บทที่ 2

เท้าข้างหนึ่งของจีรณาก้าวเข้าไปในรถแท็กซี่แล้ว ประตูรถกำลังจะปิดลง "หยุดนะ!" เสียงกรีดร้องแหลมดังมาจากหน้าประตูวิลล่า เป็นเสียงของรัศมีที่เจือปนความตื่นตระหนกที่จงใจสร้างขึ้น จีรณาหยุดชะงัก หันกลับมาช้า ๆ เห็นรัศมีและแม่ของเธอ กาญจนา รีบวิ่งออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วย "ความร้อนรน" คนขับแท็กซี่ถามอย่างไม่สบอารมณ์ "คุณผู้หญิงครับ จะไปหรือไม่ไปครับ" จีรณาพูดกับคนขับอย่างใจเย็น "รบกวนรอสักครู่นะคะ" จากนั้นก็ปิดประตูรถ มองดูแม่ลูกที่วิ่งมาตรงหน้าอย่างสบายอารมณ์ รัศมีวิ่งมาอยู่ตรงหน้าเธอ ขอบตาแดงก่ำในทันที คว้าแขนเธอไว้แล้วถามเสียงดัง "พี่จีรณา พี่เห็นสร้อยเพชรของฉันไหม นั่นเป็นของขวัญวันเกิดที่พี่ชัยวัฒน์ คู่หมั้นของฉันให้มาเลยนะ ราคาตั้งห้าแสนบาท!" กาญจนาช่วยเสริมอยู่ข้าง ๆ ชี้หน้าด่าจีรณา "ต้องเป็นแกแน่ ๆ ที่ขโมยไป! แกเพิ่งออกมาจากห้องของลูกฉัน นอกจากแกแล้วก็ไม่มีใครอีก!" เสียงของพวกเธอดังมาก จนเพื่อนบ้านรอบ ๆ ต่างโผล่หน้าออกมาดูความวุ่นวาย จีรณาจ้องมองการแสดงของรัศมีอย่างเย็นชา ในใจไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกขบขันเสียด้วยซ้ำ เธอไม่ได้สะบัดแขนออก ปล่อยให้รัศมีจับไว้ วิรัชก็ได้ยินเสียงและรีบออกมา เมื่อเห็นฉากนี้ ใบหน้าของเขาก็แสดงความ "ตกใจ" และ "ผิดหวัง" ออกมา "จีรณา ทำไมลูกถึงทำเรื่องแบบนี้ได้" ส้ม แม่บ้านก็วิ่งออกมาเสริมอย่างถูกจังหวะ "คุณหนูใหญ่คะ เมื่อกี้ดิฉันเห็นคุณหนูรอง (หมายถึงจีรณา) ยืนอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งของคุณหนูใหญ่นานมากเลยค่ะ!" หลายคนประสานเสียงกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ตราหน้าจีรณาว่าเป็น "ขโมย" ในทันที รัศมีร้องไห้ฟูมฟาย "พี่จีรณา ฉันรู้ว่าพี่ไม่พอใจที่ถูกไล่ออกจากบ้าน แต่พี่จะมาขโมยของของฉันไม่ได้นะ! พี่คืนให้ฉันเถอะ ฉันจะไม่แจ้งตำรวจ" ในที่สุดจีรณาก็สะบัดแขนออก แล้วพูดเรียบ ๆ "ฉันไม่ได้เอาไป" "เป็นไปไม่ได้!" กาญจนากรีดร้อง "ค้นตัวมัน! ค้นกระเป๋ามัน!" รัศมีรีบเข้าไปแย่งกระเป๋าเดินทางของจีรณาทันที ราวกับรู้ว่าของอยู่ที่ไหน จีรณาไม่ได้ขัดขวาง เพียงแค่มองเธอด้วยสายตาเหมือนมองตัวตลก รัศมีรูดซิปกระเป๋าข้างของกระเป๋าเดินทางอย่างแรง และก็ "ค้น" เจอสร้อยเพชรแวววาวเส้นหนึ่งจากข้างในจริง ๆ "เจอแล้ว!" เธอยกสร้อยขึ้น ราวกับได้รับชัยชนะครั้งใหญ่ ตะโกนให้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ฟัง "ทุกคนดูสิคะ! จับได้คาหนังคาเขา!" เสียงซุบซิบนินดาดังขึ้นรอบ ๆ ชี้ไปที่จีรณา กาญจนาหัวเราะอย่างได้ใจ เดินเข้าไปจะจับตัวจีรณา "แกมันเนรคุณ ขี้ขโมย! ไปโรงพักกับฉัน!" ส่วนวิรัชก็แสร้งทำเป็นถอนหายใจ ทำท่าทางเจ็บปวดใจอย่างที่สุด จีรณามองสร้อยเส้นนั้น แล้วมองใบหน้าของรัศมี ทันใดนั้นเธอก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะของเธอเบามาก แต่กลับทำให้รัศมีใจหายวาบ รู้สึกไม่ชอบมาพากล "ไม่ใช่แค่นี้ใช่ไหม" จีรณาพูดช้า ๆ สายตาหันไปที่กระเป๋าเดินทางของเธอ "ฉันเดาว่า ข้างในน่าจะมีของอย่างอื่นอีก" รัศมีชะงักไป เธอใส่ไปแค่สร้อยคอ กาญจนาไม่ได้คิดมาก สั่งส้มทันที "ไปค้นอีก! ดูซิว่ามันขโมยอะไรไปอีก!" ส้มรีบเข้าไปค้นในกระเป๋า ไม่นาน เธอก็หยิบแฟ้มเอกสารออกมา "คุณผู้หญิงคะ ในนี้มีแบบร่างดีไซน์ด้วยค่ะ!" ส้มตะโกน รัศมีรีบคว้ามาดู พอดูแล้วก็กรีดร้องทันที "นี่มันแบบร่างของฉัน! เป็นผลงานที่ฉันเตรียมจะส่งประกวดโปรเจกต์จบ! จีรณา เธอมันใจร้ายมาก ไม่ใช่แค่ขโมยสร้อยฉัน แต่ยังจะทำลายอนาคตของฉันอีก!" เธอเอาแบบร่างให้วิรัชดู วิรัชพยักหน้าซ้ำ ๆ "ใช่แล้ว นี่เป็นแบบที่รัศมีอดหลับอดนอนวาดมาหลายคืน!" คราวนี้ข้อหายิ่งหนักขึ้น ไม่ใช่แค่ขโมย แต่ยังเป็นคนลอกเลียนผลงานอีกด้วย จีรณามองแบบร่างเหล่านั้น มุมปากยิ่งมีรอยยิ้มลึกขึ้น นั่นเป็นแบบที่รัศมีวาดจริง ๆ แต่ฝีมือแย่มาก เต็มไปด้วยข้อบกพร่อง เป็นแบบร่างที่เธอเคยช่วยชี้แนะแล้วรัศมีก็ทิ้งไป เมื่อเผชิญกับ "หลักฐานมัดตัว" สองชั้น จีรณากลับไม่ร้อนรนเลยแม้แต่น้อย เธอหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา กดเบอร์โทรออก