บทที่ 2

อัจฉราลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากตัววิลล่า เธอไม่ได้ตั้งใจจะเอาอะไรไปมากนัก นอกจากของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นจริง ๆ เธอมุ่งตรงไปยังโรงจอดรถ ที่ซึ่งรถพอร์ชสีแดงสดของเธอจอดอยู่ มันเป็นรถที่เธอซื้อด้วยเงินของตัวเองก่อนแต่งงาน "หยุดนะ!" เสียงแหลมดังขึ้นจากด้านหลัง วรินทร์ น้องสาวของยศกร วิ่งออกมาขวางหน้าเธอไว้ กอดอกเชิดหน้าด้วยความดูถูก "จะไปไหน! ผู้หญิงที่ถูกพี่ชายฉันทิ้งแล้ว ยังจะหน้าด้านเอารถของบ้านเราไปอีกเหรอ" อัจฉรามองวรินทร์ด้วยสายตาเรียบเฉย "รถคันนี้เป็นชื่อของฉัน ซื้อด้วยเงินของฉันเอง" "เงินของเธอเหรอ" วรินทร์หัวเราะเยาะ "ก็เงินพี่ชายฉันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง ตอนนี้เธอถูกไล่ออกจากบ้านแล้ว รถคันนี้ก็ต้องอยู่ที่นี่!" พูดจบ วรินทร์ก็พุ่งเข้ามาจะแย่งกุญแจรถในมือของอัจฉรา อัจฉราเพียงแค่บิดข้อมือเล็กน้อย ก็หลบการคว้าของวรินทร์ได้อย่างง่ายดาย ความเร็วของเธอทำให้วรินทร์ชะงักไป ความโกรธแล่นขึ้นมาจนหน้าแดง วรินทร์เปลี่ยนเป้าหมายมาผลักไหล่ของอัจฉราแทน แต่อัจฉราก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ทำให้วรินทร์ผลักลมจนเกือบเสียหลัก "วรินทร์ อย่าหาเรื่อง" น้ำเสียงของอัจฉราเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงที่เย็นชาและสายตาที่ไม่เกรงกลัวนั้นยิ่งกระตุ้นความโกรธของวรินทร์ เธอเติบโตมากับการเห็นอัจฉราเป็นพี่สะใภ้ที่อ่อนน้อมและยอมคนมาตลอด "แกกล้าดียังไงมาพูดกับฉันแบบนี้! ก็แค่ผู้หญิงขี้คุก!" วรินทร์กรีดร้องออกมา คำพูดที่เคยเป็นเหมือนหนามทิ่มแทงใจอัจฉรามาตลอดสามปี ครั้งนี้วรินทร์พุ่งเข้ามาอีกครั้ง ตั้งใจจะกระชากผมของอัจฉรา แววตาของอัจฉราฉายแววรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง เธอเอี้ยวตัวหลบอีกครั้งอย่างง่ายดาย สายตาของเธอเหลือบไปเห็นแจกันแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างสวน คนสวนเพิ่งตัดดอกไม้เสร็จและนำกุหลาบสีแดงสดมาปักไว้ ในแจกันยังมีน้ำเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง ในจังหวะที่วรินทร์เสียหลักจากการพุ่งเข้ามา อัจฉราก็คว้าแจกันนั้นขึ้นมา ข้อมือของเธอสะบัดเพียงเล็กน้อย น้ำเย็น ๆ ในแจกัน พร้อมด้วยกลีบกุหลาบสีแดง ก็สาดเข้าใส่ใบหน้าที่แต่งหน้าจัดจ้านของวรินทร์อย่างแม่นยำ ซ่า! น้ำเย็นเฉียบราดรดตั้งแต่หัวจรดเท้า วรินทร์กรีดร้องออกมาอย่างตกใจ เครื่องสำอางราคาแพงไหลเยิ้มปนกับน้ำ ผมที่จัดทรงมาอย่างดีเปียกลู่แนบไปกับใบหน้า ดูน่าสมเพชอย่างที่สุด กลีบกุหลาบสองสามกลีบติดอยู่บนหน้าผากของเธอ ทำให้ภาพนั้นดูตลกขบขันมากขึ้นไปอีก พวกคนใช้ในบ้านได้ยินเสียงดังจึงพากันชะโงกหน้าออกมาดู เมื่อเห็นสภาพของวรินทร์และอัจฉราที่ยืนนิ่งด้วยท่าทีคุกคาม ทุกคนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ในความทรงจำของพวกเขา คุณอัจฉรา อดีตนายหญิงของบ้าน เป็นคนอ่อนโยนและพูดน้อยเสมอ ไม่เคยมีใครเห็นเธอในมุมนี้มาก่อน อัจฉราวางแจกันเปล่าลงบนโต๊ะเบา ๆ เสียงแก้วกระทบไม้ดัง "กริ๊ก" เธอหยิบทิชชูจากกระเป๋าถือออกมา เช็ดหยดน้ำที่กระเด็นมาโดนหลังมืออย่างใจเย็น ท่าทางสบาย ๆ ราวกับไม่ได้ทำอะไรผิดปกติ "ตอนนี้ตาสว่างหรือยัง" เธอถามวรินทร์ น้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น วรินทร์ถูกสายตาและท่าทางของอัจฉราข่มจนตัวสั่น พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนชี้หน้าเธอด้วยความโกรธและอับอาย อัจฉราไม่สนใจเธออีกต่อไป เธอกดรีโมตกุญแจรถ เสียงปลดล็อกดังขึ้นเบา ๆ เธอเปิดประตู ก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังสีดำ สตาร์ตเครื่องยนต์ เสียงทุ้มต่ำของรถสปอร์ตคำรามขึ้น ปลุกให้ทุกคนที่กำลังตกตะลึงได้สติ ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและคำสบถของวรินทร์ รถพอร์ชสีแดงสดก็เคลื่อนตัวออกจากประตูวิลล่าอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหายลับไปที่ปลายถนน ทิ้งไว้เพียงความตกตะลึงและความโกลาหลไว้เบื้องหลัง