญิงที่มีประวัติไม่น่าจดจำและต้องพึ่งพาตระกูลคนไวเพื่อยืนในสังคม ทำไมถึงไม่แสดงอาการฟูมฟายออกมาเลยสักนิด สายตาของอัจฉราหยุดลงที่หน้าการแบ่งสินสมรส วิลล่าชานเมืองหนึ่งหลัง เงินสดห้าสิบล้านบาท พร้อมด้วยเครื่องประดับและของแบรนด์เนมทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมองยศกร ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก ตอนนี้กลับว่างเปล่าเหมือนทะเลสาบไร้คลื่น "แค่นี้เหรอ" ยศกรชะงัก เขาเตรียมคำพูดดูถูกเหยียดหยามไว้มากมายเพื่อรอรับมือกับความโลภของเธอ แต่คำถามของเธอกลับเรียบง่ายจนน่าประหลาดใจ เขากระตุกยิ้มหยัน "ทำไมล่ะ คิดว่าน้อยไปเหรอ อย่าลืมสิว่าเธอเข้ามาในบ้านนี้ได้ยังไง" เขาจงใจพูดกระทบถึงอดีตที่เธอเคยติดคุก อัจฉราไม่โกรธ เธอกลับหัวเราะเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้ง "ฉันแค่เช็กให้แน่ใจ จะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง" เธอหยิบปากกาหมึกซึมยี่ห้อมงต์บลองค์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา มันเป็นของขวัญวันครบรอบแต่งงานที่เธอเป็นคนให้เขาเอง เธอเปิดฝาปากกาออกอย่างนุ่มนวล การกระทำที่ดูธรรมดาแต่กลับทำให้หัวใจของยศกรกระตุกวูบอย่างประหลาด อัจฉราจรดปลายปากกาลงบนช่องว่างสำหรับลงชื่อ "อัจฉรา เจริญกรุง" ลายมือของเธอสวยงามและหนักแน่น ไม่เหมือนลายมือที่อ่อนช้อยนุ่มนวลที่เขาเคยเห็นในสมุดบันทึกของเธอ มันดูแปลกตาและห่างเหิน เธอเลื่อนสัญญาที่เซ็นชื่อแล้วกลับไปให้เขา "เรียบร้อย" เธอพูดเพียงแค่นั้น แล้วลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าที่ยับย่นเล็กน้อยให้เข้าที่ ราวกับเพิ่งทำธุระเล็ก ๆ น้อย ๆ เสร็จสิ้นไป "ฉันจะย้ายออกวันนี้เลย" เธอประกาศอย่างสงบ ยศกรอึ้งไปอย่างสิ้นเชิง คำพูดทั้งหมดที่เขาเตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ เขาควรจะรู้สึกโล่งใจ แต่ทำไมในอกกลับรู้สึกโหวง ๆ อย่างบอกไม่ถูก อัจฉราหันหลังเดินไปที่ประตู เธอไม่หันกลับมามองเขาสักนิด แผ่นหลังของเธอยืดตรง ไม่สั่นไหว มั่นคงเหมือนต้นสนที่ยืนท้าลมหนาว ยศกรมองตามแผ่นหลังนั้นไปจนลับตา เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าภรรยาที่เขาคิดว่ารู้จักดีคนนี้ ช่างดูแปลกหน้าและห่างไกลเหลือเกิน เขาก้มลงมองสัญญาในมือ ลายเซ็น "อัจฉรา เจริญกรุง" นั้นดูทรงพลังและท้าทาย ความรู้สึกหงุดหงิดและสูญเสียการควบคุมตีรวนขึ้นมาในใจอย่างรุนแรง ประตูห้องทำงานปิดลงเบา ๆ แต่เสียงนั้นกลับดังก้องในใจของเขา เหมือนมันได้ปิดกั้นโลกสองใบออกจากกันอย่างสมบูรณ์