บทที่ 3

โทรศัพท์เชื่อมต่อแล้ว จีรณาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่หันลำโพงโทรศัพท์ออกไปด้านนอก รัศมียังคงร้องโวยวายไม่หยุด "สร้อยของฉัน...แบบร่างของฉัน...หยาดเหงื่อแรงกายของฉัน..." กาญจนาคอยเติมเชื้อไฟอยู่ข้างๆ "ทุกคนช่วยตัดสินที บ้านเราเลี้ยงงูพิษไว้จริงๆ!" ปลายสายเงียบฟังอยู่หลายวินาที ก่อนจะมีเสียงแก่ชราและทรงอำนาจดังขึ้น "วิรัช ให้ลูกสาวแกหุบปากซะ" เมื่อวิรัชได้ยินเสียงนี้ ร่างกายเขาก็แข็งทื่อทันที สีหน้าเปลี่ยนจาก "เจ็บปวดใจ" เป็น "หวาดกลัว" ในทันที นั่นคือเสียงของยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจที่เขาต้องแหงนหน้ามอง และยังเป็น "อาจารย์" ที่จีรณาติดต่อเป็นครั้งคราว เขารีบตวาดรัศมี "หยุดร้องไห้ได้แล้ว!" รัศมีถูกตวาดจนงง มองพ่ออย่างน้อยใจ จีรณาจึงยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู พูดเรียบๆ "ศาสตราจารย์สุเมธคะ ขอโทษที่รบกวนค่ะ พอดีมีคนบอกว่าฉันขโมยแบบร่างดีไซน์ที่ 'ยอดเยี่ยม' ชิ้นหนึ่งมา เลยอยากจะรบกวนให้ท่านช่วยวิจารณ์หน่อยค่ะ" เธอจงใจเน้นคำว่า "ยอดเยี่ยม" เป็นพิเศษ ความหมายเย้ยหยันชัดเจน เธอเปิดลำโพง หันโทรศัพท์ไปทางกองกระดาษแบบร่าง แก้วใจ แม่บ้านสาวอีกคนในบ้านที่ชื่นชมจีรณามาตลอด อดไม่ได้ที่จะพึมพำเสียงเบา "แบบร่างของคุณหนูรองแผ่นนี้...หนูจำได้ว่าเมื่อก่อนคุณหนูบอกว่าโครงสร้างมีปัญหา วาดต่อไม่ได้ คุณหนูใหญ่ (จีรณา) ยังช่วยชี้แนะไปสองสามคำ..." แม้เสียงจะเบา แต่ก็ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน สีหน้าของวิรัชยิ่งดูแย่ลงไปอีก ศาสตราจารย์สุเมธที่อยู่ปลายสายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการออกแบบเรือชั้นนำของประเทศไทย เขาสั่งให้จีรณาอ่านค่าพารามิเตอร์การออกแบบสักสองสามจุด จีรณาอ่านข้อมูลสองสามตัวแบบสุ่มๆ ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยาะหยันของศาสตราจารย์สุเมธก็ดังมาจากโทรศัพท์ "ของแบบนี้ที่ยังไม่เท่าการบ้านนักเรียนด้วยซ้ำ ยังกล้าเรียกว่าแบบร่างดีไซน์อีกเหรอ โครงสร้างสับสน ข้อมูลผิดพลาด ขยะสิ้นดี จีรณา ต่อให้เธอจะขโมย ก็ควรจะขโมยของที่มีค่าหน่อยสิ" คำพูดเหล่านี้ผ่านลำโพงโทรศัพท์ไปถึงหูของทุกคนอย่างชัดเจน ใบหน้าของรัศมีแดงก่ำเป็นสีตับหมูในทันที นี่มันน่าอับอายยิ่งกว่าการถูกด่าตรงๆ เสียอีก เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเพื่อนบ้านเริ่มเปลี่ยนทิศทาง จากการตำหนิจีรณาเป็นการเยาะเย้ยรัศมี "ส่วนเรื่องสร้อยคอ" จีรณาวางสาย แล้วหันไปมองสร้อยเพชรเส้นนั้น "ห้าแสนบาทเหรอ รัศมี เธอกำลังดูถูกคู่หมั้นของเธอ หรือกำลังดูถูกตัวเองกันแน่" เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา เปิดอัลบั้มรูปให้ทุกคนดู ในอัลบั้มเต็มไปด้วยรูปถ่ายเครื่องประดับชั้นสูงมากมาย ทุกชิ้นมีลายเซ็นของดีไซเนอร์และราคาประเมินกำกับอยู่ ชิ้นที่ถูกที่สุดก็มีราคาเจ็ดหลักขึ้นไป นั่นคือผลงานจากสตูดิโอออกแบบของเธอเอง "พวกนี้ เป็นของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันออกแบบเล่นๆ" น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยพลังโน้มน้าวที่หาที่เปรียบไม่ได้ "เธอคิดว่า ฉันจะชายตามองสร้อยคอจากสายพานการผลิตโรงงานของเธอเหรอ" ทุกคนมองดูเครื่องประดับที่ออกแบบอย่างประณีตและดูมีราคาแพงในโทรศัพท์ แล้วหันไปมองสร้อยคอในมือของรัศมี ความแตกต่างชัดเจนในทันที รัศมีงงไปหมด เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าจีรณามีความสามารถแบบนี้ จีรณาไม่ยอมหยุดแค่นั้น เธอหยิบโน้ตบุ๊กของตัวเองออกจากกระเป๋าเดินทาง แล้วเปิดมันต่อหน้าทุกคน หน้าจอเปิดเครื่องเป็นภาพโครงสร้างเครื่องจักรที่ซับซ้อนและแม่นยำ เธอคลิกเปิดโฟลเดอร์ที่เข้ารหัสไว้ แล้วป้อนรหัสผ่านที่ยาวและซับซ้อน โฟลเดอร์เปิดออก ข้างในมีไฟล์เพียงไฟล์เดียว เธอเปิดไฟล์นั้น แบบร่างเรือที่ยิ่งใหญ่ แม่นยำ และให้ความรู้สึกเหมือนหลุดมาจากโลกอนาคตก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ "ในเมื่อพวกคุณคิดว่าฉันต้องขโมยแบบร่างดีไซน์" เธอหมุนคอมพิวเตอร์ให้หน้าจอหันไปทางทุกคน "งั้นก็ให้พวกคุณได้เห็นกับตา ว่าแบบร่างดีไซน์ของฉันเป็นยังไง" ด้านล่างของหน้าจอ มีตัวอักษรเล็กๆ แถวหนึ่งปรากฏชัดเจน: แบบร่างคอนเซ็ปต์เรือสำราญหรูแห่งอนาคต - Jirana.J ข้างๆ กันยังมีเครื่องหมายกันปลอมที่สวยงามและไม่สามารถลอกเลียนแบบได้ ในกลุ่มคนที่มุงดู มีคนที่พอจะมีความรู้ถึงกับสูดหายใจเข้าอย่างแรง สองสามีภรรยาวิรัชและกาญจนามองอย่างตกตะลึง พวกเขารู้ว่าจีรณาวาดรูปเป็น แต่ไม่เคยรู้ว่าเธอวาด... ของแบบนี้! รัศมีมองหน้าจออย่างเหม่อลอย รู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลกโดยสิ้นเชิง