บทที่ 2

ดันเตยิ้มให้ฉันจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารเช้า มันเป็นรอยยิ้มแบบนักการเมืองอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา–ฟันเรียงสวย ดวงตาว่างเปล่า และผ่านการฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ “สุขสันต์วันครบรอบนะ เทโซโร” เขาพูด เขาเลื่อนกล่องกำมะหยี่ข้ามโต๊ะไม้มะฮอกกานีมาให้ มันไม่ใช่แหวน หัวใจของฉันดิ่งวูบก่อนที่จะเปิดมันออกดูเสียอีก มันคือต่างหูเพชรคู่หนึ่ง “สวยมากค่ะ” ฉันพูด แม้จะไม่ได้ขยับตัวหยิบมันมาสวมเลยก็ตาม “ผมมีเซอร์ไพรส์ให้คุณทีหลังนะ” เขาพูดพลางก้มดูนาฬิกา “ช่างทำอัญมณีโทรมาแล้ว เดอะกราฟฟ์พิงก์พร้อมแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนแล้วจูบที่หน้าผากของฉัน น้ำหอมโคโลญจน์ของเขากลิ่นดูแพง สดชื่นและสะอาด แต่มันแทบจะกลบกลิ่นหอมหวานเลี่ยนของน้ำหอมผู้หญิงคนอื่นที่ซ่อนอยู่ไม่ได้เลย “ผมต้องไปประชุมแล้ว” เขาพูด “ตอนเที่ยงผมจะมารับนะ” “ค่ะ” ประตูหน้าบ้านส่งเสียงคลิกตอนปิดลง ฉันมองรถเฟอร์รารี่ของเขาขับออกจากทางเข้าบ้านผ่านหน้าต่าง รอจนกระทั่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์จางหายไปในความเงียบ ฉันเปิดแล็ปท็อปและล็อกอินเข้าบัญชีลับของตัวเอง ฉันเขียนนิยายรักโรแมนติกโดยใช้นามปากกา มันคือทางหลบหนีของฉัน นางเอกของฉันมักจะมีผู้ชายที่ยอมตายเพื่อพวกเธอเสมอ ผู้ชายที่ยอมเผาทำลายโลกทั้งใบเพียงเพื่อจะได้เห็นพวกเธอยิ้ม ฉันเคยคิดว่าตัวเองกำลังเขียนถึงดันเต แต่ตอนนี้ฉันตระหนักได้แล้วว่า ฉันกำลังเขียนถึงวิญญาณตนหนึ่งที่ฉันไม่เคยพบเจอมาก่อน ฉันปิดแล็ปท็อปลงแล้วเปิดอินสตาแกรม ตรงไปที่แถบค้นหาทันที ฉันพิมพ์ชื่อที่เห็นในโทรศัพท์แบบเติมเงินเครื่องนั้น: Little Trouble ชื่อจริงของเธอคือมีอา โปรไฟล์ของเธอเป็นสาธารณะ เธอสวยในแบบที่ดูยุ่งเหยิงวุ่นวาย–ดวงตากลมโต ริมฝีปากอวบอิ่ม และเปิดเผยผิวพรรณมากมาย เธอทำงานที่คลับแห่งหนึ่งชื่อเดอะเวลเว็ตรูม อาณาเขตของตระกูลฟาซีโอ ฉันเลื่อนดูสตอรี่ของเธอ มีวิดีโอหนึ่งถูกโพสต์เมื่อสามชั่วโมงก่อน คำบรรยายเขียนไว้ว่า “แดดดีตามใจฉันจัง” ในวิดีโอ มือของผู้ชายคนหนึ่ง–ซึ่งสวมนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ที่เหมือนของดันเตไม่มีผิด–กำลังสวมแหวนเข้าไปที่นิ้วของเธอ ฉันตัวแข็งทื่อ มันคือเพชรสีชมพู เจียระไนทรงวงรี ล้อมด้วยเพชรเม็ดเล็กแบบเฮโล มันคือแหวนของฉัน แคปชันเขียนต่อว่า “เขาบอกว่าวงของเมียเป็นแค่ของเลียนแบบ วงนี้คือของจริงต่างหาก” น้ำย่อยในกระเพาะของฉันปั่นป่วนจนแสบวาบ มันไม่ใช่แค่การนอกใจ แต่มันคือพิธีกรรมเหยียดหยามศักดิ์ศรี เขาได้มอบของแท้ให้แก่ชู้รัก และวางแผนจะมอบของก๊อปปี้ให้ฉัน ซึ่งเป็นถึงลูกสาวของดอนแห่งตระกูลวีตีเอลโล ฉันถ่ายภาพหน้าจอแล้วบันทึกไว้ในโฟลเดอร์ที่มีระบบความปลอดภัย ตอนเที่ยง ดันเตมารับฉัน เขากำลังอารมณ์ดี เคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยขณะฮัมเพลงตามวิทยุไปด้วย เรามาถึงร้านอัญมณี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยักหน้าให้พวกเรา ที่นี่พวกเราเปรียบเสมือนชนชั้นสูง คุณรอสซีที่เป็นช่างทำอัญมณีเดินออกมาจากด้านหลัง เขาดูประหม่า มีเหงื่อผุดเป็นประกายตรงริมฝีปากบน “คุณฟาซีโอ คุณวีตีเอลโล” เขาพูดพลางค้อมศีรษะเล็กน้อย “แหวนวงนี้งดงามประณีตมากครับ” เขาวางกล่องลงบนเคาน์เตอร์กระจกแล้วเปิดออก เพชรสีชมพูเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงไฟฮาโลเจน มันดูเหมือนกับวงในวิดีโอของมีอาทุกประการ “มีเพียงหนึ่งเดียวในโลกครับ” คุณรอสซีพูด น้ำเสียงสั่นไหวเล็กน้อย “มาจากเหมืองอาร์ไกล์ ไม่มีอัญมณีชิ้นไหนในโลกเหมือนชิ้นนี้อีกแล้ว” ดันเตหยิบมันขึ้นมา เขาจับมือซ้ายของฉันไว้ “สำหรับราชินีของผม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ฉันมองเขา ฉันมองแหวน มันเป็นคำโกหกที่แสนงดงาม “ใส่ได้พอดีเป๊ะเลย” ดันเตพูดพลางสวมมันเข้ากับนิ้วของฉัน ฉันมองดูอัญมณี ฉันสงสัยว่าตอนนี้มีอากำลังสวมแหวนของเธออยู่หรือเปล่า ฉันสงสัยว่าพวกเขาหัวเราะเยาะเรื่องนี้กันบนเตียงไหม “ขอบคุณนะ ดันเต” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันราบเรียบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า คุณดู... ห่างเหินจัง” “แค่ตื่นเต้นน่ะค่ะ” ฉันพูด ฝืนยิ้มเกร็ง “งานแต่งใกล้เข้ามาแล้ว” “ไม่ต้องกังวลนะ” เขาพูดพลางบีบมือฉัน “ผมจะดูแลทุกอย่างเอง” เขาจ่ายเงิน และพวกเราก็ออกไป ภายในรถ ฉันหมุนแหวนบนนิ้วของตัวเอง มันรู้สึกหนักอึ้ง มันรู้สึกเหมือนกุญแจมือ “ผมกำลังคิดอยู่ว่า” ดันเตพูด “คืนนี้พวกเราน่าจะออกไปข้างนอกกัน ลูกากำลังจัดปาร์ตี้เล็กๆ ที่เดอะเวลเว็ตรูม มีแค่เพื่อนสนิท” เดอะเวลเว็ตรูม ที่ที่เธอทำงาน เขาต้องการพาฉันไปยังที่ทำงานของชู้รักของเขา เขาต้องการพาฉันไปเดินอวดต่อหน้าเธอในขณะที่เธอสวมแหวนของจริง ส่วนฉันสวมของปลอม ความหน้าด้านไร้ยางอายของเขามันน่าทึ่งจนแทบหยุดหายใจ “ได้สิคะ” ฉันพูด “ฉันอยากไปอยู่พอดี” ดันเตยิ้ม เขาคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชนะ เขาคิดว่าฉันเป็นเจ้าหญิงโง่เง่าที่ถูกเลี้ยงดูมาแบบไข่ในหินที่เขาสามารถปั่นหัวเล่นได้ เขาไม่รู้เลยว่าฉันได้โทรศัพท์สายนั้นไปแล้ว เขาไม่รู้เลยว่าทุกลมหายใจที่เขาใช้อยู่ตอนนี้ คือช่วงเวลาที่ยืมมาเท่านั้น