บทที่ 3

รถพอร์ชสีแดงสดแล่นไปตามถนนที่วุ่นวายของกรุงเทพฯ อัจฉราเปิดเครื่องเสียงในรถ เพลงร็อกจังหวะหนัก ๆ ดังกระหึ่มขึ้นมา ขับไล่ความเงียบและความทรงจำอันน่าอึดอัดออกไป รอยยิ้มจริงใจครั้งแรกในรอบหลายวันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ขณะที่มือกดโทรศัพท์หาใครบางคน "ฮัลโหล!" เสียงสดใสร่าเริงดังขึ้นทันทีที่สายถูกรับ "อัจฉรา! ในที่สุดแกก็ยอมโทรหาฉันสักที! นึกว่าตายอยู่ในคุกทองคำนั่นไปแล้วซะอีก" คนที่พูดคือศิริวิมล เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ อัจฉราหัวเราะเบา ๆ "ฉันออกมาแล้ว ศิริวิมล ฉันหย่าแล้ว" ปลายสายเงียบไปสามวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงกรี๊ดที่เต็มไปด้วยความดีใจออกมา "จริงเหรอ! สุดยอด! แกอยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปหา!" อัจฉรามองถนนเบื้องหน้า บอกเพื่อนว่ากำลังจะไปหาโรงแรมในเมืองเพื่อพักชั่วคราว "ไม่ต้องไปโรงแรม! มาคอนโดฉันเลย! คืนนี้เราต้องฉลองให้กับการเกิดใหม่ของแก ไม่เมาไม่เลิก!" ความอบอุ่นแล่นเข้าสู่หัวใจของอัจฉรา เธอพยักหน้ากับตัวเองเบา ๆ แล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวรถ มุ่งหน้าไปยังคอนโดหรูใจกลางเมืองของศิริวิมล ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูของศิริวิมล ผู้หญิงสองคนกำลังยกแก้วแชมเปญขึ้นชนกัน "แด่...อิสรภาพ!" ศิริวิมลประกาศเสียงดัง อัจฉราดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ของเหลวซ่า ๆ ไหลผ่านลำคอ แผ่ซ่านความรู้สึกสดชื่นที่ห่างหายไปนาน ศิริวิมลมองเพื่อนรักด้วยสายตาที่ทั้งดีใจและสงสาร "ดูสภาพแกสิ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพื่อผู้ชายคนนั้นคนเดียว แกเปลี่ยนตัวเองไปขนาดไหน อ่อนโยน เรียบร้อย เป็นแม่บ้านแม่เรือน จนฉันแทบจะจำไม่ได้" เธอมองชุดเดรสสีอ่อนที่อัจฉราสวมอยู่ด้วยความไม่ชอบใจ "ถอดชุดนี้ทิ้งไปเลย มันไม่ใช่สไตล์แก" ศิริวิมลเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ของเธอ สักพักก็กลับออกมาพร้อมกับชุดเดรสหนังสีดำสายเดี่ยว และรองเท้าบูตมาร์ตินคู่หนึ่ง "เปลี่ยนซะ! ให้กรุงเทพฯ มันรู้ว่าอัจฉราตัวจริงกลับมาแล้ว!" อัจฉรามองตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ ผู้หญิงในกระจกดูเรียบร้อย อ่อนหวาน และไม่มีพิษมีภัย แต่แววตาของเธอค่อย ๆ เปลี่ยนไป มันคมกล้าและทอประกายบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนไว้มานาน เธอรับชุดจากเพื่อนแล้วเดินเข้าห้องน้ำ เมื่อเธอกลับออกมาอีกครั้ง ศิริวิมลถึงกับผิวปากออกมาอย่างพอใจ อัจฉราในชุดเดรสหนังสีดำดูแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ชุดรัดรูปเผยให้เห็นสัดส่วนที่งดงามซึ่งถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้าเรียบ ๆ มาตลอดสามปี ผมยาวสลวยถูกเสยไปด้านข้างอย่างไม่ตั้งใจ เผยให้เห็นลำคอระหงและไหปลาร้าที่เด่นชัด แววตาของเธอดูเย็นชาและหยิ่งทะนง "เออ ต้องอย่างนี้สิ! อัจฉราที่ฉันรู้จัก ไม่ใช่แม่บ้านในคฤหาสน์หรู" ศิริวิมลหยิบกล่องเครื่องสำอางออกมา ลงมือแต่งหน้าให้เพื่อนด้วยตัวเอง อายไลเนอร์สีดำสนิทถูกกรีดอย่างคมกริบ ทำให้ดวงตาของอัจฉราดูคมและลึกลับยิ่งขึ้น ปิดท้ายด้วยลิปสติกสีแดงสดที่จุดประกายความร้อนแรงและความมั่นใจทั้งหมดของเธอกลับคืนมา อัจฉรามองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ผู้หญิงที่ดูแปลกตาคนนี้ กลับทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นตัวเองมากกว่าที่เคยเป็นมาตลอดสามปี "ไปกันเถอะ คืนนี้ฉันจะพาแกไปที่เด็ด ๆ รับรองว่าแกจะลืมไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นไปเลย" ศิริวิมลขยิบตาอย่างมีเลศนัย "ยังจำ 'เตกีล่า' ได้ไหม คืนนี้มีแข่งนะ" เมื่อได้ยินชื่อนั้น ดวงตาของอัจฉราหดเล็กลงเล็กน้อย ความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างฉายวาบขึ้นมาในแววตา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว ศิริวิมลไม่ได้สังเกตเห็น เธอยังคงพูดต่ออย่างตื่นเต้น "ราชินีแห่งสนามแข่งใต้ดินคนนั้นน่ะสิ ไม่ได้เห็นฝีมือมานานแล้ว คืนนี้เราไปเชียร์ให้สะใจไปเลย!" อัจฉรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ "อืม ไปสิ" ผู้หญิงสองคนที่แต่งตัวสวยจัดจ้านเดินออกจากห้องไป ทิ้งอดีตไว้เบื้องหลัง พร้อมที่จะเผชิญกับค่ำคืนแห่งการปลดปล่อยที่กำลังรอพวกเธออยู่