บทที่ 1

แสงไฟจากโคมไฟคริสตัลสาดส่องลงมาอย่างเย็นชา กระทบเช็คเงินสดใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟ วิรัช แซ่ลิ้ม พ่อบุญธรรมของจีรณา ถูมือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง "จีรณาเอ๊ย เงินสองแสนบาทนี่ลูกรับไปเถอะนะ ถือว่าเป็นค่าชดเชยที่บ้านเราเลี้ยงดูลูกมาหลายปี" จีรณา จิตต์เมตตา ยืนอยู่ข้างกระเป๋าเดินทางใบเก่าคร่ำคร่าของเธอ แผ่นหลังตั้งตรง สายตาเย็นชาเหลือบมองเช็คใบนั้น แต่ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ กาญจนา แซ่ลิ้ม แม่บุญธรรมของเธอลุกขึ้นจากโซฟา กอดอกพูดด้วยน้ำเสียงแหลมเล็ก "อย่าทำเป็นไม่รู้จักบุญคุณนะ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเรารับแกมาเลี้ยง ป่านนี้แกคงได้ไปหัวโตอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว! ตอนนี้พ่อแม่ที่แท้จริงของแกรวยแล้ว จะมาเห็นเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่อยู่ในสายตาได้ยังไง" ในที่สุดจีรณาก็เปิดปากพูด น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "ไม่ต้องหรอกค่ะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แบบร่างดีไซน์ที่ฉันวาดให้โรงงานของลุง มีมูลค่ามากกว่าจำนวนนี้เยอะ" สีหน้าของวิรัชเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนในทันที เหมือนถูกแทงใจดำ เขาหัวเราะแห้ง ๆ "คนกันเอง พูดเรื่องเงินทองทำไม..." ในขณะนั้น รัศมี แซ่ลิ้ม ลูกสาวแท้ ๆ วัย 22 ปีของพวกเขาก็เดินเข้ามา ควงแขนแม่ของเธออย่างสนิทสนม เธอสวมชุดแบรนด์เนม แต่งหน้าอย่างประณีต พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนไร้เดียงสา "พี่จีรณา พี่ก็รับไว้เถอะค่ะ ต่อไปพอไปอยู่บ้านใหม่ ที่ต้องใช้เงินก็มีอีกเยอะ ได้ยินมาว่าพ่อแม่แท้ ๆ ของพี่ถึงจะอยู่กรุงเทพฯ แต่ก็เป็นแค่ตระกูลเล็ก ๆ ไม่แน่ว่าฐานะจะดีเท่าบ้านเราด้วยซ้ำ" คำพูดของรัศมีเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า เป็นการบอกเป็นนัยว่าครอบครัวที่แท้จริงของจีรณานั้นด้อยกว่าตระกูลแซ่ลิ้ม เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของจีรณาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่แทบจะมองไม่เห็น เธอรู้ดีว่าตระกูลจิตต์เมตตาเป็นหนึ่งในห้าตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดของประเทศไทย ความไม่รู้ของรัศมีช่างดูน่าหัวเราะเป็นพิเศษ เธอไม่เสียเวลาพูดคุยกับพวกเขาอีกต่อไป หันหลังกลับไปยกกระเป๋าเดินทางของตัวเองขึ้น ท่าทางเด็ดขาดและเฉียบขาด "เดี๋ยวก่อน!" กาญจนาตะโกนเรียกเธอไว้ แล้วสั่งส้ม แม่บ้านเก่าแก่ของบ้าน "ไปตรวจกระเป๋าเดินทางของมันดูซิ อย่าให้มันเอาของบ้านเราติดมือไปด้วย" นี่คือการดูถูกเหยียดหยามกันอย่างโจ่งแจ้ง ปฏิบัติกับเธอราวกับเป็นขโมย จีรณาหยุดฝีเท้า แต่ไม่ได้หันกลับไป ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับยิ่งตั้งตรงขึ้น รัศมีแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปห้ามแม่ "คุณแม่คะ อย่าทำอย่างนี้เลยค่ะ พี่จีรณาไม่ใช่คนแบบนั้น" เธอพูดไปพลาง "ช่วย" รูดซิปกระเป๋าเดินทางของจีรณาเปิดออกเล็กน้อย แกล้งทำเป็นจัดของ จีรณาใช้หางตามองอย่างเฉียบคม เห็นมือของรัศมีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในกระเป๋าข้างของเธอ เหมือนกับยัดอะไรบางอย่างเข้าไป แววตาของเธอเย็นลงในทันที แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา หลังจากรัศมีทำการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ เสร็จแล้ว เธอก็ยืดตัวขึ้นทันทีแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "เรียบร้อยแล้วค่ะพี่ ไปเถอะค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ" จีรณารูดซิปลับ ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วลากกระเป๋าเดินทางเดินไปที่ประตู ก่อนจะเปิดประตู เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้หันกลับมา ทิ้งไว้เพียงประโยคสุดท้าย "ขอบคุณนะคะ ที่ทำให้ฉันได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างชัดเจนขึ้น" ประตูถูกปิดลงเสียงดัง "ปัง" กั้นสายตาดูถูกของคนในบ้าน เมื่อเดินออกมาจากวิลล่า อากาศร้อนอบอ้าวภายนอกก็พัดเข้ามา จีรณาสูดหายใจเข้าลึก ๆ รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อย เธอเดินไปที่ริมถนน เตรียมจะเรียกรถแท็กซี่ เมื่อนิ้วสัมผัสกับกระเป๋าข้างของกระเป๋าเดินทาง เธอก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีของเล็ก ๆ แข็ง ๆ และมีลักษณะคล้ายโซ่อยู่ข้างใน เธอหยุดการกระทำ ยืนอยู่ริมถนน ไม่ได้หยิบมันออกมาดูในทันที ในหัวของเธอปรากฏรอยยิ้มเสแสร้งและการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่รวดเร็วของรัศมีเมื่อครู่นี้ ละครฉากการใส่ร้ายที่คาดเดาได้กำลังจะเริ่มขึ้น เธอไม่ได้รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกเบื่อหน่ายเสียด้วยซ้ำ รถแท็กซี่คันหนึ่งขับเข้ามา เธอโบกมือเรียก ก่อนจะขึ้นรถ เธอหันกลับไปมองวิลล่าที่เธออาศัยอยู่มาสิบกว่าปีหลังนั้น ในแววตาไม่มีความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่เย็นชา เธอบอกที่อยู่กับคนขับ ไม่ใช่บ้านตระกูลจิตต์เมตตา แต่เป็นสตูดิโอส่วนตัวของเธอเอง รถเคลื่อนตัวออกไป เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เห็นข้อความหนึ่ง เป็นข้อความจากคนขับรถของครอบครัวที่แท้จริงของเธอ ตระกูลจิตต์เมตตา ถามว่าเธอจะสะดวกเข้าไปเมื่อไหร่ เธอไม่ได้ตอบกลับ แต่ล็อคหน้าจอโทรศัพท์ พิงพนักพิงแล้วหลับตาลง เธอต้องจัดการกับ "หาง" ที่ตระกูลแซ่ลิ้มทิ้งไว้ก่อน นิ้วของเธอค่อย ๆ ลูบไล้สิ่งแปลกปลอมในกระเป๋าเสื้อ มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา