บทที่ 1

อีกเพียงสามวันฉันก็จะต้องแต่งงานกับดันเต ฟาซิโอ รองหัวหน้าแก๊งฟาซิโอ ตอนที่ฉันพบโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขา ข้อความจาก ‘เจ้าตัวแสบ’ เขียนไว้ว่า ‘ฉันคิดถึงมือของคุณที่สัมผัสฉันจัง หล่อนเป็นแค่รูปปั้นเท่านั้นแหละดันเต’ หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้นไปเฉยๆ

ตลอดแปดปี ฉันสวมบทบาทเจ้าหญิงมาเฟียผู้สมบูรณ์แบบ เชื่อมั่นว่าฉันรักเขาและเชื่อว่าเขาคือฮีโร่ของฉัน แต่เมื่อได้เห็นเมียน้อยของเขาบนผ้าปูที่นอนของเรา ฉันก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา สันกรามคมคายดั่งดาราภาพยนตร์กับจิตวิญญาณของคนขี้ขลาด

น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก และฉันไม่มีทางเลือกใดๆ ในโลกใบนี้ แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้ ฉันเย็นชา ถูกขับเคลื่อนด้วยความโกรธแค้นอันเงียบงัน แม้จะติดกับดักแต่ก็ปฏิเสธที่จะตกเป็นเหยื่อ

ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียง แล้วกดโทรออกไปยังเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจเมื่อสิบปีก่อนแต่ไม่เคยกล้าโทรหา เมื่อลอเรนโซ โมเร็ตติ ดอนฝ่ายศัตรูรับสาย ฉันกระซิบว่า

“งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ ฉันพร้อมแล้ว”

ตอนที่ 1

เหลือเวลาอีกเพียงสามวันก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับรองหัวหน้าตระกูลอาชญากรฟาซิโอ ตอนที่ฉันปลดล็อกโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขาและอ่านข้อความที่ทำลายความภักดีตลอดแปดปีจนแหลกสลาย

หน้าจอส่องสว่างวาบราวกับมีพิษในความมืดมิดของห้องนอนเพนต์เฮาส์ที่เราอยู่ร่วมกัน

ดันเตนอนหลับอยู่ข้างๆ ฉัน แผงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะที่เคยทำให้ฉันรู้สึกสบายใจ บัดนี้ มันดูเหมือนลมหายใจของคนโกหกเท่านั้น

ฉันก้มมองอุปกรณ์ในมือ

รายชื่อผู้ติดต่อถูกบันทึกไว้ว่า ‘เจ้าตัวแสบ’

ข้อความล่าสุดเขียนว่า ฉันคิดถึงมือของคุณที่สัมผัสฉันจัง หล่อนเป็นแค่รูปปั้นเท่านั้นแหละดันเต คุณพูดเองนะ กลับมานอนต่อเถอะ

มีรูปภาพแนบมาด้วย

มันเป็นรูปเซลฟี่ของผู้หญิงคนหนึ่งที่นอนอยู่บนผ้าปูที่นอนที่ฉันจำได้ มันคือผ้าปูที่นอนผ้าฝ้ายอียิปต์จากห้องชุดสำนักงานส่วนตัวของดันเตในย่านใจกลางเมือง เธอกำลังสวมเสื้อเชิ้ตของเขา

หัวใจของฉันไม่ได้แตกสลาย มันแค่หยุดเต้นไปเฉยๆ

ตลอดแปดปี ฉันสวมบทบาทเป็นเจ้าหญิงมาเฟียผู้สมบูรณ์แบบ ฉันคือเอเลนา วีตีเอลโล ฉันถูกเลี้ยงดูมาเพื่อให้ปรากฏตัวแต่ไร้เสียง ให้เป็นกาวประสานในพันธมิตรทางการเมืองที่จะรักษาความสงบสุขในนิวยอร์ก

ฉันเคยหลอกตัวเองว่าฉันรักดันเต ฟาซิโอ ฉันคิดว่าเขาคือฮีโร่ที่ดึงฉันออกมาจากซากปรักหักพังที่ลุกไหม้ของโรงอุปรากรตอนที่ฉันอายุสิบสี่

ฉันมองดูใบหน้ายามหลับใหลของเขา เขาหล่อเหลาในแบบที่ทำให้ผู้หญิงโง่งม เขามีสันกรามของดาราภาพยนตร์และมีจิตวิญญาณของคนขี้ขลาด

ฉันเลื่อนตัวลงจากเตียง ผ้าไหมของชุดนอนให้ความรู้สึกเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งเมื่อสัมผัสผิวของฉัน

ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วล็อกประตู ฉันไม่ร้องไห้ น้ำตามีไว้สำหรับผู้หญิงที่มีทางเลือก ส่วนฉันน่ะหรือ ฉันมีแผนกลยุทธ์

ฉันนั่งลงบนขอบอ่างอาบน้ำหินอ่อน แล้วหยิบโทรศัพท์ที่เข้ารหัสของตัวเองออกมาจากกระเป๋าลับในเสื้อคลุม

มือของฉันสั่น แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว มือมันสั่นจากอะดรีนาลีนของการจุดไม้ขีดไฟในห้องที่เต็มไปด้วยน้ำมันเบนซิน

ฉันกดโทรออกไปยังเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจเมื่อสิบปีก่อนแต่ไม่เคยกล้าโทรหา

มีเสียงสัญญาณดังขึ้นหนึ่งครั้ง

“พูดมา”

น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนกรวดบดกับกระดูก มันทุ้มลึก มืดมน และน่าสะพรึงกลัว

ลอเรนโซ โมเร็ตติ เอ็นโซ คาโปเดย์คาปีแห่งตระกูลศัตรู ชายที่พ่อของฉันเรียกว่าซาตาน

“งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว” ฉันกระซิบ

มีความเงียบเกิดขึ้นที่ปลายสาย ฉันได้ยินเสียงไฟแช็กดีดเปิดเบาๆ ตามด้วยเสียงสูดควันหายใจเข้าอย่างแรง

“เอเลนา” เขาพูด ชื่อของฉันฟังดูเหมือนคำอธิษฐานและคำสาปแช่งที่หลุดออกมาจากปากของเขา “เธอแน่ใจเหรอ”

“ดันเตละเมิดกฎ” ฉันพูด ตอนนี้น้ำเสียงของฉันนิ่งมั่นคงแล้ว “เขามีเมียน้อย เขาไม่ให้เกียรติฉัน”

ในโลกของเรา การนอกใจเป็นเรื่องธรรมดา แต่การไม่ให้เกียรติคือโทษประหาร ดันเตไม่ได้แค่นอกใจเท่านั้น เขายังเยาะเย้ยฉันกับเมียน้อย เขาทำให้การแต่งงานในอนาคตของเรากลายเป็นเรื่องตลกขบขันของนักเต้นระบำเปลื้องผ้า

“ฉันอยากออกไปจากที่นี่” ฉันพูด “ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับคุณ”

เอ็นโซหัวเราะ มันเป็นเสียงทุ้มต่ำและมืดมนที่สั่นสะเทือนผ่านสายโทรศัพท์ “เธอรู้ราคาที่ต้องจ่ายดีนี่ เอเลนา ถ้าเธอมาหาฉัน มันจะไม่มีทางหันหลังกลับ ฉันจะเผาตระกูลฟาซิโอให้ราบเป็นหน้ากลองเพื่อเธอ แต่เมื่อใดที่เธอก้าวผ่านประตูของฉันเข้ามา เธอจะเป็นของฉัน”

ฉันมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ฉันดูซีดเซียว บอบบาง แต่แววตาของฉันแข็งกร้าว

“ฉันรู้” ฉันพูด “ฉันพร้อมแล้ว”

“ดี” เอ็นโซพูด “ฉันอยู่อิตาลี ฉันจะไปถึงนิวยอร์กในอีกสามวัน อย่าให้เขาแตะต้องตัวเธอ”

“เขาจะไม่ได้แตะ” ฉันสัญญา

“เอเลนา?”

“คะ?”

“ถ้าเขาแตะต้องตัวเธอ ฉันจะตัดมือของเขา”

สัญญาณตัดไป

ฉันจ้องมองโทรศัพท์ เป็นครั้งแรกในรอบแปดปีที่ฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นเหมือนรูปปั้น ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไม้ขีดไฟ

ฉันเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ดันเตขยับตัวขณะหลับ พึมพำอะไรบางอย่างฟังไม่ได้ศัพท์

ฉันวางโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขากลับลงบนโต๊ะข้างเตียง ตรงตำแหน่งเดิมที่ฉันพบมันพอดี

ฉันนอนลงข้างๆ เขา ฉันจ้องมองเพดาน

พรุ่งนี้ เรามีกำหนดการต้องไปรับแหวนหมั้นสั่งทำพิเศษ มันควรจะเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเรา

ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่ามันเป็นเพียงเศษแก้วชิ้นหนึ่งบนเรือที่กำลังอับปาง